We dachten je te kennen

Beste Lidl, wat is er met je gebeurd? Zijn we niet lief tegen je geweest of zo? Waren we dan niet jarenlang trouw terwijl de boodschappen maar duurder, duurder en duurderder werden? We bleven toch juist komen, speciaal naar jou, voor jou. Dat weet je best. We kwamen uiteraard voor je lekkere groente en fruit, en eens in de zoveel tijd gaf jij ons wat men noemt stapelkorting. Als we dan een prachtig pak van onze favoriete koffie kochten, mochten we er van jou eentje extra meenemen. Of als we die fles overheerlijk geurend wasmiddel kwamen halen, wisten we: Lidl geeft ons de tweede fles gratis plus een knipoog. 1 + 1 gratis was onze code. Wat te denken van zout? Zout van de Lidl deed ons goed, maakte ons vrolijk en smaakte bijna als suiker. Dat wist jij, Lidl, daarom gaf je ons bij aankoop van twee zakken daarbovenop: nóg twee zakken! Helemaal voor niets. Pindarotsjes. We krijsten het door de winkel en daar kwam je aangehuppeld, een bekend tafereel. Zei je altijd: één doosje betalen, één doosje cadeau. Dan was onze dag weer zonnig. Zo ben... Zo wás jij, Lidl. Want kennelijk zit de Nederlanderhaat nog diep. Wat voelden we ons gebruikt, smerig en vies toen we lazen dat je stopt met stapelkortingen, omdat die niet eerlijk zouden zijn. Eigenlijk heb je ons dus jarenlang bedrogen. En daar nu zo'n wanstaltige marketingstunt aan wijden, ten koste van ons, is walgelijk. De signalen waren er natuurlijk al, en toch, goedgelovige types als we zijn, bleef ons vertrouwen groot. Nu zó tegen de lamp te lopen, terwijl we dachten eindelijk eens een leuke Duitser te hebben ontmoet, is ontzettend pijnlijk. Nu heb je echter je ware gezicht getoond. Lidl, je blijkt fout ná de oorlog.