Komt een vrouw bij Ter Apel

Zie je zelden

Schrijnend verhaal in De T. vandaag over de al te bekende realiteit van hel op aarde Ter Apel. Beveiligers hoefden een keertje niet in actie te komen, dus kon de Russische vrouw Chernykh haar trieste verhaal doen over hoe zij al drie maanden uitzichtloos doorbrengt in het aanmeldcentrum, naar eigen zeggen tussen azc'ers die messen bij zich dragen: "Ik ga weg. Ik kan hier niet nog een nacht blijven. Ik voel me een seksspeeltje." Daar helpt kennelijk geen veiligheidsrisicogebiedje aan, en het Rode Kruis en VluchtelingenWerk dachten precies hetzelfde als Chernykh, die vervolgt: "In de bus naar Ter Apel is mijn telefoon gestolen. Op en rond het aanmeldcentrum voel ik mij voortdurend bekeken. Er zijn hier vooral mannen. Ze kijken me vies aan. Als ik er wat van zeg, gaan ze gewoon door. En de beveiligers doen alleen wat als het echt misgaat." 

Ongeruststelling voor Chernykh: ook als het wel echt misgaat doen de beveiligers simpelweg HELEMAAL NIKS. Maar voor haar maakt het allemaal niet meer uit, zij heeft de hoop opgegeven, en daarom komt ze tot de even begrijpelijke als huiveringwekkende conclusie over het leven als vrouwelijke minderheid tussen de mannelijke meerderheid van alleenstaande asielzoekers (zie foto): "Misschien is dit de laatste keer dat je mij ziet. Ik wil een einde aan mijn leven maken." Welkom in Nederland.