Extreem belangrijke kwestie in het stamcafé

Waterscheiding

Ja wat sta je nou meewarig te knikken lamlul, natuurlijk kun je een leuke vakantie hebben zonder Nederland te verlaten, weekje op de fiets door Noord-Holland (schitterend), getuige geweest van een soort razzia op illegale naaktlopers op het strand bij Callantsoog, woedende blootboomers die het vertikten iets aan te trekken en de meneer van de handhaving onvermoeibaar bleven uitfoeteren, geef ze eens ongelijk, wanneer zijn we zo godvergeten preuts geworden in dit land, laat die mensen lekker flaneren joh. Daarna zeven dagen op de leukste camping ter wereld, eveneens gelegen in Noord-Holland, nauwelijks gezopen en eigenlijk ook nauwelijks gelezen, wat kan het  schelen, als vader ben je per definitie een publieksspeler, kinderen blij, jij blij, laatste weekje uitgeweken naar een huisje, bossig Gelderland, ja wat denk je, veel bomen, dat zei de jongste ook, papa, ik heb nog nooit zoveel bomen gezien. Dat klinkt een beetje als een saai burgermansbestaan hè, nou, wacht maar tot je hoort wat uw scribent van dienst al die tijd bezig alsook wakker hield. De vraag die langskwam, de verbijstering, het ongeloof, de walging toen een groot aantal respondenten op de camping koos voor nooit meer gesmolten, gevaarlijke gekken, raclette, kaasfondue en quattro formaggi geofferd op het altaar van gemakzucht, ingeruild voor voor snelgesmeerde ochtendbammetjes. Dat is toch helemaal compleet gestoord krankzinnig. Toch? TOCH??!!