Soep van de Week in het StamCafé

En toen was ik helemaal klaar met de zogenaamde social media. Op X maakte ik een onschuldig grapje over Lidewij de Vos - ze kondigde aan dat ze in blijde verwachting was en ik identificeerde mij als de gelukkige dader, met een romantische foto als bewijs -  en het riool begon te kolken en te schuimen dat het een aard had. Tweeps op X, skeeps op Bluesky en Facebook-vrienden waren woedend omdat ik mij vleselijk had geëncanailleerd met het boegbeeld van het extreemrechtse Forum voor Democratie en weer anderen vonden het juist verschrikkelijk voor moeder en kind: “Je zal dat zwijn van een Van Amerongen maar als echtgenoot en vader hebben." 

Mijn levensmotto is dat ik lach om niet te huilen, en zelfs in een onschuldig en best wel geestig grapje over Lidewij de Vos zit onbeschrijfelijk veel pijn en verdriet. Ik ben namelijk onvruchtbaar en dat is het grote drama in mijn leven. Want ooit koesterde ik de wens om leuke zonen te hebben waarmee ik kon voetballen in het park en bier mee kon drinken en om misschien zelfs een jointje mee te roken, ook al haat ik softdrugs. 

Het zit zo: ik was een jaar of twintig toen ik van een goede vriend hoorde dat hij regelmatig naar de spermabank in Amsterdam ging om zijn kwakje doneren. Hij ontving 25 gulden per geslaagde ejaculatie en in die tijd van de harde gulden was dat een enorm bedrag. Nooit vergeet ik die meewarige laborant. Ik heb met tranen in mijn ogen gevraagd of ik nog eventjes afscheid mocht nemen van mijn afgekeurde zaadjes onder de microscoop. Die hadden allemaal gebroken staartjes en ze waren gescheurd, het was een soort mongolenorkest in wording, mocht het mij toch gelukt zijn om mij op miraculeuze wijze voort te planten. Maar ik ben dus geen Douwe Bob die alleen maar naar een meisje hoeft te kijken en dan is ze al zwanger. Ik zag Douwe - vroeger zette men zo’n gedrocht in een kooi op de kermis neer - bij Jinek, die hem enorm woest en geil knuffelde toen hij de studio binnen waggelde en hem vervolgens feliciteerde met de drie kinderen die hij bij drie vrouwen had verwekt op dezelfde braderie in Delfzijl. Tot zover het feministische gehalte van La Jinek. De enige reden dat deze inktvlek op pootjes bij Jinek zat, was omdat hij “anti-zionistisch” is, en uiteraard tegen Trump. En niet vanwege zijn stomme liedjes. In Amerika heb je ongeveer een miljoen van deze non-descripte fletse singersongwriters, al dan niet met een drugsprobleem, maar in Nederland is schraalhans keukenmeester en komen dit soort arbeidsvitaminenmuzikantjes boven drijven.

Soep van de Week in het StamCafé

[Liveblog oorlog Iran hier], [Liveblog Lale Gül vs Dennis Schouten hier]

Er wordt veel gekankerd op de NPO en op de publieke omroep maar ik koester warme herinneringen aan een paar epische naaktscènes die mijn tragische jeugd op de Veluwe verlichtten. Sapperdefapfap! Daar ben en blijf ik de vaderlandse treurbuis eeuwig dankbaar voor. Ik kom hier zo op terug, maar eerst naar de orde en de waan van de dag. Studio Ego, de nieuwe pageturner van vriend van de show Mark Koster, sloeg in als een bom en de goede man was de afgelopen dagen niet van de beeldbuis en uit de diverse krantjes te slaan. 

Ik deed maar al te graag mee aan deze hype en sprak Mark voor de deftige en gezaghebbende HP/De Tijd. Het interview staat achter een betaalmuur, dus daarom hier gratis een fijne kwoot: “Mensen die al twintig jaar op dezelfde plek zitten en daar niet meer weg te krijgen zijn. En hoe kleiner het systeem wordt, hoe groter het zich voordoet. Een beetje zoals het Romeinse Rijk in verval: de realiteit krimpt, maar de pretentie groeit. Mijn indruk is dan ook: de publieke omroep is een systeem dat eigenlijk al dood is, maar dat zelf nog niet doorheeft. Een kip zonder kop die nog even doorrent. Een parallelle wereld die blijft voortbestaan, terwijl de rest al lang is veranderd. En toch gaat er elk jaar weer een miljard naartoe. Dan denk ik wel eens: geef ze anderhalf miljard, maar hef de boel op. Maar dat zullen ze nooit doen, daarvoor is het systeem te gesloten. Te bang om zichzelf op te heffen. Kijk naar iemand als Ronald Plasterk — die genoot er zichtbaar van om met een omroep verbonden te zijn. Dat geeft status. Een eigen platform, een eigen stem.“ 

Eén passage uit het boek blijft onbelicht, en wel het huiveringwekkende relaas van zijn ontmoeting met Frederieke Leeflang. De voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Publieke Omroep probeert hem op gluiperige wijze - geheel passend bij de NPO-cultuur - een #metoo aan zijn broek te smeren.

