Hij kwam, hij wankelde en hij viel (twee keer)

Dick Schoof kreeg als onpartijdig premier van een ongewild kabinet misschien wel een onmogelijke taak, en die taak heeft hij ook nog eens onhandig uitgevoerd. Er zijn wel fans van Dick Schoof maar die zijn ironisch en/of niet goed bij hun hoofd, wat wij natuurlijk ogenblikkelijk bereid zijn terug te nemen als het Nederlandse parlement in 2032 ontbonden wordt na een onmogelijke verkiezingsuitslag en we verder gaan als een provincie van Groenland onder het protectoraat van gouverneur Dick Schoof en zijn Nationale Ordedienst die iedere Nederlander gaat verplichten drie halve marathons per jaar te lopen. De man die bij zijn eerste debat al door Geert Wilders slappe hap werd genoemd, de man die toen Nederland een internationaal hakenruisfiguur sloeg door de Jodenjacht in Amsterdam in Boedapest bleef om daar te verdrinken in een zee van microfoons, en daarna in een zee van racismeverwijten, de man die op een bankje zat te wachten voor de kamer waarin de fractievoorzitters over zijn begroting aan het onderhandelen waren, dat was Dick Schoof. Te klein voor een ambtenarenservet, maar te groot voor het tafellaken van het Catshuis. Of andersom. Hoe dan ook, vandaag is zijn laatste ministerraad. En daarna, zoals politiek filosoof Ed de Goeij ooit (niet) zei, nadat hij die vrije trap van Branco niet had gestopt: lekker terug naar het vrouwtje.