Feynman en/of Feiten – Taghi komt vrij

Het OM gelooft dat Inez Weski het verwijt gepleegd kan hebben onder druk of dwang. Inez Weski is chantabel, want ze heeft kinderen en kleinkinderen. Het OM eist dat een advocaat tijdig hulp zoekt bij druk of dwang, maar dergelijke hulp bestaat niet op dit niveau. Onwerkbare eisen stellen aan slachtoffers is zuivere victimblaming.

Het OM ziet advocaten niet als collegae, hoeders van de rechtsstaat, maar als crimineel verlengstuk dat je kapot moet bezuinigen. Haar eerste reactie tijdens haar aanhouding was “Jullie weten dat ik dit niet gewild heb. Jullie moeten de berichten hebben gezien. Jullie weten dat ik dit niet overleef. Had ik het allemaal maar niet gedaan”.

Deze woorden gaan niet louter over eventuele doorgifte van berichten, de woorden “dit” en “allemaal” zijn breder, veel breder. Waarom stond ze Ridouan Taghi nog überhaupt bij!? Ze is 71, zwak en ziek, ze had zijn verdediging in oktober 2019 neergelegd, insiders vrezen dat ze deze in december 2019 gedwongen weer oppakte.

Het Marengo-proces is een monsterzaak van tienduizenden pagina’s over een geoliede moordmachine met 17 verdachten, zoiets kost zestien maanden om alleen al te lezen. Zo’n zaak is een levenswijze, geen baan. Zo’n proces duurt jaren, omdat bijvoorbeeld een rechter zich terugtrekt. Alleen in Italië, Mexico en Myanmar is de chaos groter.

De politieacademie schat onze handel in synthetische drugs op 18,9 miljard per jaar en de Algemene Rekenkamer schat dat er jaarlijks tussen de 15 en 20 miljard wordt witgewassen. Deze getallen leunen niet op een zorgvuldige administratie van de maffia, maar deze business loopt sowieso in de miljarden en de concurrentie is hard, heel hard.

Dat zien we bijvoorbeeld terug in de duizend bomaanslagen per jaar, martelcontainers, vele ontvoeringen en moorden op criminelen, maar inmiddels ook Peter R de Vries, de broer van de kroongetuige, plaatsvervangend rechter Derk Wiersum en iemand die te veel op iemand leek. Al kost een moord een miljoen, kunnen ze er elk uur eentje betalen.

Het OM stelt zelf dat deze criminelen niets geven om een mensenleven, dus ook niet om het leven van Inez Weski, haar kinderen of kleinkinderen. Het OM durfde haar niet in het reguliere gevangeniswezen te plaatsen, bang dat er altijd wel een lid van de maffia nabij zou zijn. De muren hebben dan niet alleen oren, maar ook wapens.

Het OM stelt dat deze criminele organisatie vanuit onder andere de EBI wordt voortgezet. Ze hebben geen grip op de maffia, de drugshandel, de gevangenissen, ondermijning of de veiligheid van getuigen, journalisten, advocaten en rechters. Zelfs de adressen van politieagenten, slachtoffers, ministers en andere beschermde personen liggen op straat.

De moorddadige organisaties zijn er nog, druk en dwang is vandaag nog aanwezig. Je ziet dat geharde criminelen nog steeds niet praten, ondanks straffen van dertig jaar of levenslang. Die criminelen durven de maffiabaas alleen maar blind te volgen en gooien daarmee de rest van hun leven weg, in de hoop dat hun familie met rust wordt gelaten.

Het OM maakte van Inez Weski een soort omgekeerde kroongetuige, ze moet gaan verklaren om normaal behandeld te worden. Ze krijgt een soort opslag op haar straf in de hoop dat ze gaat zingen over haar “cliënt”. Dat er sprake is van druk of dwang is zelfs voor de aanklagers een gegeven, alternatieve verklaringen en motieven ontbreken.

Dat Inez Weksi geen deel uitmaakt van de organisatie blijkt letterlijk uit de PGP-berichten, ze kreeg geen schuilnaam en wordt aangeduid als “de advo”. Criminelen gebruiken geheime termen om vervolging te laten verzanden in eindeloze discussies over de interpretatie. Zelfs dat gratis gebaar was haar niet gegund, ze hoorde er niet bij.

Dat “de advo” niet reageerde, niet wilde meewerken en niet eens vertelde hoe het met Taghi ging, blijkt ook uit PGP-berichten. Hoe deze advocaat in de wedstrijd stond, staat zwart op wit. Het OM benadert haar in de media barmhartig als mogelijk slachtoffer, maar bedreigt haar in de rechtszaal met 4,5 jaar alsof ze zelf een levensdelict pleegde.

Het is onbegrijpelijk waarom het OM haar opportuniteitsbeginsel niet strategisch inzet, ze zijn niet gedwongen om te vervolgen en zeker niet gedwongen dat direct te doen. Had het OM bijvoorbeeld Inez Weski, haar voorgangers of vervangers een paar jaar later opgepakt, dan was het hoger beroep van Taghi nog uitvoerbaar.

We zitten nu in de situatie dat hij een paar setjes advocaten heeft versleten en geen nieuwe meer krijgt. Advocaten staan niet in de rij om afgeluisterd te worden door inlichtingendiensten, onder de aandacht van de maffia te komen en hun carrière te beëindigen. Door overhaast te vervolgen legde het OM een bom onder zijn vervolging.

Als hij geen ervaren advocatenteam kan krijgen, dan mis je mensenrechten zoals een eerlijk proces en juridische bijstand. Een Nederlandse veroordeling zal nooit meer in stand blijven bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. De weg naar een onherroepelijke veroordeling is weggespoeld dankzij onbesuisde scoringsdrift.

Taghi loopt straks buiten, het Magnum Opus van Weski.