Soep van de Week in het Stamcafé

[Liveblog Iran hier]

Op 20 mei gaat eindelijk Het Hart van Amsterdam in première, het magnum opus van Roy Dames en Arnold-Jan Scheer waar zij bijna een halve eeuw aan werkten. We kijken even naar de heerlijke trailer met de ouderwetse penose van de Zeedijk. Leefden Frits van de Wereld en Zwarte Joop nog maar! Gelukkig is Henk de Vries, de eigenaar van de Bulldog, nog wel onder ons en hij zit dan ook prominent in de film.

Roy Dames en Arnold-Jan Scheer begonnen begin jaren tachtig met het Hart van Amsterdam en de film is de afgelopen week eindelijk afgemonteerd en is vanaf 21 mei in talloze bioscopen te zien.

Dames is ‘s lands bekendste en beruchtste documentairemaker. Hij volgde Lau en Tiny in zijn serie Nooddorp en de legendarische “kersemus” werd 8 miljoen keer bekeken.

Het grote publiek is dol op de man, die als geen ander de zelfkant van het leven filmt, of het nu over hoeren gaat, vrouwenhandel, alcoholisten, nog meer alcoholisten, junks, bizarre seks, de sekspolitie van Den haag, Marokkaantjes, illegale vluchtelingen, homo’s in het leger, Joden, terminale patiënten, TBS’ers, de zaak Vaatstra, de bokser Rudi Lubbers, die ooit tegen Mohammed Ali bokste maar in Portugal werd gearresteerd met een paar honderd kilo hasjiesj en sujetten als Frank Masmeijer en Emile Ratelband.

Soep van de Week in het StamCafé

[LIVEBLOG IRAN HIER]

Het Paasweekend komt eraan en dan verandert de Algarve in een hel. Het goede nieuws is dat de stokoude Hollandse camperaars inmiddels vertrokken zijn. Die komen in het najaar om te overwinteren, staan hutje mutje naast elkaar op parkeerplaatsen in de brousse of bij de Lidl (dat noemen ze vrijheid) en houden onderling competities wie in vijf maanden het minste uitgeeft. Ik zweer: ze hebben de godverdommese piepers en de blikken erwten en cornet bief uit Nederland bij zich. 

Deze camperaars schijten het natuurreservaat waarin ik woon vol met hun bolussen om hun chemisch toilet te sparen. Keurig als ze zijn, laten ze altijd een hoopje wc-papier liggen naast hun drollen. Ze prikken nog net geen vlaggetje in hun bah. Stelletje smeerlappen. Maar deze afschrikwekkende schijtclowns, met kortpittige kapsels, in fluorescerende Crocs en afritsbare driekwartsbroeken, maken plaats voor een veel erger ras: de kantoorpikken en de stomme stelletjes die hier verpozen tijdens Pasen. 

Ik vlieg vaak met Ryanair tussen Faro en Lampegat of Roffa, en met enige pech zit de kist vol met insipide nondescripte vale grauwe landgenoten uit oorden in de negorij waar ik nog nooit van heb gehoord. Er zijn twee soorten stelletjes: de ene species heeft een jengelende en krijsende baby bij zich, de andere soort is bezig aan hun laatste vakantie zonder baby. Op de een of andere manier kan ik aan zo’n Juffrouw Eisprong zien dat ze zich deze vakantie wil laten bevruchten door Kees. Op zo’n vlucht zitten ook regelmatig wezens die geen idee hebben waar ze heen gaan. Ik moet dan denken aan de legendarische vakantieman Frits Bom, die aan Nederlanders in Benidorm vroeg Benidorm aan te wijzen op de kaart van Europa. We kijken even naar de beelden:

