Minister-president Mark Rutte kampt met woedeaanvallen. Dan smijt hij met deuren, gooit soms een glas kapot, trekt een gordijn naar beneden of scheldt iemand uit voor 'droplul'. Verhalen over het opvliegende temperament van de eerste minister gingen al langer rond maar werden pas aan het papier toevertrouwd in de verschillende reconstructies van de dagbladen over de val van zijn eerste kabinet in 2012 (Inmiddels 2,5 jaar geleden, maar het voelt als een eeuwigheid). De Leider van het Land kampt dus met anger issues die gek genoeg nóóit hebben geleid tot vragen over zijn functioneren. Bij PvdA-leider Diederik Samsom ligt dat anders, hij deed zijn woeste uitspraken afgelopen week dan ook tegenover de pers. De Telegraaf om precies te zijn. ‘SAMSOM OVER DE ROOIE’ kopte de krant donderdag. Nadat de PvdA-leider zich diezelfde dag uitsprak over de kwestie kopte de krant online en deze keer niet in chocoladeletters: ‘Samsom weer gekalmeerd’. Welk een heerlijke krant! Twee dingen: 1. Leuk dat Samsom eindelijk een beetje los komt. 2. Waarom is er zo weinig ophef over het échte nieuws in het artikel over Samsom afgelopen donderdag?

“Wil je naar Syrië? Ga maar!”, zei de Rotterdamse PvdA-burgemeester Ahmed Aboutaleb afgelopen week. “Het ideaal waarnaar deze mensen willen leven, kun je niet bijsturen door iemand een baan te geven of door andere wetgeving te maken. Dat is een wereldbeeld dat iemand in zijn hoofd heeft en dat hoofd kun je niet resetten”, vervolgde hij. “Als iemand deze samenleving verdorven vindt, ga! Ga maar. Maar dan is er ook geen weg meer terug. Lever dan je paspoort in en neem het risico dat er bommen op je vallen.” Daarmee laadt de burgervader een zware verantwoordelijkheid op zijn schouders. Want wat als één van die Rotterdammers aan de bommen weet te ontsnappen en een Nederlandse F-16 neerhaalt? Wat als één van die Rotterdammers succesvol een bermbom laat ontploffen? Wat als één van die Rotterdammers een Nederlandse militair de keel doorsnijdt en het filmpje daarvan de wereld overgaat? Sinds de aanslagen van 11 september 2001 lieten 27 Nederlandse militairen het leven in Irak en Afghanistan. Los van de ongelukken, het eigen vuur en een enkele zelfmoord sneuvelde het merendeel door bermbommen, handgranaten en zelfmoordaanslagen van jihadisten.

Daar dendert de trein door het donker. De machinist ziet niet dat de brug voor hem is ingestort want hij is niet aan boord. De twee Turkse kolenscheppers waren onderwijl al van de helse machine gesprongen. De dodemansknop heeft gefaald en met elf virtuele wagons raast de Sociaal-Democratische Express richting afgrond. En het is nog verdomde knap dat het met zo’n vaart gaat want de man die over de kolen gaat deze heeft verscheept naar Station Brussel. Nu ja, zoiets. De beschouwer probeert wat met de uitgekauwde metafoor van de op hol geslagen trein en de toestand van de Partij van de Arbeid. Een gebrek aan inspiratie wellicht omdat hij nog steeds worstelt met de gebeurtenissen afgelopen week. Gebeurtenissen die serieuzer zijn dan een woordgrap. Want wat was PvdA-kamerlid Michiel Servaes denkende om voor te stellen Palestina te gaan erkennen? Waren hem de aanslagen in Tel Aviv en Jeruzalem ontgaan? Terreurorganisatie Hamas had ondertussen goede notie genomen van de woorden van Servaes: de dag na het debat riep deze op tot de Dag van Razernij met alle gevolgen van dien.

