Zondagpreek. Pieter Omtzigt balsemt democratie

Vakmanschap, rentmeesterschap

Eigenlijk kennen we de portee van zijn betogen inmiddels wel: de overheid zou zich beter aan de eigen spelregels moeten houden, teneinde de scheuren in het sociale contract met de burger te prittstiften. Want thans is het een lelijke collage van versnipperde en tegenstrijdige belangen. Toch horen we 'm nog steeds graag spreken, gewoon om ons eigen gezonde verstand een beetje te behouden. Omtzigt is een soort balsem voor het lichaam van de democratie: de bestuursvorm ligt opgebaard als een lijk in een verlaten kerk, maar iemand probeert er tenminste nog een levend gezicht op te masseren. Okee deze metafoor wordt misschien een beetje mal, maar goed: het is zondag, we zien Pieter in een kerkelijk rijksmonument dat gevuld is met uitgestreken, hele keurige Nederlandse kiezers en dat zou allemaal gaapverwekkend moeten zijn, maar gek genoeg is dit dus hoe je een democratie prikkelt. Omdat het een saaie, degelijke staatsvorm zou moeten zijn, geen losgeslagen free-for-all voor een klein kanseltje van machtsverslaafde cynici.