Onlangs sprak ik een journalist van een gevestigde actualiteitenrubriek. Hij had een column gelezen van een politicus, een anekdote borrelde op. Anekdotes zijn als surfplanken, ze scheren over de golven maar uiteindelijk belanden ze altijd weer op het strand. Zijn wij als surfplanken, het strand de moederschoot? 

De partij kreeg een nieuwe lijsttrekker. De gevestigde actualiteitenrubriek de primeur. Maar de eindredacteur vertrouwde het niet. Want er ging een andere naam rond. En het zou zomaar kunnen dat de andere naam bij Pauw & Witteman zou zitten.        

Zaterdag sprak ik de andere naam. “Ja, dat was heel raar! De media hadden al bepaald dat ik het zou worden! Ik heb toen nog een weddenschap gesloten met iemand bij de gevestigde actualiteitenrubriek dat ik het niet zou worden, die fles wijn natuurlijk nooit gekregen.” 

Op de gracht riep niemand wat. Geen gemompel, alleen stilte. Een apenrots kan ook zwijgen. Soms snapt de apenrots het zelf niet.

Laat onverlet dat de Makaak de aap der apen is.