Onze politie werd beschoten, maar heeft niet geschoten

Als de politie gericht wordt beschoten met 30mm shells uit een cakeboxje, vuurpijlen of andere explosieven, dan bestaat een groot risico op zwaar lichamelijk letsel. Onze politie hoeft geen levenslange handicap zoals blindheid, doofheid of verminking van het aangezicht. Het is tijd dat de politie met 9mm terugschiet, het liefst op de teelballen.

Eindelijk durven politici oud- en nieuw te benoemen, hulpverleners worden al generaties belaagd, de auto van een burgemeester werd tweemaal in de brand gestoken, dit is niet nieuw, dit is niet ongekend, dit is algemeen bekend, iedereen zag dit met eigen ogen, toch werden we decennialang zalvend voorgelogen met het cliché “rustig verlopen”.

Steeds meer pubers leven op straat en worden daar opgevoed, daar ontstaat een nieuwe cultuur. Wat gaan die pubers denken als de politie wordt beschoten, in een hinderlaag loopt, gewond raakt, regelmatig geen arrestaties meer doet, alles incasseert en als verliezer de aftocht afblaast!? Wat wordt dan de nieuwe sociale status van de politie?

De moeder van Amsterdam deed de huilende Maria na, twee puberale asielzoekers zochten in Nederland veiligheid en werden doodgeschoten. Ze probeert daarmee deze twee zestien- en achttienjarige jongens in dezelfde morele hoek te plaatsen als de zeventienjarige Lisa. Ze stierven alle drie aan gebrekkige begeleiding van asielzoekers.

De burgemeester is een boegbeeld voor de tunnelvisie van de Linkse Kerk, er wordt geen onderzoek afgewacht hoe en waarom die twee pubers werden beschoten, wat doet een minderjarige asielzoeker uit Delft überhaupt ’s nachts onbegeleid buiten!? Zulke vrijheid is voor elke puber ongezond. Vuurwapens duiden per definitie op het criminele circuit.

Deze twee jonge asielzoekers blijken verwikkeld in de slag om de lage landen. Deze gaat tussen Syrische en Spaanstalige jongeren uit Zuid-Amerika, de inheemse kaaskoppen faciliteren deze vete met gratis huisvesting, gratis maaltijden en leefgeld. Net zoals eerder het bankwezen financiert de belastingbetaler beide zijden van deze straatoorlog.

Amsterdam bleef hangen op slechts 52 arrestaties, Antwerpen is half zo groot en haalde met ruim honderd arrestaties het dubbele, een schaal die wij alleen landelijk halen. De heterdaadkracht is in Nederland en België onvoldoende om een cultuurverandering af te weren. Praten, sussen en de-escaleren zijn geen complete opvoedmethoden.

Het is arbeidsintensief om dit probleem bij de bron aan te pakken, dan zul je mensen tijdig moeten opsporen en aanspreken op gedrag. Nederland heeft 32 keer zo veel inwoners als Antwerpen, toch hebben we maar twee keer zo veel arrestaties met de jaarwisseling. Wegkijken en nog een traditie om zeep helpen is vele malen goedkoper.

Vaders mogen straks in woonwijken geen siervuurwerk afsteken in de ijdele hoop dat “jongeren” in stadscentra de politie met rust laten. Dit beleid is gericht op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment en op de verkeerde personen. Op dezelfde manier proberen nieuwe regels voor elektrische fietsen fatbike terreur aan te pakken.

Loonslaven hebben een VOG nodig, ondernemers een BIBOB, maar de raddraaiers zijn onbekend met beide termen. Een korte cel- of taakstraf komt veel minder hard binnen bij mensen zonder baan of bedrijf, het ontwricht hun leven niet. Wie niet is geketend door een hypotheek, heeft tijd voor een ongeplande “vakantie” en voelt zich vrij om te rellen.

Politici en rechters blijken met hun prioriteiten, pakkansen en straffen niet te beseffen hoe fragiel veiligheid is. Ze lijken onbekend met de veldslagen die Italië, de Filipijnen, El Salvador en Brazilië leverden om hun geweldsmonopolie en rechtsstaat te herstellen. Wie straatcultuur of criminaliteit laat ontsporen, verliest later zijn humane principes.

Veiligheid hoef je hier straks niet meer te zoeken.