Vreemd drietal over de verlegging van sociaal-democratische solidariteit, en hoe het vrouwelijke Europa collectief nee moet leren zeggen

Goede: morgen

Uw menukaart voor deze vriendenbrunch:

- Sociaal-democratie oude stijl is Nederlands eerste liefde, en in de aard zijn we bijna allemaal nog altijd die sociaal-democraten. Maar door de verlegging van solidariteit van de eigen gemeenschap en natiestaat naar het veel meer abstracte 'Europa' en vervolgens 'de wereld', is dit een onmogelijke liefde geworden.

- Onderzoek toont aan dat de conservatieve geest solidariteit het liefst dicht bij de eigen voordeur, gemeenschap en natie houdt, terwijl dit voor de progressieve juist tot aan aan meer abstracte ideeën op afstand zoals 'alle mensen' en 'de wereld' zou moeten reiken. Zie de onderstaande op Twitter befaamde 'empathy heat map'.

- Europa verkeert na eeuwen in een penetrerende, mannelijke modus, nu in een ontvankelijke, vrouwelijke modus. Het Westen moet vanuit die vrouwelijke modus op collectief niveau opnieuw gaan leren 'nee' te zeggen. En dit in de aard conservatieve project heeft grappig genoeg juist weer heel veel overlap met het feministische project 'nee' te zeggen tegen ongewenste avances door mannen.

- Archetypische vrouwelijkheid is juist véél meer dan passieve ontvankelijkheid, namelijk het selecterende mechanisme dat op meerdere niveaus bepaalt welke mannen het waard zijn binnengelaten te worden. En het kan buitengewoon interessant worden als Europese vrouwen die archetypische rol serieus gaan nemen en zich herijken. 

- Het mannelijke heroïsche archetype is kraakhelder, en zie je in talloze vertolkingen als identiek personage terug. Maar het is onduidelijk wat het vrouwelijke archetype - voorbij het moederschap - precies is. En dat laat een vraag onbeantwoord: wat is de vrouwelijke heldenreis?