Die kop is een referentie naar de favoriete tv-serie van PvdA-leider Diederik Samsom: The West Wing. In S01E19 - ‘Let Bartlet be Bartlet’ - duikelen de populariteitscijfers van de fictieve president Josiah Bartlet (Martin Sheen) omlaag. In één week verliest hij five points en staat op een approval rating van 42 procent. Zijn staf is ontevreden. Verkiezingsbeloften raken ondergesneeuwd door regeerverantwoordelijkheid vinden ze. De boodschap van de campagne is ten onder gegaan in een tsunami dan wel lawine van koude realiteit. Zijn medewerkers zijn gedesillusioneerd en bang dat de zo mooi geformuleerde hoogdravende doelen niet waargemaakt zullen worden. Aan het einde van de aflevering ziet president Bartlet in dat hij inderdaad zijn ‘punt op de horizon’ uit het oog is verloren en besluit hij weer voluit te gaan voor zijn eigen agenda. Zijn staf gaat off the leash en het doel is duidelijk: raise the level of public debate. Hij gaat zijn progressieve agenda die hem het presidentsschap opleverde uitvoeren (Daarna laat hij overigens een buitenlands staatshoofd buitengerechtelijk vermoorden, zover is Barack ‘Drone’ Obama met z’n privé-concentratiekamp Guantanamo niet eens gegaan. Maar dit terzijde). Enfin, kijk nu eens wat afgelopen week in Den Haag gebeurde.

Het had een filmscript van Quentin Tarantino kunnen zijn. Afgelopen woensdag vonden verschillende gebeurtenissen plaats die allemaal verband met elkaar hielden Syrië. Eerst was daar VVD-Europarlementariër Hans van Baalen die samen met zijn liberale leider Guy Verhofstadt een oproep deed de Syrische rebellen te gaan bewapenen. Vervolgens werden woensdag 21 Filippijnse blauwhelmen op de Golan-hoogte – het grensgebied tussen Israël en Syrië – gevangen genomen door diezelfde Syrische rebellen. Onderwijl herhaalde minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) woensdag tijdens een vergadering met de Kamercommissie Buitenlandse Zaken in de Suze Groenewegzaal van de Tweede Kamer wederom voor wat voor ‘duivelse dilemma’s hij zich gesteld ziet inzake Syrië. En er werd woensdag een handtekening gezet. Waarover later meer. Ondertussen deed uw columnist woensdag wat hij het liefste doet: een beetje naar twitter kijken. De avond daarvoor was de gestoorde Venezolaanse dictator Hugo Chávez overleden. De Amerikaanse president Barack Obama had hem geïnjecteerd met kankercellen, zeiden zijn getrouwen de woensdag daarna. Ook daar een link met Syrië.

VVD-fractievoorzitter in de Eerste Kamer Loek Hermans weigert media te woord te staan over zijn betrokkenheid bij de ondergang van Meavita. Dat is op zijn minst een beetje dom te noemen. Het thuiszorgconcern, voortkomend uit een fusie in 2007, ging in 2009 ten onder met achterlating van een schuld van tientallen miljoenen. VVD’er Loek Hermans was voorzitter van de Raad van Toezicht. Een functie die hij ook al bij het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) vervulde. En dat liep ook al niet al te best af, zoals u zich wellicht zult herinneren. Hermans wilde afgelopen vrijdag Nieuwsuur niet te woord staan. Daarnaast weigerde hij tot tweemaal toe het radioprogramma TROS Kamerbreed zaterdag te woord te staan. De fractievoorzitter van de senaatsfractie van de VVD weigert de media te woord te staan. Dat is opmerkelijk te noemen als je een (indirect) verkozen volksvertegenwoordiger bent.