“Ik ben nog nooit zo geschrokken,” zei PvdA-Kamerlid Lea Bouwmeester zaterdag op de radio. Diederik Samsom vrijdagavond op televisie: “Ik vond het doodeng. Ik dacht o jee, poeh. Het was bedreigend.” De sociaal-democraten zijn nogal geschrokken van de uitval van Selcuk Öztürk naar zijn collega Ahmed Marcouch tijdens de fractievergadering donderdagavond. “Moge Allah je straffen!” riep hij naar Ahmed Marcouch. Een ‘diepgevoelde religieuze verwensing’ noemde Samsom het. Ik moest vooral lachen toen ik dit allemaal hoorde. Hallo, dit zijn twee serieuze moslims! Of ze nou blij of boos zijn: het is Allah is de grootste voor en het is Allah is de grootste na. Dat zo’n moslim-politicus vervolgens tijdens een verhitte discussie zoiets roept, zou geen verbazing moeten wekken. Öztürk had net zo goed godverdomme kunnen roepen, zei hij aan de tafel van Jeroen Pauw. En zo is het maar net, dit is nu eenmaal hoe de streng gelovige moslim z’n ongenoegen uit. Vervolgens belde ik mijn Twittervriend Ewout Klei die politiek historicus en theoloog is en heel veel verstand heeft van het GPV en gereformeerd vrijgemaakten. Want hoe vloeken orthodoxe christenen eigenlijk, wilde ik weten.

In de film Nixon (1995) van Oliver Stone bezoekt Richard Nixon in de vroege ochtend het Lincoln Memorial waar studenten zich hebben verzameld om te demonstreren tegen de Vietnam-oorlog. Het bezoek van de president – een fascinerend verhaal overigens – is echt gebeurd. De volgende dialoog niet, die is de interpretatie van Oliver Stone. Daarom niet minder interessant. Nixon raakt in de film in gesprek met een studente over de oorlog. Leest u even mee. Studente: “You can't stop it, can you? Even if you wanted to. Because it's not you, it's the system. The system won't let you stop it.” Nixon: “There's... there's more at stake here than what you want, or what I want.” Studente: “Then what's the point? What's the point of being President? You're powerless!” Nixon: “No. No, I'm not powerless. Because, because I understand the system, I believe I can, uh, I can control it. Maybe not control it totally, but tame it enough to make it do some good.” Studente: “Sounds like you're talking about a wild animal.” Nixon: “Yeah, maybe I am.” Aan die scène moest ik dus denken toen ik afgelopen week de verklaring van minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) las over de Europese naheffing van 642 miljoen euro.

Goedemorgen lieve leesvrienden. Het is weer zondagochtend dus tijd voor Bassiehof. Het is zondag 2 november 2014, 08:45 uur om precies te zijn en vandaag gedenken wij dat het tien jaar geleden is dat regisseur/columnist/scenarioschrijver/interviewer/presentator Theo van Gogh vermoord werd door moslimextremist/havist/vrijwilligerswerker/terrorist Mohammed Bouyeri. Tijd dus voor een spelletje. De goede antwoorden vinden jullie onderaan. Zijn jullie er klaar voor? Mooi, dan beginnen we met VRAAG 1. Wie zei: “Er is een stille haat tegen ‘ons’ en ik zit me daar altijd over te verbazen. Wat heeft deze samenleving hun misdaan waardoor zij zich spontaan neergedrukt voelen? Ik zou het niet weten. Het zal wel van die rare zenders komen, van de schoteltelevisie en het moskeemilieutje. Maar de crux is dat wij ten diepste worden afgewezen. Het zit vastgebakken in graniet, en dat graniet is opgebouwd uit religie.”

