Fawlty Towers in het StamCafé
Benoem de oorlog NIET
Bij dezen roepen we ons roze café van 19 september uit tot het Fawlty Towers StamCafé. Het is namelijk op de dag af 50 jaar geleden dat de eerste aflevering van de Britse hotelkomedie op televisie verscheen. Dat is weliswaar een heel aantal jaren, die paar afleveringen Fawlty Towers (of iets meer dan een paar dan, 12 in totaal) hebben scènes opgeleverd voor de eeuwigheid. Scènes die ook gekwoot worden door mensen die 50 jaar geleden nog helemaal niet bestonden, en dat is niet alleen omdat de KRO het door de jaren heen een paar duizend maal heeft herhaald. Fawlty Towers was en is de ultieme Britse sitcom. Een meesterlijke prestatie van John Cleese, zo meesterlijk dat we het hem vergeven dat hij 50 jaar later alleen nog maar overal kan roepen dat je tegenwoordig niks meer kunt roepen. Is ook wel een beetje zo, natuurlijk. Humor om te lachen na de breek.
Reaguursels
Dit wil je ook lezen
Oorlogsmuziek in het Stamcafé
Even bijkomen van het weekend waarin Israël en Amerika Iran aanvielen, de Revolutionaire Garde onthoofden, waarna er volle bak gespeculeerd werd over het lot van Khamenei, die in weerwil van het AD inderdaad hartstikke dood bleek, waarna (wat er over is van) het regime als een woedende maar onhandige dronkelap om zich heen begon te maaien, en vervolgens klap na klap na klap incasseerde (maar er ook een paar uitdeelde)
Korte ode aan Danny de Munk en de allerslechtste Nederlandse muziek die ooit gemaakt is in het Stamcafé
Maar: je moet schieten, anders kun je niet scoren. En schieten, dat deed Danny. Oei oei oei, dat was me weer een loei
Elkaar de hersens inslaan in het Stamcafé
In een gezonde democratie kun je elkaar gewoon eerst de hersens inslaan en daarna samen een biertje gaan drinken
GSTV. Het stof daalt neer in het Stamcafé
What a week, huh? Captain, het is nog geeneens woensdag