Enkele quotes: “Natuurlijk was Jorge Zorreguieta op de hoogte van de verdwijningen. We wisten het allemaal.” En dan:“U moet begrijpen dat we hier niet in Europa zijn. In Latijns-Amerika hebben we te maken met inferieure culturen, die van de zwarten en de indianen. De blanken, de afstammelingen van de Europeanen, hebben een superieure cultuur. (-) De zwarten en de indianen lopen cultureel gezien duizend jaar achter.” Plus: “Als ik hem niet had gevraagd mijn ondersecretaris te worden, was hij nooit in de politiek gegaan.” Was getekend, Mario Cadenas Madariaga. Voormalig Argentijns staatssecretaris van Landbouw en al vijftig jaar goede vriend van Jorge Zorreguieta. Ziet u het voor zich? Staatssecretaris Madariaga en zijn onder-staatssecretaris Zorreguieta, ergens eind jaren zeventig met een gin-tonic in de hand vanaf de veranda uitkijkend over de pampa, plezier makend over de malle fratsen van die domme en subversieve negers en indianen?

De Republikein Chris Smith, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, drong er afgelopen dinsdag bij minister van Buitenlandse Zaken John Kerry op aan de Verenigde Naties te bewegen het Internationaal Gerechtshof van zetel te laten veranderen. Alles best, als het maar niet meer in Den Haag en Nederland gevestigd is, aldus de politicus uit New Jersey. Smith is tevens voorzitter van de Commission on Security and Cooperation in Europe (CSCE), beter bekend als de Helsinki Commission, die toeziet op de naleving van de Helsinki-akkoorden, internationale afspraken over mensenrechten, waaronder mensenhandel en kindermisbruik. De CSCE hield in oktober vorig jaar een hoorzitting over kindermisbruik in Nederland en met name de rol van voormalig secretaris-generaal van Veiligheid en Justitie Joris Demmink.

Het Europese project maakt mij de pis niet lauw, ik voel er geen enkele emotie meer bij. Suf geluld door de Eurofielen, in de war door het vele geld dat naar landen vloeit waar ik mij niet verwant mee voel en walgend van de gepolariseerde discussie waarin grijstinten verboden zijn. Je bent of voor Europa of tegen, wie de middenweg wil bewandelen legt een eenzame tocht af. Ondertussen maken de hoge heren in Brussel het zichzelf verdomd moeilijk. Want hoe zit het met de vijf miljard euro voor Egypte, de voorgestelde persbreidel en de Europese hasbara? De door niemand verkozen Europees ‘president’ Herman van Rompuy meldde onlangs dat de Europese Unie vijf miljard euro zou schenken aan Egypte. Voor democratie enzo, verkrachtte blonde journalistes op het Tahrir-plein blijken namelijk een redelijk PR-probleem voor de nieuwe machthebbers van de Moslim Broederschap. Een paar weken later moest minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) die vijf miljard ontkrachten in de Tweede Kamer. Het zou gaan om een paar honderd miljoen euro aan Europees geld, de rest zijn leningen die uit instituties voortkomen die niets of zijdelings met Europa te maken hebben. Maar waarom wekte Van Rompuy dan de indruk dat het wel degelijk Europees geld was? Wat was er in dat haiku’s componerende hoofd gevaren?

‘Naar’, ‘hartstikke vervelend’ en ‘heel verdrietig’. Woorden die vaak uit de mond te horen zijn van staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma (PvdA). Gisteren bij Tros Kamerbreed op Radio1 had ze het ook nog over de ‘spaarcentjes’ van de klanten van de genationaliseerde SNS-bank. Spaarcentjes, welkom in de wereld van Jeugdjournaal Jetta. De beschouwer voelde zich weer even terug in de jaren tachtig, met een glas Roosvicee in de hand kijken hoe Marga van Praag het wereldnieuws duidde: “Leonid Breznjev, de baas van Rusland is overleden. Het is héél spannend wie hem gaat opvolgen.” Dat werk. Het is echter de vraag of die zalvende woordjes de staatssecretaris gaan helpen. De Participatiewet kan namelijk nog wel eens een probleem worden voor de sociaal-democraten. De Tweede Kamer debatteerde afgelopen woensdag over deze wet die jonggehandicapten (Wajongers), mensen die werken op een sociale werkplaats en mensen in de bijstand aan ‘normaal’ werk te helpen. De sociale werkplaatsen nemen vanaf 2014 geen nieuwe werknemers meer aan. Gemeenten moeten nu deze mensen aan het werk helpen maar daar is geen geld voor.