Marcus Lutrell is een voormalige Navy Seal. In de zomer van 2005 wordt hij met drie collega’s in Afghanistan gedropt om een Taliban-commandant uit te schakelen. De vier worden echter ontdekt door geitenhoeders. Het team overweegt deze dood te schieten maar doet dat niet, uit angst voor vervolging back home. Ongewapende Afghanen doodschieten, dat zou tot problemen kunnen leiden. De eenmaal vrijgelaten geitenhoeders weten niet hoe snel ze de Taliban moeten inlichten, even later worden Lutrell en zijn mannen opgejaagd door het onherbergzame Afghaanse landschap. Navy Seals laten nooit hun eigen mensen achter, Lutrells commandant vliegt met een team de bergen in om zijn mannen te redden. Hun Chinook wordt echter neergeschoten, niemand overleeft. Lutrell ziet de helikopter ontploffen en de berg afrollen. Zijn drie maten zijn inmiddels gesneuveld. Zelf wordt hij – met gebroken rug, granaatscherven in zijn lichaam en een schotwond – opgevangen in een Afghaans Pashtun-dorp. Wanneer de Taliban hem proberen te ‘arresteren’ – hij wordt zelfs nog even gemarteld - schieten de dorpelingen de fundamentalisten eigenhandig het dorp uit. Het systeem van ‘lokhay’ is in werking getreden: het dorp heeft haar lot verbonden aan dat van Lutrell. Een dorpsbewoner weet een nabijgelegen Amerikaanse basis te bereiken met een boodschap van Lutrell en uiteindelijk wordt hij gered.

'Hoera, Wilders voor de rechter!', juichte Dom Links de afgelopen weken. Er aan voorbijgaand dat vervolging nog niet betekent dat iemand schuldig is. 'Schandalig, Wilders voor de rechter!', brieste Dom Rechts. Er aan voorbijgaand dat vervolging nog niet betekent dat iemand schuldig is. 'Wilders vervolgen, is slecht voor Het Debat', schreven opiniemakers. Er aan voorbijgaand dat vervolging nog niet betekent dat iemand schuldig is. Dat geldt ook omgekeerd. Zo weten we inmiddels dat je ongestraft mag zeggen dat Marokkaanse jongeren een etnisch monopolie op overlast hebben (Dixit PvdA-leider Diederik Samsom). Ook weten we nu dat je mag zeggen dat Marokkanen die niet willen deugen, vernederd moeten worden (Dixit PvdA-voorzitter Hans Spekman). Beide sociaal-democraten worden – ondanks honderden aangiften - niet vervolgd. Aangifte doen zuivert, aangifte doen verheldert. En straks weten we – als het Openbaar Ministerie inderdaad besluit Wilders te vervolgen - of je als politicus in Nederland aan je achterban mag vragen of ze minder Marokkanen wil. Vervolging zuivert, vervolging verheldert.

PVV-burgemeester van Rotterdam Ahmed Aboutaleb herhaalde vrijdagavond in Pauw (vlaggenschip van de rechts-populistische publieke omroep VARA/BNN) dat moslims afstand moeten nemen van ISIS. Met een klassiek Wilderiaans ‘Stel een daad, stuur een tweet’ re-markeerde hij zijn positie. In de Tweede Kamer weet hij zich gesteund door partijgenoot Ahmed Marcouch. Echter: de PVV lijkt dan wel ogenschijnlijk op één lijn te zitten, toch is er enige strubbeling waarneembaar tussen PVV-vicepremier en minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher en partijleider Geert Wilders. Wilders wil namelijk dat Nederlandse moslims middels een verklaring afstand nemen van de sharia, zijn eigen vicepremier meent dat het afleggen van de participatie-verklaring (een proef die sinds januari dit jaar in 60 gemeentes draait) voldoende is. De uitspraken van Aboutaleb leiden ondertussen ook tot spanning in het PvdA-PVV kabinet. Minister van Veiligheid Justitie Ivo Opstelten (PvdA) wil namelijk voorkomen dat jihadgangers uitreizen, PVV’ers Aboutaleb, Marcouch en Wilders juichen hun vertrek – mét achterlating van het Nederlands paspoort - juist toe.