Soep van de Week - Tevens StamCafé

Mijn opvallende nieuws deze week was dat Bij 1-cheerleader Tofik Dibi twee zetels binnen harkte in de toch al zo jodenhatende gemeenteraad van Amsterdam. Over de samenstelling van de kieslijst van Bij1 was heel wat te doen geweest, want werkloze relnicht Dibi had de gedoodverfde lijsttrekker Dylan Lennox Bakker, het sympathieke dikkerdje uit de Bijlmer, met veel bombarie van de eerste plek verstoten. Een deel van de achterban van Bij1 gaf aan liever een zwarte lijsttrekker te zien en geef ze eens ongelijk, want ik kan me niet voorstellen dat gezellige Surinaamse hetero’s in de Bijlmer op een vals, vilein, broodmager en achterbaks mohammedaans Marokkaans scharminkel gaan stemmen. Uit betrouwbare bron vernam ik dat men zich in Bij1-kringen ernstige zorgen maakt over de gezondheid van hun lijsttrekker “ToFuck” (zo wordt hij genoemd in Zuidoost), die eruitziet als een doodziek aapje, maar het gaat mij te ver om te speculeren over de oorzaak van het fysieke verval van La Dibi, al heb ik zo mijn vermoedens. We kijken even naar de beelden.

Ik vind het altijd heel kinderachtig om het uiterlijk van mensen belachelijk te maken, maar Dibi ziet er zo afschrikwekkend en afstotelijk uit dat zelfs doorwinterde wanhopige stokoude cruisers met een grote boog om hem heen lopen, op de baan of bij de pisbak.

Ik kwam retejong Tofik voor het eerst tegen in de legendarische Arabische homokroeg Habibi Ana in de Lange Leidsedwarsstraat in Amsterdam, het was rond de millenniumwisseling. Tofik Dibi was toen trending in die kringen, vooral omdat hij een piepjonge en aanstootgevende nieuwkomer uit het exotische Osdorp was, en dus hot. Hij vertelde tegen niemand in Habibi Ana dat hij uit Vlissingen kwam, en dus in feite een Zeeuws Meisje is (piepend stemmetje bij pisbak: “geen cent te veel hoor!”).

Soep van de Week, tevens StamCafé

(LIVEBLOG IRAN HIER)

Het meest hilarische bericht van de afgelopen week stond in dagblad Trouw (fout na de oorlog). Leest u even mee? 

Trouw heeft een klacht ingediend bij de voorzitter van de Tweede Kamer, Thom van Campen, over PVV-Kamerlid Martin Bosma en de manier waarop hij een journalist van deze krant heeft bejegend. Toen de journalist zich kenbaar maakte als verslaggever van Trouw, zei Bosma: "Dat is niet zo best." Waarom niet? "Omdat het een linkse kutkrant is." Bosma nam zijn woorden na aandringen van de journalist niet terug. Aan het einde van het interview zei hij: "Het is een verschrikkelijke krant waar je voor werkt, ik haat hem met elke vezel in mijn lijf."

Geweldig toch, een politicus die niet met meel in de mond praat maar gewoon lekker zegt wat hij denkt! De geletterde en belezen reaguurder weet natuurlijk dat Bosma hier subtiel verwijst naar een klassieker van Joop Fischer: De Volkskrant is een kutkrant.

Soep van de Week in het StamCafé (Liveblog Iran hiero)

Mijn interviews met regisseur Martin Koolhoven (over funk) en met Tarik Sadouma (over de islam als doodscultuur, Allah in de Albert Heijn, Houellebecq, pooiers, geitenneukers) werden door de reaguurders afgeserveerd als je reinste Publikumsbeschimpfung. Ik genoot van de woedende reacties en mijn missie was dus geslaagd. En zo ontstond het idee van een zinderende kruisbestuiving tussen Sadouma’s The Unsafe House en uitgeverij Ezo Wolf: het Schaduwbal. Dat feestje - een geestig alternatief voor het officiële boekenbal, eveneens op aanstaande vrijdag 13 maart -  had al binnen 1 dag de cultstatus en inmiddels zijn toegangskaartjes alleen nog verkrijgbaar via duistere circuits. Met name het filmpje waarin Sadouma de Stadsschouwburg opblaast, viel in verkeerde aarde bij de goegemeente en de goedmoedige, vredelievende kunstenaar (met een heus diploma van de Rietveld Academie) werd voor de zoveelste keer tot terrorist gebombardeerd.

