Is de ‘sociaal-liberaal Rutte’ teruggekeerd zoals Bert Wagendorp gisteren in zijn kolom op pagina twee van de Volkskrant schreef? Is het waar dat de man die in 2010 vol overtuiging een gedoogvehikel optuigde met het CDA en de PVV soft is geworden? Wat is er overgebleven van dat kabinet waar rechts zijn vingers bij kan aflikken? Klopt het dat de hypotheekrenteaftrek niet meer onaantastbaar is, zijn de bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking van de baan, gaan we sowieso nog bezuinigen? Nou nee, de sociaal-liberaal Rutte heeft namelijk nooit bestaan. “De staat is geen geluksmachine,” zei Rutte in 2010. “Een weinig stimulerend vangnet van sociale regelingen houdt mensen vaak definitief aan de kant,” schreef hij het jaar daarvoor in NRC Handelsblad. Wie Rutte écht wil begrijpen moet dit verhaal uit Vrij Nederland lezen. Over zijn soepelheid en pragmatisme om met iedereen, van links tot rechts, zaken te doen.

We hadden het er vorige week al over: het stinkt bij de VVD. Naar rotte vis. Het Openbaar Ministerie heeft dat inmiddels ook door: afgelopen vrijdag werd VVD Eerste Kamerlid Jos van Rey door de Rijksrecherche ‘meegenomen voor verhoor’. De verdenking? Corruptie. Hij was niet gearresteerd, benadrukten de VVD-spindoctors. Het zal wel, de inval in het stadhuis van Roermond spreekt boekdelen. De man waande zich de koning van Limburg en kreeg vervolgens het lid op de neus. “Satan, your kingdom must come down. I’m gonna pray until they tear your kingdom down,” dichtte Robert Plant.

Twee prominente VVD’ers die binnen één maand in opspraak komen. Tenlastelegging: corruptie, fraude, omkoping en wat dies meer zij. Hoofdpersonen: oud-gedeputeerde Ton Hooijmaijers en de geschorste advocaat-generaal Van Sint Truiden. De één was gedeputeerde in Noord-Holland, de ander voorzitter van de landelijke VVD-partijcommissie politie en justitie. Het is niet voor het eerst dat VVD-politici bij kwade zaken betrokken zijn of daarvan verdacht worden. Rondom VVD-senator Jos van Rey speelde zich een complete soap af, ook zijn collega-senatoren Loek Hermans en Anne-Wil Duthler zijn niet van onbesproken gedrag. Misschien is het een idee dat de VVD eens schoon schip gaat maken?

De actiegroep Women on waves deed afgelopen week pogingen om de Marokkaanse kust te bereiken met haar ‘Abortusboot’. Wat volgde was een schimmig spel. De organisatie maakte bekend dat het schip werd tegengehouden door een Marokkaans marineschip. GroenLinks-Kamerlid Liesbeth van Tongeren schermde gelijk met Kamervragen, minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal moest dan maar in actie komen. Vervolgens bleek dat een ándere abortusboot – een plezierjacht(!) - reeds aangemeerd lag in de haven van het Marokkaanse Smir. En dat wist Van Tongeren. Ze zat in het complot en stuurde bewust aan op een diplomatieke rel. Waarover later meer. De woede van de Marokkanen is begrijpelijk: ik zou ook niet luisteren naar een stel kaaskoppen die even komen uitleggen wat we wel of niet moeten doen. Zeker, er is veel af te dingen op de vrouwenrechten in Marokko en het is bizar dat abortus alleen onder voorwaarden legaal is. Maar een haven binnenvaren en abortusbehandelingen aanbieden…

Eén natie onder Oranje, dat is wat we zijn. Maar de Tweede Kamer heeft anders beslist. Onze vorstin wordt buiten de (in)formatie gehouden. Haar zwager Pieter van Vollenhoven danste onlangs de polonaise bij het afscheid van Kamervoorzitter Gerdi Verbeet. Noem mij ouderwets, maar een lid van de Koninklijke Familie danst in mijn boekje niet de polonaise. Koningin Juliana had volledig gelijk Van Vollenhoven niet in de adelstand te verheffen. Natuurlijk, er is veel af te dingen op de Oranjes. Onlangs kreeg onze vorstin een salarisverhoging terwijl het land in een economische crisis verkeert, ik noem de meer dan walgelijke strijd die het Huis voert tegen Edwin De Roy van Zuydewijn, de Prins van Oranje die investeerde in Machangulo. Een investering bedoeld om de arme negermensen in Mozambique te helpen bleek uiteindelijk een ordinair vastgoedproject; Sporthuis Centrum plus.

