Kijk 'm eens gaan, die schijnheilige, veinzende, valse, schijnvrome, stiekeme, dubbelhartige, gemene huichelaar van een Henk Krol. Vrijwillig verliet hij vorig jaar de Nationale Vergaderzaal nadat bleek dat hij zijn eigen personeel had bedonderd met pensioenpremies. Toen kwam de kwestie met de ruim twee ton subsidie voor een 'digitale ontmoetingsplek voor homoseksuelen' (Homo's doen dus niet aan Facebook, wist ik ook niet). Het belastinggeld kwam echter ten goede aan een webshop van Krol: dildo's en pron van uw centen. Krol ontkent tot op de dag van vandaag dat hij iets fout heeft gedaan. Het is een donkere kant van het politieke bedrijf: de eigenwaan en ijdelheid van de politicus. "Het is onverstandig van mij geweest," zei Krol afgelopen week in Nieuwspoort over zijn vertrek vorig jaar. Het interview dat Krol gaf aan de NOS na zijn persconferentie is veelzeggend. De verslaggever van dienst duwde hem de Volkskrant van die dag in de hand met het interview met opvolgster Martine Baay. De kop: 'Ik ben absoluut geen tussenpaus'. De reactie van Krol:

“De verdragsorganisatie betuigde solidariteit met Kiev en zal president Petro Porosjenko volgende week verwelkomen op een top in Wales. Rasmussen zei het volledig te respecteren als de Oekraïense leider besluit om te toetredingsprocedure van de NAVO te starten.” Dat de EU gek is geworden wisten we al. Exhibit A, exhibit B. Het lijkt er op dat secretaris-generaal van de NAVO Anders Fogh Rasmussen inmiddels ook kierewiet is, met hun nieuwe Europese NAVO-bases en NAVO interventiemacht. Waar komt die enorme drang vandaan om Oekraïne bij het Vrije Westen te betrekken? Kiev is volstrekt onbetrouwbaar gebleken. Recent nog moest Nederland de onderzoeksmissie in het rampgebied van de neergeschoten MH17 afbreken omdat president Porosjenko zich niet aan de met Frans Timmermans gemaakte afspraken hield: er werd gewoon doorgevochten in het gebied. Oekraïne, wat moet je er mee? Eerst een kaartje ter verduidelijking, na de breek.

Deksels, maak je als columnist opeens mogelijk deel uit van een criminele organisatie. Een heus strafrechtelijk onderzoek naar Geenstijl-scribent Van Rossem (Goeie vent, lief voor honden ook. Rende eens op een GroenLinks-congres achter Femke Halsema aan met heur handtasje dat ze vergeten was, dat werk. Héél ander figuur als bijvoorbeeld de verticaal uitgedaagde Johnny Quid met z’n opruiende anti-PVV-verhalen. Bah!) vanwege een fotofuck. Een fotofuck die de Goedmens in mij overigens mild smakeloos vindt. Op een schaal van 1 tot 10 is het in mijn beleving een 3. Die van Wilders was een 9 (want geen dode cavia's, anders 10). Want weet u nog, de PVV-leider met de schaar in z’n borst bij de verschillige collega’s van de VARA drie jaar geleden? Raarrr dat het Openbaar Ministerie toen geen onderzoek instelde, nietwaar? Enfin, dit is Geenstijl: Tendentieus, Ongefundeerd en Nodeloos Kwetsend sinds 2003. Wie dat de afgelopen elf jaar gemist heeft zat op een andere planeet. Daarbij: Van Rossem is geen Mohammed B. en ook geen Volkert van der G. De beschuldiging van het OM dat de fotofuck aanzet tot geweld is absurd. Als Van Aartsen dat echt vindt moet hij aangifte doen. Ik zie dat vol vertrouwen tegemoet. De fotofuck bevat in de verste verten geen oproep tot geweld, zeg ik Francisco van Jole na.

