De T(r)ouwtyfus - Jamal bedoelde het niet zo

Doelpaalverzetskrant strikes again again again - choqueerallochtoon bedoelde het anders

Eerder schreven we dat Jamal Ouariachi beroepsmatig leegliep. We noteerden wat met gal besmeurde zinnetjes en noemden het een dag. Twee weken later drukte Trouw weer een rancunerubriek van onze favoriete retorische recidivist af. Wederom een reactie op uw favoriete vrolijke rozeblog: Proportioneel polemisch geweld. Als choqueren je lotsbestemming is, dan kun je columns beginnen met: "Woensdag is het drie jaar geleden dat Palestijnse verzetsstrijders proportioneel geweld gebruikten tegen Israël." Dat kan dan. Uniek in z'n walgelijkheid, maar alleszins duidelijk.

Boek gesloten, zou u denken. Nee, dan de hoofdredactie. Karel Smouter en Wendelmoet Boersema zijn er goed voor gaan zitten. Ze waren in een welwillende bui. De conclusie: Nederland heeft het verkeerd begrepen. Volstrekt ondenkbaar om uw eigen waarneming te vertrouwen. Hup, de pen in en snel vertellen hoe de column geïnterpreteerd dient te worden: "Nee, onze columnist verdedigde Hamas niet. Maar kwam het punt dat hij wél wilde maken wel over?" Dat je blijkbaar de behoefte voelt om in je allereerste zin te vertellen dat je columnist geen Hamasmerchandise heeft: veelzeggend en op een pijnlijke manier best grappig. Maar, deelgenoot in welwillendheid, we lezen verder.

"Het proportionaliteitsbeginsel, dat vaak wordt aangehaald om Israëls militaire optreden te toetsen, blijft achterwege bij het beoordelen van het geweld van Hamas, zo stelt hij." Nee. Stelde hij dat maar. Dan had de doodscultus die de kreet 'vrouwen en kinderen eerst' tot een oorlogsstrategie maakte, nooit in één zin genoemd kunnen worden met het woord 'proportionaliteit'.

"Wie de column goed leest ziet dat onze columnist na zijn bewust shockerende openingsalinea vooral wil wijzen op het belang van internationaal recht. Wie zich hierop beroept, stelt hij impliciet, zal zowel het optreden van Hamas op 7 oktober als de reactie daarop als evidente schendingen daarvan zien." Dit is wat we noemen: de vlucht naar voren. Het is dissonantiereductie. Aanvoelen dat je een kromzwaard aan het recht lullen bent. Met alle goede wil van de wereld kun je in die column niet verder komen dan één zin over het internationale recht. De rest: lalala, Israël stom.

De belangrijkste tussenkop bij het hoofdredactioneel commentaar is: 'Misverstanden bij de interpretatie'. En daar zit veel in. Want Jamal liet er helemaal geen gras over groeien. Een bodem die zo verzuurd is, laat namelijk geen leven toe. U heeft niets verkeerd begrepen.