Nu het stof is neergedaald, de campagneraderen tot stilstand zijn gekomen, de verliezers hun wonden likken en de overwinnaars hun feestje hebben gevierd, moet het land voorwaarts. Tijd om te onderhandelen dus. Voor de immer goed geïnformeerde Geenstijl-lezers kwam de verkiezingsuitslag niet geheel onverwacht, die wisten het op zondag 1 juli al: Diederik Samsom was voorbestemd om een hele grote te worden. Het door anderen onmogelijk geachte is waargemaakt, de belofte is uitgekomen: 38 zetels. Alleen Wouter Bos deed het beter in 2003: dat waren er 42. Who’s your daddy? Didi! Mooi hoor. Maar toen kreeg een grijsharige sociaal-democratische dame de microfoon. “Ik wil linksom de crisis uit en niet rechtsom met de VVD en Rutte nog verder de shit in,” zei ze gisteren tijdens de Politieke Ledenraad in de Utrechtse Jaarbeurs. Spijker, kop. Want dat is wat er gaat gebeuren. Een VVD-PvdA kabinet.

Mevrouw Pillay, Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, ik heb u niet verkozen. U heeft mij niet eens de kans gegeven u te kiezen, u kunt geen oordeel over mij vellen. Zoek een echte baan, probeer eens iets te maken. Een stukkie schrijven zoals ik, begin een bedrijf, maar doe iets. Nu velt u een moreel oordeel terwijl u nog nooit iets heeft gedaan wat van waarde is. U noemt het een ‘kwaadaardige provocatie.’ Terwijl niemand de fundamentalistische moslims heeft uitgedaagd. Er stond slechts een filmpje op YouTube. Vervolgens werd de Amerikaanse ambassadeur vermoord. Niemand mag vermoord worden vanwege een filmpje op YouTube. Mevrouw Pillay, u wilt dat er rekening wordt gehouden met fundamentalisten. Sorry, ook al woon ik in dat hele kleine Nederland, die kleine delta aan de zee. Mijn oud-collega Theo van Gogh is vermoord door moslimterrorist Mohammed Bouyeri.

We waren deze week te gast bij 1 Voor de Verkiezingen (wat een vreselijk slechte naam voor een tv-programma trouwens!) dat hier in Utrecht bij hotel-restaurant De Rechtbank wordt opgenomen. De eerste aflevering maandag was met Emile Roemer. Ik bekeek het optreden van de SP-lijsttrekker in een achterafzaaltje waar de SP-campagnestaf was neergestreken. Campagneleiders en senatoren Tiny Kox en Arjan Vliegenthart roerden in hun koffie en keken emotieloos naar het scherm. Na de uitzending kwam uiteraard de Grote Roerganger nog even langs. Bijkans twee meter Boxmeerse onverzettelijkheid, een biertje in de hand. Uw verslaggever kreeg zelfs een schouderklopje. Zilverrug-gorilla’s doen dat ook: even laten zien wie de baas is, wie de grootste bast heeft. Maar wat vooral opviel was de totale rust en controle die in de ruimte hing. Bij andere partijen gaat dat anders, ik heb eens een PvdA-spindoctor in dezelfde situatie hysterisch zien gillen: “Ik wil godverdomme nu weten wat de kiezers ervan vinden.” Dat was een half uur voordat Job Cohen mocht aanschuiven in een talkshow.

Zorgwekkend bericht: de linkse partijen kortwieken Hare Majesteits strijdkrachten. Als het aan deze partijen ligt, worden de komende jaren ruim 20.000 defensiemedewerkers ontslagen. Verantwoordelijk demissionair minister Hans Hillen (CDA) uitte onlangs terecht zijn zorgen dat de veiligheid van Nederland in het geding komt bij verdere bezuinigingen op de Defensiebegroting. Met de bouw van een Nederlands vliegdekschip is die angst ongegrond. Leg een vliegdekschip neer voor de vijandelijke kust en de onverlaten zullen ogenblikkelijk een toontje lager zingen. Dat gaat natuurlijk wel wat kosten. De Amerikanen bouwen op dit moment de eerste supercarrier van de Ford-klasse. Dat is dus 333 meter pure Amerikaanse onverzettelijkheid. Dat schip kost acht miljard dollar. Moeten wij ook kunnen. Omgerekend kost het schip een kleine 6,4 miljard euro. Kost wat, heb je ook wat.

Bas Heijne schreef gisteren in NRC Handelsblad dat we in chaos vervallen. Naast een economische bevindt het koninkrijk zich ook in een politieke crisis, aldus Heijne. Voorwaar een rake constatering. Maar het aardige van de vaderlandse democratie is dat deze de afgelopen jaren zelfreinigend is gebleken. Neem de opkomst van de LPF die in de aanloop van de verkiezingen van 2002 leidde tot een ongekende polarisatie. Stelde minister-president Rutte gisteren tijdens het VVD-congres dat 12 september een keuze is tussen Rutte of Moskou, tien jaar terug ging het tussen de Hollandse Haider/Mussolini/Le Pen versus Ad Melkert en De Beschaving. De kiezer bleek nadien weinig trouw, de LPF ging in 2003 van 26 zetels naar acht om in 2006 te verdwijnen in de annalen van de parlementaire geschiedenis. Een lot dat ook Rita Verdonk trof en Hero Brinkman wacht. Jan Marijnissen sleepte in 2006 echter 25 zetels binnen, Geert Wilders negen. Nadat de PvdA het kabinet liet vallen in 2010 belandden we in de huidige - inmiddels weer demissionaire - situatie.