Wilders is de meest opvallende van hen. U zette hem als VVD-leider in 2004 uit de partij. Heeft u het gevoel dat Wilders een oude rekening met u wil vereffenen? “Wij hebben een geschiedenis met elkaar. Daar leef ik al tien jaar mee. Sindsdien grijpt hij iedere mogelijkheid aan om me neer te zetten als een lafaard, een slapjanus of een nog steviger aangezette equivalent daarvan. Ach, het zij zo.” Stoort het u? “Welnee.” Dan: “Het symbool van de PVV is een meeuw, als ik het goed heb. Om vier uur ’s nachts beginnen die beesten te krijsen. Dat heb je met Wilders ook.” Er is nog iets dat meeuwen altijd doen... Ze schijten alles onder. “Misschien moet ik een nettere metafoor gebruiken. Daar kom ik nu even niet op. Maar het is waar, dat doen meeuwen ook.” Lachend: “Op de twitterij is de grap, begrijp ik: 1,2,3 Wilders kom er maar in. Zo kijk ik er ook naar.” Van Aartsen neemt een slok thee. Lachend: “Ik word ’s nachts trouwens nooit wakker van de vele meeuwen in Den Haag.” Dan schaterlachend: “Het is eigenlijk best een goed gekozen symbool, die meeuw!”

“GEEN EXCUUS VOOR JODENHAAT” stond in de advertentie. Ze moeten hebben gebeefd afgelopen week, de antisemieten. De plannen voor het stichten van een kalifaat in de Haagse Schilderswijk werden in de ijskast gestopt, Prinsen- en ISIS-vlaggen opgerold, Stormfronters en Hamas-aanhangers slikten eensgezind hun woorden in en beleden hun spijt. Niemand minder dan ‘Mediapersoonlijkheid’ Henk Bres - de punt van het Zwaard van Vrede en Tolerantie – had als mede-ondertekenaar zijn doel bereikt: het antisemitisme was uitgebannen. Niet dus. Allereerst schoot initiatiefnemer CIDI zich in de eigen voet door te vragen of PVV-leider Geert Wilders zijn naam aan de advertentie wilde verbinden. De gecertificeerde vriend van Israël bevindt zich in een ingewikkelde spagaat omdat hij in Brussel onder meer samenwerkt met de antisemiet Le Pen de Oudere. Daarbij had het CIDI in maart dit jaar afstand genomen van de PVV vanwege de ‘minder Marokkanen’-retoriek. Het is hypocriet om dan vervolgens te vragen of diezelfde partij je advertentie wil ondersteunen, nog dommer is het om Wilders dan ook nog eens niét in de advertentie te zetten omdat hij kort daarvoor in een open brief aan de premier stelde dat islam en antisemitisme met elkaar te maken hebben. Dat zegt Wilders al jaren dus dat had geen nieuws moeten zijn voor het CIDI.

De commissies voor Buitenlandse Zaken en Veiligheid en Justitie kwamen afgelopen dinsdag in de Tweede Kamer bijeen. Er werd gesproken over de voortgang van de ‘repatriëringsmissie’ in Oekraïne. Het was een beetje een onwerkelijk debat. Terwijl minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) de Kamer bezwoer dat de Oekraïense president Petro Porosjenko en collega Pavlo Klimkin hem hadden beloofd de omgeving van de rampplek van de MH17 met rust te laten, bleken er wel degelijk gevechtshandelingen in de omgeving gaande te zijn. Timmermans wilde er niet teveel over kwijt. Wel speelde hij in op de emotie met een “Jeetje, wat zijn we een ongelooflijk goed land.” Een snik in zijn stem, de Kamer steunde vervolgens de ingeslagen weg. Na afloop ging Max van Weezel (Vrij Nederland) nog een kopje koffie drinken op het Plein met enkele woordvoerders. Daar kwam een verontrustende column uit voort die aantoont dat de Tweede Kamer een gevaarlijke schijnwerkelijkheid creëert.

Verhaal uit de oude doos. In de maand april 2004 stapte dagblad Metro, waar ik toen werkzaam was, tweemaal naar de politie. Meerdere bedreigingen aan het adres van columnist Theo van Gogh en medewerkers van de krant maakten deze stap noodzakelijk. Acht maanden later was Theo van Gogh vermoord en moesten mijn collega’s en ik ons identificeren aan een particulier beveiliger voordat we de redactievloer op konden. Op één van die onwerkelijke dagen – je kwam toenmalig Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid Tjibbe Joustra tegen bij het koffiezetapparaat, dat werk - gooide hoofdredacteur Jan Dijkgraaf een kartonnen doos boordevol dreigfaxen, -mails, -brieven en verslagen van dreigtelefoontjes leeg op mijn bureau. “Publiceer ze maar want dit schiet niet op”, zei de kleine kale kapelmeester. “En vergeet je Haagse vriendjes niet in te lichten.” En zo geschiedde. D66-leider Boris Dittrich trok de kar na onze publicatie. Hij wilde van het Kabinet weten waarom de Amsterdamse politie nooit wat heeft gedaan met de stapel aan bedreigingen. Nog meer Kamervragen en debatten volgden met als resultaat dat de terrorisme-wetgeving werd aangescherpt. En dat was het dan. Fast forward naar afgelopen donderdag.