“We have a cancer within, close to the Presidency, that's growing” zei John Dean in de ochtend van woensdag 21 maart 1973 tegen Richard Nixon. Uiteraard is de kwestie rondom de van corruptie verdachte VVD’er Jos van Rey niet te vergelijken met het Watergate-schandaal, ook al is er wel sprake van dubieuze geldstromen en werden gesprekken afgeluisterd. Maar de politieke tumor die Van Rey-gate heet, vreet zich langzamerhand de top van het landsbestuur binnen. Wat begon als een Limburgs probleem zaaide zich via VVD-Kamerleden uit tot de werkkamer van staatssecretaris van Financiën Frans Weekers. En nu is VVD-minister van Veiligheid en Justitie Ivo Opstelten er ook bij betrokken. Eerst een korte reconstructie. Een ambtenaar van de Belastingdienst Roermond deed in maart 2012 aangifte tegen toenmalig wethouder Jos van Rey. Die aangifte was aanleiding voor het Openbaar Ministerie om een strafrechtelijk onderzoek te beginnen. Op vrijdag 19 oktober 2012 deed de recherche een inval bij Van Rey. Van Rey is nu geen wethouder en Eerste Kamerlid meer, hij wordt verdacht van corruptie.

De geur van hoop en verandering waart door de straten van Utrecht. In de week dat het grootste verslavingscentrum van West-Europa (15.000 patiënten op jaarbasis) haar deuren opende in het hart van de oude binnenstad, was in de verte een vrolijke melodie waarneembaar: het gerucht dat D66-leider Alexander Pechtold burgemeester wordt van de Domstad. Dat zou goed nieuws zijn, zowel voor Pechtold als voor Utrecht. Geruchten over het vertrek van Pechtold uit de landelijke politiek doen al langer de ronde. De kans is sowieso klein dat Pechtold nóg een keer het lijsttrekkerschap ambieert. Als Rutte I niet zo snel gevallen was, was dat zijn laatste periode in de Kamer geweest. Pechtold gelooft het wel en de electorale 'rek' is er inmiddels ook wel uit. Het idee was dat hij bij de laatste verkiezingen nog lijsttrekker zou zijn, dat D66 in het kabinet zou komen en dat Pechtold dan minister zou worden. De nieuwe fractievoorzitter zou dan partijleider moeten worden, en had lijsttrekker moeten zijn bij de volgende verkiezingen. Dat pakte allemaal anders uit.

PvdA-voorzitter Hans Spekman pleit voor een beschavingsoffensief op internet nadat hij een haatmail publiceerde. De vraag is of dat wat gaat uithalen. De interwebs bestaan nu eenmaal voor het grootste gedeelte uit volslagen debielen. Na de opkomst van redactiepanelen en internetfora kregen zij nog meer platforms zoals Facebook en Twitter tot hun beschikking. En ook daar doet de Eerste Wet van Lucas - 90 procent van de reaguurders is volstrekt debiel – opgeld. En dat weet de door de wol geverfde Spekman ook. Daarnaast weet de PvdA-voorzitter dat hij altijd aangifte kan doen, niets zo helder als het Wetboek van Strafrecht in een conflict met de debiele burger. En wat bedoelt Spekman nou precies met dat beschavingsoffensief, hoe nu verder? Dat is dus onduidelijk. “Ik zou iedereen willen oproepen om het debat stevig te voeren in de meest duidelijke bewoordingen. Maak gebruik van humor. Maak gebruik van understatement. Maak gebruik van ironie. Maar zoek de grens bij beschaving en fatsoen en zorg er op die manier voor dat het debat op internet zinvol is,” zei premier Rutte vrijdagmiddag tijdens zijn wekelijkse persconferentie. Tja.