Alle 110 minuten luisteren? WORD HIER PREMIUM

Knabbel en Babbel zijn terug en wel met EPISODE 7, die zoals altijd volledig te beluisteren is onderaan dit topic voor de GeenStijl Premium Leden (en dat kost dus slechts 5 euro per maand). 

Ditmaal buigt het meest diverse presentatieduo van Nederland zich over man van het uur Ed Sheeran en de pro-Palestijnse cancelmob waar hij deze week een groots mea culpa voor moest maken. Zijn band en alle openingsacts liepen bij hem weg, maar Sheeran bleef overeind. Maakte hij een laffe knieval of is de rooie troubadour juist een dappere held der nuance? VERDER maken we ons woest over AI-Robot Jetten, een schandaal dat veel verder gaat dan een paar ministers die de AI-regeltjes van de Rijksoverheid niet helemaal respecteren. Over AI gesproken; de grote AI-bazen van de Verenigde Staten SMEKEN de regering-Trump om gereguleerd te worden, iets met het voorkomen van de totale vernietiging van de mensheid of zoiets. Tenslotte passeren feministisch icoon Sydney Sweeney en mooie lul Camiel Eurlings nog even de revue. Een bom-, bom-, BOMVOLLE aflevering van ruim 100 minuten. Gaat dat zien.

LUISTER OOK VIA JE FAVORIETE PODCAST-APP!

Het gelijk van Humberto

Hier rust een doodvermoeiend stukje fophef van de bovenste plank want Ed Sheeran maakt een knieval voor de Palliewapse cancelmob. Het zingen van poeslieve SkyRadio-slop werd hem plots heel moeilijk gemaakt toen hij voorprogramma-act Macklemore (blanke reppert die gebrek aan relevantie vol op het anti-Israëlische orgel ging) de deur wees en daarop alle andere openingsacts én zijn gehele band opstapten. Sheeran doneerde sinds dat alles al liefst 2 miljoen dollar (!) aan Gaza en tijdens zijn concert in Philadelphia gisteravond nam hij het woord om voor eens en voor altijd duidelijk te maken: Ed Sheeran vond zowel 7 oktober als alles daarna hartstikke STOM. Prima. CIDI-rechts kan stoppen met doen alsof Ed Sheeran goede muziek maakt, Arafatsjaallinks kan stoppen met doen alsof ze hem nooit een portret van Lego hebben overhandigd. Lekker nummer wel, Happy.

Het maakt nu echt niet meer uit

Humberto Tan verwijt Ed Sheeran dat hij geen ruggengraat heeft. Dat hoort u goed. De ruggengraat van Humberto Tan wordt al jaren gesponsord door Prominent stoelen, maar nu Ed Sheeran die druif van een Macklemore heeft laten vallen heeft Humberto Tan er opeens een mening over. Nogmaals: Humberto Tan verwijt Ed Sheeran dat hij geen ruggengraat heeft. Humberto Tan is iemand bij wie mensen die ontiegelijk voor paal staan aan tafel gaan zitten als ze echt zeker willen weten dat er niet één scherpe vraag wordt gesteld, Humberto Tan is het afvoerputje van het Nederlandse interviewersgilde, de enige presentator die dom genoeg is om voor een natuurprogramma de wereld over te vliegen, Humberto Tan is leegheid zonder rietje, hij wordt weer vader op zijn zestigste en dan vragen mensen zich af of het voor dat kind niet zielig is om een vader van 60 te hebben, maar het probleem is niet dat dat kind een vader van 60 krijgt, het probleem is dat die vader Humberto Tan is. En Humberto Tan verwijt Ed Sheeran dus geen ruggengraat te hebben. Humberto Tan. Ed Sheeran. Ruggengraat. Ja kom nou.

Luister maar, in het Stamcafé

We doen in onze wekelijkse muziekrubriek eigenlijk nooit aan die hyperpopulaire mainstreampo(e)p, al zullen we voor Ed Sheeran toch echt een uitzondering moeten maken. De man (34) is een van de allergrootste sterren van het moment, verkoopt gigantische zalen uit, verdient bakken met geld, wordt op alle radiozenders gedraaid én iedereen vindt 'm zo lekker gewoon gebleven. Z'n nieuwe plaatje Play heeft reeds honderden miljoenen 'plays' op Spotify, maar: wie zijn die mensen? Ieder nummer, ieder refrein, ieder riffje, ieder zanglijntje: het is allemaal zo bloedverzengend saai, voorspelbaar, inwisselbaar en nikszeggend. Het is kak geperst op een cd en we krijgen er uitschieters in onze urinezuurspiegel van. Als we deze rood-witte Humberto-kloon in een clipje met z'n lachsnuit op zo'n brommer zien zakt de muzikale moed ons weer dubbel en dwars in de schoenen. Toevallig zitten we nu even lekker in een Elvis Costello-fase en we raden iedereen dan ook aan om die nieuwe van Ed Sheeran lekker in de prullenbak te flikkeren en de volgende vier albums van Elvis Costello te draaien: This Year's Model (1978), Armed Forces (1979), Imperial Bedroom (1982) en, welja, Blood & Chocolate (1986). Meer nieuwe muziek na de klik!