We zijn nog niet kwaad genoeg op Hilversum

Wij zijn in principe tegen het blokkeren van snelwegen MAAR mocht er een keer iemand op de afslag Media Park/Hilversum Noord op het idee komen keihard op zijn/haar/hen rem te trappen, dan houden wij die iemand niet tegen, want wat wat wat wat wat wat de neuk is dít nou weer. De NPO, waar honderden miljoenen euro's belastinggeld naartoe gaan, terwijl onze wegen en bruggen uit elkaar vallen, het onderwijs naar de verdommenis is en Rob Jetten de belasting omhoog gooit, komt met een nieuw programma met f-ing Maarten van Rossem én f-ing Özcan Akyol. Dat zijn twee debielen, niet voor de prijs van één, helaas, was het maar eens twee voor de prijs van één, maar natuurlijk niet, het is de NPO, de belastingbetaler betaalt toch wel dus korting wordt er niet gegeven, maar wel twee debielen in één show. De eerste debiel is Maarten van Rossem, een seniele opa die bij de televisiebazen in het mapje 'grappig' terecht is gekomen en daar nu al jaren dezelfde voorspelbare prietpraat over het domrechtse gepeupel uitspuugt zonder dat hij door enige feitelijke kennis van na 1963 wordt gehinderd. En de tweede debiel is Özcan Akyol, we zouden hier willen tikken 'de enige schrijver van Nederland die niet kan schrijven', maar dan doen we Splinter Chabot tekort, hoe dan ook, in ieder geval iemand met het intellectuele niveau van een rolletje Stophoest die iedere keer in Hilversum van stal wordt gehaald als het volk moet worden verheven door de lat lager te leggen. En dan zult u zeggen 'wees blij, een tv-show met twee Bekende Nederlanders, dat is nog best weinig' MAAR NEE, in dit programma moeten dus zes ándere Bekende Nederlanders, onder wie Catherine Keyl, echt, ChatGPT 1.0 zou zijn op afstand bestuurbare hond nog van dit afgezaagde prul van een idee aftrappen, een rondleiding geven in een museum. Wij verzinnen dit niet. Nederlands belastinggeld wordt gebruikt om mensen die naar een museum gaan door Catherine Keyl te laten rondleiden, becommentarieerd door Maarten van Rossem en begeleid door Özcan Akyol. Wij kennen bestormingen van de grens bij Ceuta die de Europese cultuur verder brengen dan dit. De politiek moet niet de geldkraan dichtdraaien, de politiek moet iedereen die heeft meegewerkt aan het bedenken van dit programma in een strafkamp zetten, op water en brood en dan verplicht iedere avond zes afleveringen van AVROTROS Triviant laten zien zonder dat ze met hun ogen mogen knipperen. Wat een creatieve armoede. Wat een ranzigheid. Zeg nu uw lidmaatschap van de NTR op.

Catherine mag met ons mee

Onze dappere dodo Spartacus is op z'n allerhardst aan het proberen naar Afghanistan af te reizen, want, zo zegt hij: "Ja intuïtief vertrouw ik de situatie dus gewoon." En u weet dat we met de GeenStijl ook in Syrië zaten, maar goed, wij hebben maar een paar fte dus we moeten onze momenten kiezen. De NOS heeft er 732 en daar durven ze simpelweg niet. Marcel Gelauff trok zijn troepen al terug bij wat opmerkingen van cromawappies met plastic kermisknuppels en als hij kon kiezen zat hij de hele dag op schoot bij Robert van de Griend (Volkskrant) in diens panicroom. Daar vindt Catherine Keyl dus iets van: "Het is gewoon een risicovol vak!" U kent Catherine Keyl van De 5 Uur Show, die ze afwisselend presenteerde met Viola Holt, en we zijn te bang op te zoeken wie van de twee met d'r dikke tieten in de Playboy stond. Maar we weten het goed gemaakt. Want Spartacus zoekt nog een cameraman, een gids, een fixer en een fluffer. Marktconform salaris, Catherine!

Oh MEN gaan we hier even voor zitten. Gisteravond werd Catherine Keyls j'accuse beantwoord met de bovenstaande No u. door Sunny Bosman. Samenvatting: Keyl had volgens Keyl gezegd dat ze zonder een nationaliteit te benoemen gelaten haar beklag deed over scooter-jongeren die topless vrouwen van het strand stenigden. Volgens Sunny, echter, had Keyl het wel degelijk letterlijk over "Marokkaantjes", en wel op een samenzweerderige en neerbuigende fluistertoon, die een wit verbond tussen de twee zou suggereren. Enfin, nu is het dus woord tegen woord en wat volgt is een filosofische briefwisseling over de aard en kenbaarheid van waarheid die ons andermaal doet afvragen of we niet eigenlijk in een simulatie leven. Ook Milou Deelen mengt zich gelukkig.