't is mooi geweest jongens, ik ben weg

joejoe

Als ik ergens van overtuigd ben, dan is het dat Ajax de mooiste club ter wereld is, maar daarnaast, dat een democratie gediend is bij daadwerkelijk pluriforme media. Dat laatste klinkt als obligaat NPO-gezwatel, maar ik meen het: ideeën, mensen met macht, mensen die macht aan het vergaren zijn - ze moeten van zoveel mogelijk kanten tegelijk beschoten worden (spreekwoordelijk hè, stelletje hysterici). Bovendien moet alles en iedereen belachelijk gemaakt worden, of ze nou links en progressief zijn, of juist rechts en conservatief. GeenStijl doet dat al heel erg lang en is de enige plek waar serieuze journalistiek, ongecontroleerd schoppen tegen de macht en daadwerkelijke satire elkaar afwisselen, dus toen de kans zich voordeed op het roze schip te stappen, greep ik 'm met beide handen aan. (Dat GS-redacteuren doorgaans stilistisch superieur zijn aan eigenlijk iedereen in Nederland die weleens achter een toetsenbord kruipt, speelde ook een rol). Spijt heb ik nooit gehad; bij het GS waar ik aan de slag ging, werkten geen in zichzelf gekeerde twitterdriftkoppen, maar een stel gezellige (en, toegegeven, hier en daar wat papperige) mannen waar je ontzettend mee kunt lachen. Onze borrels - en dat waren er niet genoeg - waren steevast legendarisch; dat ene weekendje naar Antwerpen leverde meer anekdotes op dan de gemiddelde duffe kantoorbaan in 25 jaar. Bovendien vond ik het geweldig om eindelijk eens met een hakbijl af te stormen op al die types in de media en de literatuur met meer ego dan talent (of, en dat zegt ongetwijfeld ook iets over mij: meer succes dan talent, of, en dat zegt waarschijnlijk nog veel meer over mij: meer succes dan ik). 

Natuurlijk, sommige vrienden van me begrepen niet waarom ik hier in godsnaam wilde werken, zoals ook een handjevol vaste lezers woedend was dat een nadrukkelijk linksige jongen mocht schrijven voor een nadrukkelijk rechtsige site. Sommigen vonden dat zelfs zo hartverscheurend en naar dat ze weigerden een Premium-abonnement te nemen. Voor hen heb ik goed nieuws, maar ook een opdracht: ik vertrek, dus het is hoog tijd dat jullie gaan lappen. Ook tegen andere lezers zou ik willen zeggen: neem GeenStijl Premium. De redactie hier is piepklein; met slechts zes mensen wordt, ook op onchristelijke tijdstippen, het nieuws snel en goed gemaakt of verslagen, met scherpe grappen erdoorheen, en zo nu en dan takes die je verder nergens tegenkomt (maar waarvan het niet zelden belangrijk is dat ze er zijn). Ik ben dat stel samengeraapte idioten ontzettend gaan waarderen, en sluit graag af met een woord van dank. Ronaldo, zoals elke goede leidinggevende die ik ooit heb gehad, hoofdredacteur tegen wil en dank. Het meest doe je me denken aan Dusan Tadic - een werkelijk gestoord moyenne, eigenlijk is alles raak, overal een take over, mocht het ooit helemaal misgaan dan ben je volgens mij perfect in staat om deze site in je eentje te runnen. Sterkte daarmee. Mosterd, de beste absurdist van Nederland, een stilistisch wonder, en bovendien iemand waarmee je perfect om negen uur in de kroeg kunt afspreken, om de volgende ochtend pas rond zes weer je huis binnen te strompelen. Dat hebben we mijns inziens niet vaak genoeg gedaan. Spartacus, die als auteur niet binnen een 'school' past, maar als enige werkelijk zijn totaal eigen stijl heeft, opgebouwd vanaf het nulpunt. Bovendien een gestoord goede prater (zie ook de GeenStijl Premium Podcast), en een ontzettend lieve vriend. Zorro, de man met de allermooiste stem van Nederland, maar ook het grote roze wunderkind, een van de grootste talenten met wie ik ooit heb gewerkt, een gestoorde algemene ontwikkeling en een bijzonder aangenaam, ingetogen gevoel voor humor. Dorbeck, die hard op weg is om, als Ronaldo toevallig dood neervalt, de zaak in zijn eentje draaiende te houden, eveneens een gestoord groot talent, bovendien degene die - zo heb ik me laten vertellen - mijn boekenrubriek overneemt. En, ook niet geheel onbelangrijk: in tegenstelling tot de rest geen provinciaal. B boft maar.
Het was me een genoegen jongens, we zien elkaar in de kroeg.

Hee ja, en de schoorsteen moet hier ook roken, dus je mag mij ook best steunen. Het Reformatisch Dagblad las Speedpillen en schreef erover: "Jeroen Pen heeft een vlotte pen. De openheid waarmee hij over de schaduwzijde van zijn leven schrijft, verdient lof. Jammer is wel dat er een paar keer in het boek een stevige vloek valt." Nou, dat zal dan godverredomme wel waar zijn. Hier te koop!