De Nederlandse Literatuur onder Lieuwma en Lichtenbergs Loep

Literair StamCafé - LIVEBLOG IRAN HIERRR

Je vraagt je weleens af: 'Wat is nou nog De Nederlandse Literatuur?' Want zei je vroeger 'De Nederlandse Literatuur', dan zei je Reve, Hermans, Mulisch, Multatuli, Vondel, Couperus, Vestdijk, Wolkers, Haasse, Nescio, Nooteboom, Minco, Annie M.G., Van Schendel, Du Perron, Roland Holst, Bordewijk, Thijssen, Campert, Komrij, 't Hart, Dorrestein, maar ook Van der Heijden, Brouwers, Meijsing, Grunberg, Te Gussinklo, Zwagerman, De Jong, Noordervliet, Van Keulen, Bouazza, Bernlef en Rosenboom.

Maar zeg je tegenwoordig 'De Nederlandse Literatuur', dan antwoordt het besmette literaire inteeltwereldje gewoon zelf, en dan hoor je namen als Bab Gons, Gons Bab, Gab Bons, Saskia Noort, Tommy Wieringa, Splinter Chabot, Ilja Leonard Pfeijffer (vanwege zijn mooie haar), Roxane van Iperen, Alma Mathijsen, Daan Borrel, Tobi Lakmaker, Maartje Wortel, EUS en... Doortje Smithuijsen. En die schrijven niet te lezen rommeltroep die pijn doet aan de ogen en steekt in het hart.

Terwijl het evident is dat iedereen die De Nederlandse Literatuur écht een warm hart toedraagt maar één naam kan noemen als er wordt gesproken over De Nederlandse Literatuur. De aanvoerder van 's lands literaire canon. Een letterkundig icoon. Een symbool dat ver boven de literaire wereld uitstijgt. We hebben het uiteraard over Pieter Waterdrinker. Want Pieter Waterdrinker ís de Nederlandse Literatuur. De Grote Één. Alleen wordt hij nooit eens genoemd, nooit eens besproken en nooit eens gezien. Hoog tijd dat dergelijk onrecht wordt bestreden. Welaan, bij dezen.