De oude Tuur is dood, de nieuwe Tuur is waarlijk opgestaan. Resurrexit vere, alleluia!

Soep van de Week in het StamCafé

[LIVEBLOG IRAN HIER]

Het Paasweekend komt eraan en dan verandert de Algarve in een hel. Het goede nieuws is dat de stokoude Hollandse camperaars inmiddels vertrokken zijn. Die komen in het najaar om te overwinteren, staan hutje mutje naast elkaar op parkeerplaatsen in de brousse of bij de Lidl (dat noemen ze vrijheid) en houden onderling competities wie in vijf maanden het minste uitgeeft. Ik zweer: ze hebben de godverdommese piepers en de blikken erwten en cornet bief uit Nederland bij zich. 

Deze camperaars schijten het natuurreservaat waarin ik woon vol met hun bolussen om hun chemisch toilet te sparen. Keurig als ze zijn, laten ze altijd een hoopje wc-papier liggen naast hun drollen. Ze prikken nog net geen vlaggetje in hun bah. Stelletje smeerlappen. Maar deze afschrikwekkende schijtclowns, met kortpittige kapsels, in fluorescerende Crocs en afritsbare driekwartsbroeken, maken plaats voor een veel erger ras: de kantoorpikken en de stomme stelletjes die hier verpozen tijdens Pasen. 

Ik vlieg vaak met Ryanair tussen Faro en Lampegat of Roffa, en met enige pech zit de kist vol met insipide nondescripte vale grauwe landgenoten uit oorden in de negorij waar ik nog nooit van heb gehoord. Er zijn twee soorten stelletjes: de ene species heeft een jengelende en krijsende baby bij zich, de andere soort is bezig aan hun laatste vakantie zonder baby. Op de een of andere manier kan ik aan zo’n Juffrouw Eisprong zien dat ze zich deze vakantie wil laten bevruchten door Kees. Op zo’n vlucht zitten ook regelmatig wezens die geen idee hebben waar ze heen gaan. Ik moet dan denken aan de legendarische vakantieman Frits Bom, die aan Nederlanders in Benidorm vroeg Benidorm aan te wijzen op de kaart van Europa. We kijken even naar de beelden:

Ook zie ik nog steeds Nederlanders op die vluchten die naar Portugal willen emigreren. Die raad ik steevast aan naar alle Portugal-afleveringen van ‘Ik Vertrek’ te bekijken. Dat soort gasten zijn vaak stronteigenwijze kaaskoppen die denken alles op eigen kracht te kunnen, zonder bemiddelaars, om zoveel mogelijk geld uit te sparen. Dat loopt altijd heerlijk af. Notarissen, makelaars, aannemers, bouwvakkers, het personeel van het gemeentehuis, het kadaster, het postkantoor, de bank en de fiscus zijn in principe niet automatisch jouw vijand, maar als je ook maar even tegenstribbelt en denkt – of nog erger – roept ‘we dat in Nederland heel anders doen, zo gaan we toch niet met elkaar om, mevrouwtje!’, heb je je eigen doodvonnis getekend. Zo ken ik een Nederlandse excentrieke dame, type Tante Pollewop, die in het gemeentehuis al haar documenten naar de ambtenaar van dienst smeet, begeleid door hevig gekrijs. Het ging haar niet snel genoeg. 

Nu woont ze weer in Amsterdam. Ik heb een postvakje in een kneuterig postkantoortje en de chef is een beste kerel. We tutoyeren elkaar zelfs. Soms krijg ik een pakje en dan moet ik mijn paspoort aan Paulo laten zien. Anders krijg ik het niet mee… Na 15 jaar, want wet is wet!

En dan zijn er nog de jongeren die uit hun bol willen gaan in Albufeira. In de zomer van 2020 keek ik in Albufeira meer dan belangstellend toe hoe laveloze Hollandse white trash de Nationale Republikeinse Garde bekogelde met vuurwerk, stenen en molotovcoctails aanviel in uitgaansstraat Rua da Oura, in de volksmond The Strip geheten. Het betrof een heus leger Nederlandse “eindexamenreizigers”, de bloem der natie dus. De afloop laat zich raden, want het is algemeen bekend dat de GNR niet met zich laat sollen en spotten, en de bófias mepten er lustig op los met de matrak. Doorsnee Hollandse kaaskoppen blijken telkens weer totale schijt aan het gezag te hebben, maar in Zuid-Europa gelden er andere mores. 

