MUST READ opinie. Keyvan Shahbazi over Iran, misplaatste morele zelfingenomenheid en links-intellectueel wegkijken

Baas boven baas

Beter dan dit hadden wij het natuurlijk never kunnen schrijven. Dus dat doen we dan ook maar niet, wij houden het wel bij Livebloggen. En eerlijk is eerlijk: u moet maar even doorklikken naar De Telegraaf. Maar omdat het zo mooi is, hieronder ook een deel. Trotse Iraniër Keyvan Shahbazi, ook een vriend van onze show. Mic drop.

Oorlog is angstaanjagend. Niemand weet dat beter dan Iraniërs. Maar voor ons betekent elke explosie iets anders. Voor ons is elke explosie die de Revolutionaire Garde van de Islamitische Republiek treft een echo van gerechtigheid. Voor elk leven dat werd gestolen. Voor elke naam die nooit meer wordt uitgesproken. Voor elke executie. Voor elke droom die door dit regime werd vertrapt. Voor de meisjes die werden vernederd, verkracht, gebroken. Voor de politieke gevangenen in donkere kerkers. Voor de moeders die hun kinderen moesten begraven. Voor de vaders die in stilte hebben gehuild. Voor de gebroken botten van studenten die niets anders deden dan vrijheid eisen.

Zevenenveertig jaar waarin miljoenen Iraniërs hun geliefden moesten achterlaten. Hun huizen, hun straten, hun vaderland. Zevenenveertig jaar van afscheid. Zevenenveertig jaar gedwongen om als vreemdelingen verder te leven, en zelfs dan nog over je schouder kijken, bang voor de lange arm van dat regime.

Maar weet u wat werkelijk angstaanjagend is?

Werkelijk angstaanjagend is een regime dat in achtenveertig uur 40.000 mensen vermoordt. En een wereld die daarop reageert met woorden als ’de-escalatie’, ’terughoudendheid’ en ’internationaal recht’. Een wereld die wegkijkt. Die morele hooghartigheid, die pretentie van morele superioriteit, dat is angstaanjagend. Een wereld die al 47 jaar het leed van het Iraanse volk negeert. Die stilte is angstaanjagend. De arrogantie. De misplaatste morele zelfingenomenheid, wanneer sommigen liever Amerika en Israël beschuldigen dan de moordenaars in Teheran.

(...)

En links-intellectuelen zwijgen nog altijd. Geen zelfreflectie. Geen spijt. De geschiedenis herhaalt zich. Niet omdat we niets hebben geleerd, maar omdat de medeplichtigen weigeren te erkennen wat ze hebben aangericht. En die weigering heeft gevolgen. Niet in de grachtengordel van Amsterdam. Niet in Parijs of New York. Maar daar. In Teheran. In gevangenissen. In levens. En die stilte, die is het meest angstaanjagend van alles.