VrijMiBo met Madonna, Deep Purple en Jean Pierre Rawie

Prettig weekend

Het WK-verdriet is inmiddels weggezopen dus heffen we op deze vrijmibo het glas gewoon omdat we te vaak vergeten onze rechterarm te heffen (hehe). En bij heffen hoort natuurlijk muziek. Geen muziek bruikbaarder om u richting de drankdeaud te heffen dan de muziek van Madonna; die muziek zet daar immers toe aan. Was de Lucky Star vroeger nog best leuk, nu klinkt alles verschrikkelijk, saai en alsof het best wel klaar is. De kracht is uit haar stem en dat wisten we natuurlijk al sinds dat ene Songfestival-optreden, maar de creativiteit lijkt nu definitief alsook compleet uit haar gezogen. Zit er dan geen enkel aardig nummer tussen? Nou, als u heel ver doorscrolt op het album en werkelijk alles, dus ook het nummer Read My Lips hebt beluisterd, dan zult u wellicht merken dat ja toch echt alles belachelijk slecht klinkt. Maar wat wil je ook met die lippen! Madonna verdient een eeuwige Holiday. En op vakantie draait ze: Deep Purple. Die gasten gáán maar door, en aanmerkelijk beter dan de Queen of Pop. Met het gouden keeltje van zanger Ian Gillan, die nog steeds monumentaal meeblèrt op het geweldige gitaarspel van Simon McBride, springen Diablo en The Only Horse in Town er toch wel uit. En de rest is, omdat het simpelweg te horen is dat hier muzikanten aan het werk zijn, het beluisteren ook zeer waard. Enfin, hoog tijd voor bier, meer muziek en Jean Pierre Rawie (die meer kan dan dichten). Proost!

'In wijsheid schuilt veel droefenis.'
Het Schriftwoord blijkt maar al te waar:
wij worden wijzer, ieder jaar
met minder monden rond de dis.

Wij spreken er niet over waar
wat dierbaar was verdwenen is,
maar koesteren een stil gemis
dat allen weten van elkaar.

En elk jaar schuiven wij weer aan,
de wreed gekrompen vriendenkring,
en heffen als vanouds het glas

op alles wat voorbij moet gaan
en alles wat nooit overging,
op wat er wordt, en wat er was.