Kamerleden die bedreigd worden, krijgen niet per definitie persoonsbeveiliging. Een parlementariër liet mij eens een kastje zien dat ze permanent bij zich droeg. Als ze in een bedreigende situatie terecht zou komen, moest ze op de rode knop drukken. Via GPS zou er dan in het dichtstbijzijnde politiebureau een belletje rinkelen. Theoretisch zou de politie dan in een mum van tijd aanwezig zijn. Een ander Kamerlid in dezelfde situatie gaat altijd onherkenbaar over straat. Een hoodie en een grote zonnebril. De bedreigingen die hij via zijn inbox krijgt, geeft hij liever niet door aan Justitie. “Ik ben bang dat ik dan permanent beveiligd moet worden. En dat wil ik niet”, vertrouwde hij mij toe. Bang voor beveiliging, u leest het goed. Persoonsbeveiliging van politici was onderdeel van twee oudejaarsconferences. Theo Maassen hekelde de beveiliging van ‘valse’ politici, Guido Weijers vond dat SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij niet beveiligd hoefde te worden naar aanleiding van zijn uitspraken over abortus. Komediantenland is duidelijk: politici die voor hen onwelgevallige uitspraken doen, hoeven niet meer beveiligd te worden.

Lieve mevrouw, ik weet niet of u Geenstijl leest, toch hoop ik dat mijn boodschap Uw burelen zal bereiken. Ik maak mij namelijk ernstig zorgen over het voortbestaan van de monarchie. Het trotse Huis van Oranje ligt onder vuur. Ditmaal niet vanwege een burgermeisje met een foute vader, de Prins der Nederlanden die het Oranje-zaad verspreidde verder dan het huwelijkse verbond toestond en ook niet uw zwager professor Van Vollenhoven die zich in polonaise voortbewoog door de voormalig Nationale Vergaderzaal. Neen, lieve mevrouw, de ware bedreiging van uw instituut is de Praetoriaanse Garde door wie U zich weet omringd: de Rijksvoorlichtingsdienst. Want het is knudde, ‘een toneelstukje’ zoals U zo trefzeker wist te formuleren. Ik boog mijn hoofd diep toen U een camera toestond bij de beëdiging van uw ministers. Van mij had het niet gehoeven, U heeft toch ook een beetje moeten lachen om de kwezelachtige Timmermans? Niet alles hoeft te worden uitgezonden, nietwaar? Toch gebeurde het en het resultaat was vernietigend. Onduidelijke afspraken met de koninklijke NOS en RTL Nieuws liepen uit op een drama.

“Mosasaurus Flaplullus, broek met lucht, zompige snee, klamme zak, droeftoeter, zak hooi, vaatdoek, klefplak, druifje droefsnoet, druppelaar, washandje, endeldarmtoerist, vochtige bever, kleefsnor, tostiteef, klef kaasbroodje, kaas dweil, gehaktstaaf, swaffeldwerg, draphap, kwijlpigmee, navelzuiger, beroepslikker, klefbek, snoekbaarsbeffer, gulpengluurder, pitloze druif, kleiduivenverzamelaar, snotsnuiver, Abba-fan, bejaardenfluisteraar, zweetsok, slappe modderkop, uit de baarmoeder getrokken mislukte variété-pooier, vruchtwaterglijer, oorsmeer verzamelaar, jololookalike, knippernicht, hangslang, spermakoker, slijmtante, kerstkloofje, ruggegraat van asperge, sneukeutel, knurft, slappe hap, sneuneus, kwakneus, pipo, druif, koekwaus.” Zomaar wat reacties op Twitter toen ik vroeg of de Vriendelijke Volgers een synoniem voor ‘natte tosti’ konden bedenken. Inderdaad, een stukje over Gerd Leers (CDA) dus. Want wat is dit nou voor gejank, bij EenVandaag? “Oh, boehoehoe, ik ben door die gemene Geert Wilders onder druk gezet.” De Limburgse oud-minister plengde dezelfde tranen overigens ook al in augustus dit jaar.

