Vulvalipvandalen

Dikke W voor de Dolle Mina's, nota bene twee dagen nadat het vulvalippendilemma aanhangig werd gemaakt (zo slecht is het gesteld met de vrouwenrechten in dit land!). De Dikke Van Dale zet 'vulvalip' schaamteloos in het woordenboek en dan is het dus officieel een woord. Een vreselijk kudtwoord, maar wel een woord dat u nu legaal bij een gezellig potje Scrabble neer kunt leggen zonder dat er een hele discussie ontstaat over waarom vulvalip helemaal geen woord is want het is schaamlip nee het is gewoon vagina of kutje nee dat is iets heel anders ach zeur niet zo jij sjoemelt altijd met de letterwaardes en kijkt welke letters je uit het zakje pakt huh dat kan niet eens waar heb je het over schaamlul wat een kutzooi o ja hoor heel volwassen flikker het bord maar van tafel dan heb ik dus gewonnen lekker puh wat kan je weer slecht tegen je verlies Hans en allemaal vanwege één woordje ben je ongesteld of zo nee hè want jij hébt niet eens VULVALIPPEN. Dat gezeik wordt u nu bespaard. Hoera.

U eet verkeerd

U doet weer eens wat verkeerd en dit keer is het 'schaamlip' zeggen, want zeg nou zelf, dat is toch niks om je voor te schamen! Gelukkig hebben we de Dolle Mina's, die na een mislukte poging om de feiten in de asieldiscussie te verdraaien zich nu richten op iets waar niemand tegen kan zijn, want u bent toch geen vrouwenhater of wel dan. Jammer dat het alternatief 'vulvalip' nou net wél iets is om je voor te schamen, al was het alleen al vanwege het schrijnend gebrek aan creativiteit danwel vrolijkheid en de hemeltergende leegheid van het bestaan in het algemeen, onze samenleving in het bijzonder en dit soort initiatieven in het precies. Trouwens. Mag je je eigenlijk nog wel schamen voor een bloedlip?

Kijk 'm staan, de performatieve feminist

Gisteravond op de digitale opiniepagina van de Volkskrant: een vrijwel volkomen onbegrijpelijk stuk van de Dolle Mina's over/tegen/voor 'performative male feminism' (onder het motto: alles om het maar niet over performative male Chris Jude te hoeven hebben). U weet wel (of niet, hopelijk) wat performative male feminism is. Dat zijn van die mannen die de hele tijd schreeuwen dat ze zelf ook feminist zijn om in de broekjes van vrouwelijke feministen te komen maar er ondertussen stiekempjes ouderwetsche denkbeelden op na houden. Zoals Beau van Erven Dorens, zoals Erben Wennemars en zoals Gijs Rademakers. Daar lijken (sorry we hebben gisteren te veel gedronken om dit zeker te weten) de Dolle Mina's helemaal klaar mee te zijn. "Performatief feminisme zorgt er óók voor dat mannen niet worden verwelkomd in het feminisme. Want als je niet meer kunt vertrouwen op de intentie achter iemands uitspraken, hoe bouw je dan solidariteit op?"

Maar nu komt ie. Mannen zouden een voorbeeld moeten nemen aan Eric Corton. "Eric Corton stipte het al aan in het feministische boek Het Minafest: oprecht feministische mannen zijn vaak stiller, zonder podium en online content." Ja ho wacht ho even. Is Eric Corton niet de man die vorig jaar nog met zijn performatieve reedt op de radio kwam om te praten over zijn performatieve brief aan de Volkskrant met performatieve onzin over performatieve stoom die uit zijn performatieve oren, zijn performatieve neus, en performatieve andere gaten kwam? Bij Eric Corton gaat alles altijd over Eric Corton, die man is één grote performatie. Eric Cortion is nooit stil, Eric Corton heeft altijd een podium en Eric Corton verspreidt aan de lopende band online content. Sorry (not sorry) voor het mansplainen maar als je als vrouwenbeweging aan de slurf van Eric Corton blijft hangen, kun je net zo goed meteen je baan opzeggen, de stofzuiger pakken en achter het aanrecht een gezonde doch voedzame maaltijd klaarmaken voor HET PATRIARCHAAT. Eric Corton hee. Kom nou.

Kutwijven!

Ontzettend belangrijk item van het onderzoeksjournalistieke (?) platform De Aanzet, dat een waardig links antwoord is op de scherpe denkers van Ongehoord Nederland. Ja wij zijn hier ook maar om te leren, wij educaten onszelf helemaal de moeder, en nou, na dit filmpje van 11 minuten duizelt het ons werkelijk. Wat blijkt: de Dolle Mina's, die belangrijk voorwerk deden voor de legalisering van abortus, onvermoeibaar streden voor betaalbare en toegankelijke kinderopvang zodat de vrouwtjes wat meer konden werken, het kostwinnersmodel omver wierpen, een punt maakten van de orgasmekloof, die Dolle Mina's, die zijn met de kennis van nu zo fout als maar kan, nog erger dan Andrew Tate, want van hem kun je veel zeggen, maar wit is-ie niet. Dit in tegenstelling tot de Dolle Mina's, die waren zo wit als een bruidsjurk, waardoor ze de belangen van vrouwen van kleur dikwijls over het hoofd zagen, want zoals we allemaal weten (??) willen vrouwen van kleur niet werken en al helemaal niet klaarkomen. Afijn, witte feministen hebben dus veel te vaak het idee dat alle vrouwen die een hoofddoek dragen daartoe worden gedwongen door hun man, wat inderdaad niet het geval is, in een gezellig liberaal land als Nederland kan en gebeurt zoiets natuurlijk ook gewoon vrijwillig.

Een ding blijft helaas onderbelicht in deze video: hoe verhouden zeer nadrukkelijk niet-witte (anti-witte?) feministen zich precies tot Iraanse feministen?

Update Eeuwig zonde! Filmpje staat ineens op privé, social posts erover verwijderd.