Vladimir Poetin drinkt een biertje met de koning en koningin, minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans drinkt naar eigen zeggen whisky met zijn Russische collega Sergej Lavrov en toch is het niet mogelijk de rampplek veilig te stellen. Al drie dagen lang liggen de lichamen van 298 slachtoffers – de meeste Nederlanders – verspreid over 25 vierkante kilometer bevochten Oekraïne. Uit de lucht geschoten in een strijd die niet de hunne is. Nu ja, dat is niet helemaal waar natuurlijk. Want volgens Guy Verhofstadt en Hans van Baalen staat Europa als één man achter Oekraïne, weet u nog? Daarnaast is het natuurlijk nog helemaal niet zeker dat de Oekraïense separatisten achter het neerschieten van de MH17 zitten. In de Nebel des Krieges is alles mogelijk. Juist daarom is onderzoek nodig en laat dat nou net bemoeilijkt worden door diezelfde separatisten. Het is het lot van de commentator stil te staan bij de politieke aspecten van het geheel. Want waarom heeft Nederland tot nu toe zo weinig gedaan de rampplek veilig te stellen? Was het niet mogelijk om in EU-, NAVO- of VN-verband met al dan niet Nederlandse militairen het gebied veilig te stellen?

Enkele jaren terug vertelde een ex-politica mij dat vlak nadat ze de politiek vaarwel had gezegd in gesprek raakte met CDA-fractievoorzitter in de Eerste Kamer Elco Brinkman. De christen-democratische senator zei dat ze zich geen zorgen over haar toekomst hoefde te maken: hij zou wel een baantje voor haar vinden. Dat aanbod sloeg ze af. De anekdote is tekenend voor hoe een deel van de politieke kaste opereert: ons kent ons, we regelen wel wat. Dat is niet per definitie negatief, zo werkt elk netwerk. Het wordt anders wanneer door zo’n proces (oud)-politici op plekken terecht komen waar ze niet thuishoren. Afgelopen weken zagen we daar twee stuitende voorbeelden van: de begin dit jaar afgetreden staatssecretaris van Financiën Frans Weekers (VVD) en de omstreden Utrechtse politicus Gilbert Isabella (PvdA). De eerste zou naar Aruba gaan om de financiën van het eiland door te lichten, de tweede wordt ondanks kritiek Rijksvertegenwoordiger voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba. In beide affaires speelt verantwoordelijk minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk (PvdA) een hoofdrol. Weekers zou worden ingezet om een financiële ramp op Aruba af te wenden, politiek Den Haag bevestigde dat. Vorige week vrijdag bleek dat Weekers’ missie toch geen doorgang zou vinden. Plasterk sprak voordat de Ministerraad begon de historische en tegelijkertijd hilarische woorden: “Uiteindelijk is in overleg met Aruba besloten het onderzoek te laten verrichten door deskundigen met ervaring op dit gebied.”

Het is triest te constateren dat tien jaar nadat Theo van Gogh op straat werd afgeslacht door een moslim-terrorist de gemeente Delft blind bleek voor signalen van radicalisering binnen de eigen stadsmuren. “We waren ons er toen absoluut niet van bewust dat radicalisering een probleem is”, zegt een ambtenaar tegen NRC Handelsblad dat constateerde dat de gemeente in 2012 niks deed met signalen dat moslimjongeren die aan het radicaliseren waren. Die signalen kwamen nota bene van medewerkers van de moskee waar zulks geschiedde. Hoe kan het dat het Delft is ontgaan dat we sinds 11 september 2001 in een globale oorlog tegen het moslimterrorisme zijn verwikkeld? Sinds die zwarte dag in september worden we dagelijks geconfronteerd met terrorisme, ook binnen Nederland. De moord op Van Gogh en de permanente beveiliging van PVV-leider Geert Wilders zijn daar de meest tastbare voorbeelden van.