Demonstreren in het Stamcafé

Letterlijk de jaren veertig!

Een van de meest seksloze activiteiten die de moderne mens onderneemt moet toch wel het demonstreren zijn, maar het mag, hoogstwaarschijnlijk levert het je buiten een goed gevoel over jezelf weinig op, maar wie zijn wij om iemand een goed gevoel over zichzelf te ontzeggen. Over de manier waarop valt dan weer te twisten. Demonstranten lijden doorgaans aan ernstige tunnelvisie, waardoor hun favoriete probleem en alleen hun favoriete probleem het belangrijkste discussiepunt op aarde is en per direct dient te worden opgelost, By all means necessary. Het hele ding van beschaving is nu juist een gezamenlijke, onuitgesproken afspraak om het doel niet al te snel de middelen te laten heiligen. Demonstranten (zie ook: XR) hebben nogal eens de neiging die afspraak te negeren, en dat brengt ons in het Verenigd Koninkrijk. Daar is na ontzettende gedoetjes Palestine Action verboden, en daar kan een mens van alles van vinden, maar het is in ieder geval niet één op één vergelijkbaar met, om maar eens een zijstraat te noemen, de systematische, geraffineerde en industriële uitroeiing van zes miljoen Joden. Zoals ook bijvoorbeeld die vervelende coronamaatregelen nét even iets anders waren dan de permanente dreiging van transport naar Auschwitz of Bergen-Belsen. Afijn, wij gaan verder geen rode lijn trekken, het staat iedere demonstrant vrij demonstratief te demonstreren in holocaustkostuum, maar weet dat je jezelf eindeloos voor schut zet.