En toen hadden we opeens een traditie te pakken: Bassiehof’s Politicus van het Jaar. Wie zijn de stijgers in de Nationale Vergaderzaal en wellicht belangrijker: de dalers? De koninklijke NOS presenteert vanmiddag de Politicus van het Jaar, EenVandaag doet dat maandagavond nog eens dunnetjes over. Maar zoals gebruikelijk zit de Geenstijl-lezer weer op de eerste rij. Wie slepen de John Leerdam-beker voor meest nutteloze politicus, de Perfide Partijprijs en ’t Loden Dalertje in de wacht? De Lijst der Lijsten, na de breek.

De opiniepagina’s van de kranten staan bomvol met meningen over de kwestie, domlinks en domrechts slaan elkaar op Twitter - volstrekt voorspelbaar - de virtuele hersens in en de KNVB doet iets met een poster. Maar toen PVV-Kamerlid Joram van Klaveren afgelopen dinsdag een debat aanvroeg over de dood van de Almeerse grensrechter bleef het doodstil in de Nationale Vergaderzaal. Stel je voor, een debat over het ‘Marokkanenprobleem’ zoals Van Klaveren het formuleerde. Laten we dat maar niet doen, besloten de overige fracties en masse. Van Klaveren droop af, maar niet voordat hij zijn collega’s – oh, hoe deftig - ‘een stel lafaards’ had genoemd. In 2002 – nu tien jaar geleden - schreef ik voor Panorama, het opinieblad voor de gewone man. Er was op de redactie enige discussie over de coverkreet van het nummer dat op woensdag 8 mei dat jaar zou uitkomen. Over de hele breedte stond in kapitalen ‘WIE STOPT DE MAROKKANENPLAAG?’ Een collega overwoog daarom zijn ontslag in te dienen. Ratten, sprinkhanen en kakkerlakken vormen een plaag maar niet mensen, was zijn redenering. Maar we werden door de actualiteit ingehaald. Vlak voor de deadline werd Pim Fortuyn vermoord, de cover gooiden we logischerwijze om.

Natuurlijk, het had wel iets verfrissends toen PvdA-Kamerleden Ahmed Marcouch en Jeroen Recourt begin deze week in de Volkskrant stelden dat ‘het roer om moet’ bij Justitie. Het crimefighters-duo Opstelten en Teeven had teveel de nadruk gelegd op repressie de afgelopen twee jaar, het moest ‘én-én’ aldus Recourt. “En het slachtoffer, en de dader.” Er moest met ‘een andere bril’ gekeken worden en ‘minder ideologisch’. Het had zowaar wat weg van dualisme. Want de mantra van Diederik Samsom dat hij en Rutte, de PvdA en de VVD, er sámen moeten uitkomen de komende periode werd een beetje sleets. Maar een beetje rellen in de krant is iets anders dan in de Kamer bleek al gauw. Marcouch en Recourt hadden beter een voorbeeld kunnen nemen aan oud-VVD fractievoorzitter Jozias van Aartsen. Ayaan Hirsi Ali, Hans van Baalen, Geert Wilders, allemaal mochten ze tijdens zijn bewind losgaan op het eigen kabinet. Bij het duo Marcouch/Recourt bleef het qua grote woorden slechts bij dat interview.

Integriteit en politiek, het lijkt zich de laatste tijd moeilijk met elkaar te verhouden. Na de aanhoudende stroom VVD’ers die afgelopen tijd de fout in gingen, werd deze week afgesloten met een PvdA’er. Staatssecretaris van Economische Zaken Co Verdaas om precies te zijn. De Volkskrant ruimde zaterdag twee pagina’s voor hem in. Dit keer geen vriendjespolitiek, grootschalige fraude of dubieuze geldstromen rondom bouwprojecten. Het gaat hier om een oud-gedeputeerde die de belastingbetaler liet opdraaien voor taxiritten, sigaren en cognac. Een relatief kleine krabbelaar dus. Maar dat is niet minder erg. Eén ding is zeker: Co Verdaas beschikt niet over de ‘Dreesiaanse uitstraling’ die premier Mark Rutte zijn kabinet toedicht. Verdaas liet zich als Gelders gedeputeerde tussen 2007 en 2012 met de dienstauto afzetten in Zwolle. Inderdaad, Zwolle ligt in Overijssel en is dus de verkeerde provincie.

