Thuiskomen in de stampub

It's coming home

Jongens. Natuurlijk, het Nederlands elftal is leuk, in Frankrijk kunnen ze goed voetballen, in Brazilië doorgaans nog beter, in Spanje weten ze ook wat ze doen, in Italië waren ze vroeger heel goed, vlak de Argentijnen nooit uit, en de Duitsers, nee, dan de Duitsers. Dat zal allemaal wel, voetbal draait om Engeland. Het komt ervandaan (geen idee of dit echt klopt, niet doodchecken, red.), de stadions staan er in woonwijken en zijn doorgaans prachtig, elke lokale pisclub heeft hordes fanatieke supporters, die mensen weten hoe je een wedstrijd beleeft, ze kunnen prachtig zingen en beestachtig juichen, ze bouwden als eerste een subcultuur rondom het elkaar de hersens in slaan ihkv van de bjoetifoel keem, ze wonnen twee wereldoorlogen en één wereldcup, en daarna helemaal niets meer. Ze kunnen ontzettend goed zuipen met die gezellige eilandhoofden van ze, die ze zelden goed insmeren en die dus steevast vuurrood worden. Ze denken elke keer dat ze gaan winnen, en doen dat natuurlijk helemaal niet. Hun meest bekende gerecht is eigenlijk een matig vermomd katerontbijt. Een aanzienlijk deel van de goede muziek is van ze afkomstig. Vanavond nemen ze het op tegen Kroatië en hoewel we op GSHQ onpartijdig zijn hopen we dat Engerland die knakkers helemaal dronken speelt en dat al die gekken op de tribune dan heel mooi juichen. Of, zoals ze het zelf noemen: limbs.