VrijMiBo met Anthony Hopkins, Paris Jackson en Sam Smith

Het is weekend

Vandaag alleen maar muziek van totale nono's. Niemand zou ooit van Anthony Hopkins gehoord hebben als André Rieu hem niet aan het grote publiek had voorgesteld, Paris Jackson zou gewoon een willekeurige meid met lelijke tattoos en een neusring zijn als ze niet de dochter van de King of Pop was geweest en Sam Smith was, is en blijft een nare demonische heks. Alle drie brengen ze een nieuw album uit met wat door moet gaan voor kunst. Goed, Hopkins' waanzinnige walsmuziek brengt u even terug naar de tijd van The Lion in Winter, maar dat er achter zijn masker een virtuozo schuilging wisten we natuurlijk al. Wist u al dat hij ook een (insta)fenomeen is? Enfin, Paris Jackson en Sam Smith kunnen we overslaan want we hebben even geluisterd en Paris Jackson klinkt als Rondé (kent u niet) en Sam Smith klinkt niet goed bij z'n hoofd en we willen deze vrijdag juist dat de muziek goed is. Lekker Anthony Hopkins luisteren dus, traantje wegpinken in de regen, rustig aan, morgen en overmorgen Zandvoort kijken, biertje erbij, wijn mag ook, en dan proosten op de remains of the day, het weekend en nog eenmaal op een verloren vriend.

Zij was ooit mijn toverdraad, ik was jong,
een halve meter literatuur verder
ben ik al jarenlang niet meer de herder
van schaap poëzie. Men zegt dat ik echt zong.

Het zingen is mij goed vergaan door niets;
louter dagtaken, scheren, ouder worden.
De blauwe stad hangt als een baard aan iets
dat ik 'ik' noem. Ben half-veertig geworden.

Een blauwe namiddag maakt niet meer een barst
- uit- in mij. De taal is wit en mistig.
Ik ben door bijna niets tot bot geharst.

Zij was ooit mijn dagverdrijf, maar verging
als de Titanic en later de kleurenfilm.
Het is in scheef proza waarin ik zing.