Een natte tennisbal in het Stamcafé

He was always one for the love game

Ja sorry Spartacus maar die comment was wel comedy gold. Desalniettemin dank voor het invallen want het werd een bewogen gesprek met een man waarvan we als kijker toch moeten concluderen dat de politicus in kwestie nooit onredelijk en nooit onsympathiek is, maar die bril blijft toch aanvoelen als een overcompensatie voor een gebrek aan echt publiek profiel. Neemt niet weg dat het wel erg prettig is om iemand te horen die niet per definitie de hele tijd zichzelf tot lof beschildert en kom daar nog maar eens om in dees' tijden van politieke egobeeldvormingvulling. Ja, dan is het logisch dat JA21 aardig peilt. Net zoals het logisch is dat onze gast van volgende week, Pieter Omtzigt, op zo veel bijval kan rekenen (en zijn eigen campagneposters zijn ook ace, om in tennistermen te blijven). Maar hoe smash (ha!) je een politiek podium vol potentaatjes van de platgetreden electorale grasbaan? Achter Eerdmans staat geen brede volkspartij. Achter Omtzigt wel, maar tussen hem en een nieuw sociaal contract staan een McKinsey-Minervaan in een glad schaatspak, een doodzieke coronaminister die niet door de Kamer gecontroleerd wil worden en een gevaarlijke Grapperstasi die beweert dat mensen "meegroeien" met hun eigen onderwerping aan een avondklok. Oftewel. Wat moeten we nou, over anderhalve week?

Oh wacht dit was een Stamcafé en niet de sofa van de democratische psychiatrie. BIER! NOOTJES! BARPRAAT! EN WE HEBBEN NOG EEN HELEBOEL LOLLIGE LUIM NA DE BREEK! FIJNE AVOND!

Groetjes aan Yunus Dadasoglu!