De Oscars in het StamCafé
Foto: Oscar op zijn oskar
De wereld staat in brand en vanavond is eindelijk het moment dat de mensen die echt weten hoe het zit aan het woord komen: De FILMSTERREN. Zeg je celebrities, dan zeg je statements en er is geen beter podium voor je statement dan de 98ste Academy Awards. Bij de Golden Globes maakten de anti-ICE-buttons furore maar met het vertrek van de immigratiepolitie uit Minnesota kunnen die misschien weer even in de ICE-kast. Gelukkig is Donald Trump net op tijd een oorlog begonnen om er alsnog een gegarandeerde deugkermis van te maken. Noem het voorspelbaar en onoprecht, maar de laatste die een oprecht en dapper statement maakte op de Oscaruitreiking was Will Smith en die mepte een comedian vanwege een grapje dus daar zijn we dan in tegenstelling tot Claudia de Breij ook weer geen groot voorstander van. Afijn. Films dus. Daarvan waren er het afgelopen jaar weer een hele hoop. Goede films. Slechte films. Films met Timothée Chalamet en films zonder Timothée Chalamet. Grote kanshebbers zijn Sinners en Hamnet, films die we op zich scharen onder 'goede films', maar wij juichen vanavond voor Sean Penn die meesterlijk was in One Battle After Another. Verder heeft de Academy Eddy Terstalls Land van Johan schandalig links (!) laten liggen en daarom moeten we dan weer een beetje huilen. Een avond vol emoties dus. Voor zover we weten zijn wij niet genomineerd, maar mochten we onverhoopt in de prijzen vallen dan willen we via deze weg vast onze moeder (Lady Di) en onze God (Raymond van Barneveld) bedanken. Ons statement luidt: Internationaal recht bestaat niet en Henk Temming had gelijk. Goedenacht, clipjes en MEGAMIX na de breek.
Nominaties Best Picture
MEGAMIX
Reaguursels
Dit wil je ook lezen
Vliegen met Willy in het StamCafé
(Eventueel grote Iran-updates hieronder)
Oorlogsmuziek in het Stamcafé
Even bijkomen van het weekend waarin Israël en Amerika Iran aanvielen, de Revolutionaire Garde onthoofden, waarna er volle bak gespeculeerd werd over het lot van Khamenei, die in weerwil van het AD inderdaad hartstikke dood bleek, waarna (wat er over is van) het regime als een woedende maar onhandige dronkelap om zich heen begon te maaien, en vervolgens klap na klap na klap incasseerde (maar er ook een paar uitdeelde)
Korte ode aan Danny de Munk en de allerslechtste Nederlandse muziek die ooit gemaakt is in het Stamcafé
Maar: je moet schieten, anders kun je niet scoren. En schieten, dat deed Danny. Oei oei oei, dat was me weer een loei
Elkaar de hersens inslaan in het Stamcafé
In een gezonde democratie kun je elkaar gewoon eerst de hersens inslaan en daarna samen een biertje gaan drinken