Ik ga er gevoeglijk vanuit dat geen enkele reaguurder ooit het Boekenbal bezocht. Ik was er twee keer en ik kan iedereen verzekeren dat je er dood noch levend gevonden op die braderie in de Stadsschouwburg met karrevrachten leeghoofdige tiepgeitjes van uitgeverijen, klapwiekend van de drank, als worstjes in veel te strakke gehuurde baljurken gepropt en hobbelend en strompelend op naaldhakken, met heel veel sneue soapies van campingzenders SBS en RTL en andere “influencers”, en met als enige literaire held de genderfluïde zondagsschrijver Adriaan “Kortjakje” van Dis die 40 jaar onze held Wim T. Schippers bedroog en daarmee de held werd van boomer-Nederland en de aanverwante gefossiliseerde systeemmedia.

Soep van de week (hierrr liveblog Iran)

Een ronkende necrologie op Rijnmond afgelopen week: In zijn woonplaats Schiedam is Jack Kerklaan overleden. De kleurrijke verslaggever, die bijna vanaf het begin bij Radio Rijnmond werkte, was al een paar jaar ziek. “In de tuin van het leven is humor de mest”, vond Jack. En daar hield hij zich aan, tot op het laatst. “Stukken slechter, dank je”, antwoordde Jack de laatste tijd als je vroeg hoe het met hem ging. Hij had prostaatkanker en die was uitgezaaid. De oncoloog had hem in 2022 nog een jaar of vijf gegeven. Plots had Jack zelf nodig wat hij mensen aan het einde van een interview vaak wenste: onbeperkt sterkte. Medelijden? Daar zat hij niet op te wachten. Het naderende onheil en de bijbehorende emoties hield hij met grappen en grollen op afstand. Het leven is net een schaal met bitterballen, vond Jack. “Op het laatst blijft er altijd eentje steenkoud liggen.”

De laatste keer dat ik hem zag, was tijdens het Rotterdamse Bullebal in jazztent Bird, op vrijdag 10 maart 2023. Jack was als speciale gast uitgenodigd en werd aangekondigd als de gevreesde programmamaker en presentator, de Razende-Motor-Reporter van RTV Rijnmond, Journautist de Tourette! De schrik van Katendrecht met de gerste roddels & achterklap uit Rotjeknor!

Jack liep al op krukken en met vereende krachten wisten we hem het podium op te trekken, waarna hij op zijn vertrouwde manier losbarstte. Hij bombardeerde mij in de coulissen met de ene na de andere oneliner. Zo vertelde hij mij dat toen hij hoorde dat hij nog hooguit vijf jaar te leven had, tegen de oncoloog zei: godverdomme, zo lang nog?

Soep van de Week, teven Stamcafé

De heer Muntz heeft mij reeds diverse streken geleverd maar wat hij tijdens de opnames van de shockdoc Paranoia Paraguay flikte door zijn onaangepaste zoon Engel en diens partner in crime Huub Brand tegen mij op te hitsen, in een krampachtige poging mij af te schilderen als een dementerende pathetische boomer die nog steeds pretendeert de ongekroonde gonzokoning van Nederland te zijn, is een nieuw dieptepunt qua smakeloosheid, immers het handelsmerk van de heer Muntz. Zeventien jaar geleden verstuurde hij naar alle media een Nederland een sensationeel persbericht dat van a tot z gelogen was, enkel en alleen ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Dit zoog hij uit zijn duim:

Schrijver, publicist en documentairemaker Arthur van Amerongen, genomineerd voor de AKO literatuurprijs met het boek Brussel: Eurabia, winnaar van de prestigieuze Prijs van de Nederlandse Dagbladjournalistiek in 2006 en winnaar van de Nipkowschijf voor het radioprogramma De Inburgerking in 2005 is voor het laatst gesignaleerd in de snackbar van de Heineken-ontvoerder Frans Meijer in hoofdstad Asuncion.

Van Amerongens vriendin Paula stuurde mij een noodoproep. In eerste instantie dacht ik aan een grap van Van Amerongen, zoals wel vaker gebeurd was in het verleden. Arthur Van Amerongen verbleef het afgelopen jaar vooral tussen oorlogsmisdadigers, neonazi’s, door Interpol gezochte criminelen en moslimstrijders in opleidingskampen van Hezbollah. Dit in het kader van zijn nieuwe boek Paranoia Paraguay, dat gepland stond voor de lente van 2009. Van Amerongen heeft een problematisch drugs- en drankverleden. Ik vermoed dat de schrijver in de cocaïnehandel verstrikt is geraakt, al dan niet samen met de heer Meijer.

