Behalve natuurlijk de Koran en het telefoonboek

In principe lezen wij geen boekjes op GSHQ. Althans, daar hebben we speciaal gezant literatuur Schots, scheef voor. Maar eens in de zoveel tijd wordt er een boek gepubliceerd en dan gaat Mosterd rechtop zitten, doet Zorro zijn masker af, laat Ronaldo de PS4-controller even voor wat die is, zet Pritt zijn leesbril op, wordt Spartacus weggerukt uit zijn reis door 1001 nachten en kijkt ook ondergetekende verheugd op van zijn scherm. Begin maart ziet zo'n boek het licht, en wel van onze favoriete Chabot Splinter. Een boek dat alle andere boeken overbodig moet maken, Het Boek Van Violet En Dood Twee Prinsen heet en dat nu al een mythische status heeft. Gehuld in de mantel der volmaaktheid (?) is het boek geschapen naar het kernthema van de nog altijd zeer jonge schrijver: 'jezelf zijn'. Een ode aan jongeren die zichzelf zijn, zo noemt hij het zelf. Jezelf zijn is namelijk niet voor iedereen weggelegd, en precies om die reden schrijft Splinter, die juist áltijd zichzelf is, niet voor zichzelf, nee, dat doet hij voor de Ander - en om ergens in de loop van het jaar opgenomen te worden in een Substacklijstje van Matthijs van Nieuwkerk natuurlijk. Onze eigen Oscar Wilde laat daarom begin maart kort het Binnenhof in de steek om plaats te nemen in alle boeken- en talkshows die ons land rijk is. Kunnen wij zijn zalvende inkt eindelijk proeven en ons onderdompelen in zijn gratie. Of er een 'boekje gelezen' over zijn magnum opus verschijnt is maar zeer de vraag, want aan dergelijke grootsheid kun je uiteraard louter superlatieven wijden.