Vakantie was nooit mijn ding, zo weet de trouwe reaguurder inmiddels. Ik ben natuurlijk een vreselijke snob, want ik noem mijzelf al vanaf mijn zestiende een reiziger in plaats van een vakantieganger. De lust tot reizen is mij inmiddels echter ook wel vergaan en eigenlijk wil ik alleen nog maar wandelen door Portugal, Spanje en Italië, met het verstand op nul. Mijn doodswens is dit jaar sterker dan ooit - ik moest mijn hondje Tita laten inslapen, de laatste van mijn Paraguayaanse roedel, en dat was echt een verschrikkelijke beslissing, maar wel hond- en menswaardig - en om dus te voorkomen dat ik mij - smachtend naar de eeuwige rust - ging verhangen in de eeuwenoude kurkeik, besloot ik dat het roer radicaal om moest. 

Zo kondigde ik vorige week in HP/De Tijd aan dat ik helemaal klaar was met mijn quasi-lollige stukjes en polemiekettes en gifaanvallen op weerloze kappersnichten als Rob Jetten en dat ik daarom de Fishermen’s Trail ging lopen. Het was mijn slechtst gelezen stuk ooit in HP/De Tijd, na die van gisteren, en dat was voor mij een bewijs dat ik voor de juiste koers had gekozen. Introspectie en verdieping door middel van wandelen, in plaats van hol en leeg gekrijs, enkel bedoeld om klikbeet binnen te hengelen. Ik had bij de Volkskrant jarenlang meer kliks dan gifdwerg Sander Schimmelpenninck en dat kwam omdat ik nog valser was, en nog grover, en nog smeriger en nog ongenuanceerder. De oude Tuur is dood, leve de nieuwe Tuur! 

Maar goed, jullie gaan deze week allemaal naar Benidorm en Torremolinos en Albufeira, of naar woonboulevard Eijerkamp in Veenendaal, en nou ben ik ook weer niet zo snobistisch dat ik in de geest van D66 of Groep Klaver het plebs en het falderappes wil verbieden om die helse oorden op het Iberische Schiereiland vliegen, al weet ik zeker dat de omhoog gevallen relnicht annex gesjeesde tiepgeit Rob Jetten dol is op de aangekondigde “energie lockdown” want dat is koren op zijn molen, en vooral op de molen van zijn broodheren in Brussel. Je zou toch denken dat La Jetten een sokpop is van de International Energy Agency (IEA), die een noodplan (Sheltering From Oil Shocks) heeft uitgebracht met 10 maatregelen om energieverbruik te verminderen: thuiswerken waar mogelijk, minder vliegen, lagere snelheden op de snelweg, meer openbaar vervoer gebruiken etc. 

Mijn enige antwoord op deze samenzweringen is om uit mijn konijnenhol in de Algarve te kruipen en om met Eens Christens reize naar de Eeuwigheid in de knapzak te gaan wandelen en aldoende digitaal te detoxen. Eens Christens reize naar de Eeuwigheid is een boek van de Britse predikant John Bunyan en het geldt als een meesterwerk van de Engelse literatuur. Twaalf jaar (1660-1672) zat Bunyan in de gevangenis te Bedford omdat hij de mensen predikte wat God aan hem geleerd had. In 1675 werd Bunyan opnieuw gevangengenomen en schreef toen dit boek dat reeds velen tot heil en zegen mocht zijn. Zijn oogmerk was om eenvoudig een boetvaardige en Godzoekende ziel op zijn reis naar de eeuwigheid voor te stellen. Iemand zoals ik dus. Bunyan keert zich af van stad Verderf (Albufeira), verlaat het huis van zijn vader en gaat op weg naar het Hemelse Jeruzalem. De kern van het boek en het schilderij komt uit de Bergrede van Jezus: ‘Gaat in door de enge poort; want wijd is de poort en breed is de weg, die tot het verderf leidt, en velen zijn er, die door dezelve ingaan; Want de poort is eng en de weg is nauw, die tot het leven leidt, en weinigen zijn er, die denzelven vinden’ ( Mattheüs 7:13, 14).

Dat zal jullie leren, stelletje heidenen! Kafirs! Bonam Feriam Quintam in Coena Domini, Benedictas tibi Ferias Tridui Sacri exopto: Feriam Quintam in Coena Domini et Feriam Sextam in Passione Domini!