Het kan ook zijn dat de Spaanse vertaling van Brussel:Eurabia slecht gevallen is bij extremistische moslims in Zuid-Amerika. Ik vertrek daarom zondag halsoverkop naar Paraguay om, met gevaar voor eigen leven, mijn boezemvriend te gaan zoeken. Arthur Van Amerongens vorige uitgever Atlas heeft geen belangstelling getoond voor financiële steun aan de speurtocht naar de auteur, ondanks de internationale bestseller Brussel: Eurabia. Ik maak daarentegen van de nood en deugd en neem het een en ander op voor een radioregistratie. De NPS radio wil mijn speurtocht t.z.t. onder voorbehoud uitzenden in het programma Radio Doc, afhankelijk van de kwaliteit en de afloop.

Rob Muntz

Soep van de Week

Gerard Reve schreef: "Het weer komt van God en kan dus nooit slecht zijn, en ten tweede: in een huis, in een automobiel en in een trein is het altijd mooi weer. En ten derde: het weer is gratis."

Ik plaats daar graag enkele kanttekeningen bij. Mijn lieve vader zei altoos heel Reviaans dat alle weder van God komt, en dat er niet zoiets als slecht weer bestaat. Nou gedij ik het best in lieslaarzen, zuidwester en oliejas, vliegvissend in kolkende stromen van de Schotse Hooglanden  tijdens een gruwelijk noodweer. Niets is mooier dan de beloning: GlenAllachie van vijfendertig jaar oud slobberen bij een knapperend haardvuur terwijl de eenbenige Angus op zijn jammerhout speelt en spookverhalen vertelt. Ik gruwde als kind van de zon omdat ik altijd blaasjes en blaren en andere gore bulten op mijn broze lichaampje en mijn lijkbleke smoel vol sproeten kreeg. Strandvakanties waren een ware marteling, ook al regende het altijd in Zoutelande. Ik hou dus eigenlijk niet van mooi weer, maar woon toch al een derde van mijn leven in broeierige oorden. Paraguay spande de kroon, qua hitte. Het charmante bananenrepubliekje - ik vlieg er dinsdag naar toe met meneer Muntz, u hoort van mij -  ligt op dezelfde breedtegraad als de Kalahari-woestijn. De komende weken is het daar 40 graden, en dan heb ik het over het kwik en niet over de gevoelstemperatuur. Voor verkoeling vluchtte ik tijdens mijn vrijwillige ballingschap regelmatig naar Patagonië, dat in veel opzichten op de Schotse Hooglanden lijkt. Vuurland vond ik echt schitterend, dat voelde als thuiskomen. De beklemmende en naargeestige duisternis van hoofdstad Ushuaia, hartje Arctische winter, is onovertroffen, al kan het in Stanley op de Falklandeilanden ook flink spoken.

Maar nu: ik beleef nu de allerkutste winter in de Algarve, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik ben achtereenvolgens in de poepert genaaid (niet met zand dit keer) door Ingrid (voorbinddildo), Joseph, Kristin (voorbinddildo), Leonardo en vandaag, zaterdag, is Marta gearriveerd (met voorbinddildo). En dan heb ik nog niet over Alice en Harry. Villa Vischlugt is ingesloten door het regenwater, het lijkt godverdomme Saint Malo wel. Om de poort van mijn huissie te openen, moet ik op lieslaarzen door 40 centimeter water waden. Mijn werkkamer, weliswaar met schitterend uitzicht op de Ria Formosa en de eilanden Armona, Culatra, Faro en Ilha Deserta, ligt vol met handdoeken en dekens, want het water stroomt overal naar binnen. De storm beukt - as I write - op mijn dak, dat gelukkig gebouwd is door Denen, de vorige bewoners, en niet door Portugezen. Deze narigheid duurt al maanden en voor het eerst word ik depressief van het weer en verlang ik naar de dood. En toen moest ik mijn lieve hondje Tita ook nog laten inslapen, bedankt voor de condoleances. Ik begroef haar naast haar zusjes Raya en Jamba, en zo’n droeve kuil moet ongeveer tot kniehoogte zijn. Dokter Mario, een schat die ook mijn andere hondjes naar de hemel zond, was vier uur vertraagd. De kuil voor Tita, die ondertussen nog rondliep en haar buikje vol at met biefstuk en kipfilet, liep binnen de kortste keren vol en ik schat dat ik ongeveer 500 keer een volle emmer uit het graf trok. Tita stierf in alle rust, vredig in mijn armen. Ze keek me nog 1 keer in de ogen toen de methadon indaalde (de eerste stap van de euthanasie), zuchtte en viel in diepe slaap. Ik heb me suf gejankt, dat mag u gerust weten. Enfin.