VrijMiBo met Neil Young, Anthrax, Jake Xerxes Fussell

Het is weekend

Zeven liedjes met een titelsong van ELF minuten, het vijftigste album (denken we, geen idee) van Neil Young en z'n beste sinds Psychedelic Pill uit 2012, die werd opgenomen met Crazy Horse als begeleiding, nu doet hij het met The Chrome Hearts. Minder iconisch, wel met de legendarische Spooner Oldham op toetsen en Micah Nelson, de jongste spruit van Willie. Door z'n majestueuze optreden in Groningen kreeg Neil Young de op een na hoogste onderscheiding in de Orde van GeenStijl - een eeuwige 'verlaat de gevangenis zonder te betalen-kaart' - voor het feit dat-ie een ouwe zeur is geworden. Mooiste nummer: het onheilspellende Soon I Might be Going, hierboven. Meer nieuwe muziek deze week: de eerste nieuwe plaat in tien jaar van de metalgrootheden van Anthrax en gevoelig spul van Jake Xerxes Fussell. Doe lief, drink bier, heb het gezellig. Weekend he!

's Avonds, achter 't linnen windschut,
zaten, in 'n koude cel,
twee gestrenge paters, naast 'n
druipend waslicht, aan het spel.

Tegen 't schaakbord, op de tafel,
lag 'n dik getijdenboek,
met 'n hoornen snuifdoos nevens
en 'n rode zakneusdoek.

't Kampte. De elpenbenen stukken
dreigend vóór malkaar gesteld,
kruisten lijk 'n legerbende,
't wit en zwart gevierkant veld.

Een der paters draalde zenuwachtig,
rond z'n gladde kin,
met z'n lange, mager vingers
en misschoof z'n koningin.

Hij verloor en, monklend, gaf 'n
kopergroene, slechte duit,
en de winner, wederjonstig,
stak zijn hoornen snuifdoos uit.