De laatste ronde in het Stamcafé

Alles valt om

Zo. Aanzitten aan de toog. De togus op de barstoel. Bakkie nootjes op de bar. Ober, laat het gerstenat maar vloeien, zeggen we met veel gevoel voor dramatisch proza, want deze week zijn we terug gegleden in het Oude Normaal. Ter redactie bespraken we de jaren 2014 - 2016, toen de islam zich in haar meest lelijke, veelkoppige gedaante oprichtte en van het verre westen tot de Levant zijn bloedbeluste klauwen in het humanisme van de mensheid sloeg, en we na Hebdo en Bataclan geen keuze meer hadden dan pal vóór de vrijheid te gaan staan, en blijven staan. Islamitische Staat werd met vereende krachten van de planeet geveegd, er keerde wat rust terug  en toen snackte iemand van een vleermuis op een markt in Wuhan. Hallo, Nieuw Normaal.

Maar inmiddels rollen er weer hoofden door de straten van een vrij, seculier en liberaal land. En laait het oude, meest intrinsiek ideologische debat over de toekomst van het westen en het lot van de vrijheid opnieuw op: seculiere democratie versus regressieve islamisering. Het is wel degelijk wij van het westen tegen hullie van de dogmatisch religieuze bedreiging van die vrijheid. Schenk nog maar eens bij, barman, voor wat vloeibare moed en een verlichter gemoed, want voor die vrijheid moeten we strijden, zullen we strijden en blijven we strijden. Morgen. Vanavond, vieren we de vrijheid. Liberté, Egalité, Santé.