“De taal van Timmermans is anders dan van zijn voorganger Uri Rosenthal”, constateerde een anonieme contentmanager van het van VARA-ledengeld betaalde opinieweblog Joop eerder deze maand. Dat Rosenthal enkele weken daarvoor tijdens het Vragenuur in de Tweede Kamer eveneens de bouw van Israëlische woningen in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever had veroordeeld liet het VARA-vehikel gemakshalve buiten beschouwing; dat past vermoedelijk niet in het ‘verschillige’ frame van de noodlijdende arbeidersomroep. Ondertussen blijkt kersvers minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) een trouw bondgenoot van Israël. Het kenmerkt de man, of het nou om de JSF gaat of een eventueel Palestijns lidmaatschap van de Verenigde Naties; u dient altijd onderscheid te maken tussen Het Kamerlid Timmermans en De Bewindspersoon Timmermans.

Mark, heb je tegen ons gelogen, luidde de vraag eind vorige maand. Of hij gelogen heeft of niet maakt nu niet meer zoveel uit. De Telegraaf is namelijk een meer dan beeldschone campagne tegen ‘Marx’ Rutte begonnen. Polarisatie, luidt gelijk het verwijt uit de links angehauchte kelen. Tja, De Krant neemt nooit een blad voor de mond - na een kleine onderbreking - sinds 1949. Om daar nu tegen te hoop te gaan lopen is gratuit. Zo rolt de Telegraaf nu eenmaal, actiejournalistiek at its best. Zorgelijker is dat de premier, de VVD en coalitiegenoot PvdA nu worden afgerekend omdat ze de voorgenomen maatregelen in het kader van de inkomensafhankelijke zorgpremie vermoedelijk hebben teruggedraaid. Een ‘blamage’, noemde NOS-verslaggeefster Dominique van der Heyde het donderdagavond live op de Nationale Televisie. Nu moet u weten dat Dominique van der Heyde te gek is. Een stoere vrouw is in Bassiehofs boekje nu eenmaal meer waard dan tien Obama’s bij elkaar.

“Marx Rutte.” Het is vermoedelijk de eerste keer dat een VVD-premier zo hard werd aangevallen door de Telegraaf. De vorige VVD-premiers hebben nog nooit zo’n slechte pers gehad. Oh wacht, er zijn geen vorige VVD-premiers. Er is er maar één en die heet Mark Rutte. Goeie start, Mark. De Telegraaf tegen je in het harnas jagen! Gekkigheid natuurlijk. Enfin, als iets bleek uit de formatie-reconstructie in de Volkskrant van zaterdag is het wel dat Mark Rutte en Diederik Samsom over schaduwen zijn heen gesprongen, Wouter Bos’ KPMG-kaartspel een louterende werking heeft gehad op het voorheen zo gepolariseerde politieke speelveld en dat we eindelijk eens uitzicht hebben op een stabiel kabinet. Alle seinen staan op groen: geen D66’ers die roet in het eten gooien, het CDA doet ook niet meer mee. En al helemaal geen malle gedoogconstructie meer met PVV (en SGP). Hoop en optimisme waren rond door het land. We hebben ons in deze kolommen al eerder lovend uitgesproken over Diederik Samsom. Een bedreven redenaar bleek zaterdag ook weer op het PvdA-congres. De man schrijft zijn eigen speeches, vertrouwde hij uw scribent eens toe. En dat werkt dus, hij kreeg gisteren in Brabant de hele club mee. Van de aanwezigen stemden twee (aldus embedded voormalig VVD-Kamerlid Arend Jan Boekestijn) of vier (volgens embedded VVD-Kamerlid Ton Elias) PvdA-leden tegen de nieuwe constellatie. Doet Didi goed, maar er is een probleem.