De geur van hoop en verandering waart door de straten van Utrecht. In de week dat het grootste verslavingscentrum van West-Europa (15.000 patiënten op jaarbasis) haar deuren opende in het hart van de oude binnenstad, was in de verte een vrolijke melodie waarneembaar: het gerucht dat D66-leider Alexander Pechtold burgemeester wordt van de Domstad. Dat zou goed nieuws zijn, zowel voor Pechtold als voor Utrecht. Geruchten over het vertrek van Pechtold uit de landelijke politiek doen al langer de ronde. De kans is sowieso klein dat Pechtold nóg een keer het lijsttrekkerschap ambieert. Als Rutte I niet zo snel gevallen was, was dat zijn laatste periode in de Kamer geweest. Pechtold gelooft het wel en de electorale 'rek' is er inmiddels ook wel uit. Het idee was dat hij bij de laatste verkiezingen nog lijsttrekker zou zijn, dat D66 in het kabinet zou komen en dat Pechtold dan minister zou worden. De nieuwe fractievoorzitter zou dan partijleider moeten worden, en had lijsttrekker moeten zijn bij de volgende verkiezingen. Dat pakte allemaal anders uit.

PvdA-voorzitter Hans Spekman pleit voor een beschavingsoffensief op internet nadat hij een haatmail publiceerde. De vraag is of dat wat gaat uithalen. De interwebs bestaan nu eenmaal voor het grootste gedeelte uit volslagen debielen. Na de opkomst van redactiepanelen en internetfora kregen zij nog meer platforms zoals Facebook en Twitter tot hun beschikking. En ook daar doet de Eerste Wet van Lucas - 90 procent van de reaguurders is volstrekt debiel – opgeld. En dat weet de door de wol geverfde Spekman ook. Daarnaast weet de PvdA-voorzitter dat hij altijd aangifte kan doen, niets zo helder als het Wetboek van Strafrecht in een conflict met de debiele burger. En wat bedoelt Spekman nou precies met dat beschavingsoffensief, hoe nu verder? Dat is dus onduidelijk. “Ik zou iedereen willen oproepen om het debat stevig te voeren in de meest duidelijke bewoordingen. Maak gebruik van humor. Maak gebruik van understatement. Maak gebruik van ironie. Maar zoek de grens bij beschaving en fatsoen en zorg er op die manier voor dat het debat op internet zinvol is,” zei premier Rutte vrijdagmiddag tijdens zijn wekelijkse persconferentie. Tja.

Kamerleden die bedreigd worden, krijgen niet per definitie persoonsbeveiliging. Een parlementariër liet mij eens een kastje zien dat ze permanent bij zich droeg. Als ze in een bedreigende situatie terecht zou komen, moest ze op de rode knop drukken. Via GPS zou er dan in het dichtstbijzijnde politiebureau een belletje rinkelen. Theoretisch zou de politie dan in een mum van tijd aanwezig zijn. Een ander Kamerlid in dezelfde situatie gaat altijd onherkenbaar over straat. Een hoodie en een grote zonnebril. De bedreigingen die hij via zijn inbox krijgt, geeft hij liever niet door aan Justitie. “Ik ben bang dat ik dan permanent beveiligd moet worden. En dat wil ik niet”, vertrouwde hij mij toe. Bang voor beveiliging, u leest het goed. Persoonsbeveiliging van politici was onderdeel van twee oudejaarsconferences. Theo Maassen hekelde de beveiliging van ‘valse’ politici, Guido Weijers vond dat SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij niet beveiligd hoefde te worden naar aanleiding van zijn uitspraken over abortus. Komediantenland is duidelijk: politici die voor hen onwelgevallige uitspraken doen, hoeven niet meer beveiligd te worden.

Lieve mevrouw, ik weet niet of u Geenstijl leest, toch hoop ik dat mijn boodschap Uw burelen zal bereiken. Ik maak mij namelijk ernstig zorgen over het voortbestaan van de monarchie. Het trotse Huis van Oranje ligt onder vuur. Ditmaal niet vanwege een burgermeisje met een foute vader, de Prins der Nederlanden die het Oranje-zaad verspreidde verder dan het huwelijkse verbond toestond en ook niet uw zwager professor Van Vollenhoven die zich in polonaise voortbewoog door de voormalig Nationale Vergaderzaal. Neen, lieve mevrouw, de ware bedreiging van uw instituut is de Praetoriaanse Garde door wie U zich weet omringd: de Rijksvoorlichtingsdienst. Want het is knudde, ‘een toneelstukje’ zoals U zo trefzeker wist te formuleren. Ik boog mijn hoofd diep toen U een camera toestond bij de beëdiging van uw ministers. Van mij had het niet gehoeven, U heeft toch ook een beetje moeten lachen om de kwezelachtige Timmermans? Niet alles hoeft te worden uitgezonden, nietwaar? Toch gebeurde het en het resultaat was vernietigend. Onduidelijke afspraken met de koninklijke NOS en RTL Nieuws liepen uit op een drama.

“Mosasaurus Flaplullus, broek met lucht, zompige snee, klamme zak, droeftoeter, zak hooi, vaatdoek, klefplak, druifje droefsnoet, druppelaar, washandje, endeldarmtoerist, vochtige bever, kleefsnor, tostiteef, klef kaasbroodje, kaas dweil, gehaktstaaf, swaffeldwerg, draphap, kwijlpigmee, navelzuiger, beroepslikker, klefbek, snoekbaarsbeffer, gulpengluurder, pitloze druif, kleiduivenverzamelaar, snotsnuiver, Abba-fan, bejaardenfluisteraar, zweetsok, slappe modderkop, uit de baarmoeder getrokken mislukte variété-pooier, vruchtwaterglijer, oorsmeer verzamelaar, jololookalike, knippernicht, hangslang, spermakoker, slijmtante, kerstkloofje, ruggegraat van asperge, sneukeutel, knurft, slappe hap, sneuneus, kwakneus, pipo, druif, koekwaus.” Zomaar wat reacties op Twitter toen ik vroeg of de Vriendelijke Volgers een synoniem voor ‘natte tosti’ konden bedenken. Inderdaad, een stukje over Gerd Leers (CDA) dus. Want wat is dit nou voor gejank, bij EenVandaag? “Oh, boehoehoe, ik ben door die gemene Geert Wilders onder druk gezet.” De Limburgse oud-minister plengde dezelfde tranen overigens ook al in augustus dit jaar.

En toen hadden we opeens een traditie te pakken: Bassiehof’s Politicus van het Jaar. Wie zijn de stijgers in de Nationale Vergaderzaal en wellicht belangrijker: de dalers? De koninklijke NOS presenteert vanmiddag de Politicus van het Jaar, EenVandaag doet dat maandagavond nog eens dunnetjes over. Maar zoals gebruikelijk zit de Geenstijl-lezer weer op de eerste rij. Wie slepen de John Leerdam-beker voor meest nutteloze politicus, de Perfide Partijprijs en ’t Loden Dalertje in de wacht? De Lijst der Lijsten, na de breek.

De opiniepagina’s van de kranten staan bomvol met meningen over de kwestie, domlinks en domrechts slaan elkaar op Twitter - volstrekt voorspelbaar - de virtuele hersens in en de KNVB doet iets met een poster. Maar toen PVV-Kamerlid Joram van Klaveren afgelopen dinsdag een debat aanvroeg over de dood van de Almeerse grensrechter bleef het doodstil in de Nationale Vergaderzaal. Stel je voor, een debat over het ‘Marokkanenprobleem’ zoals Van Klaveren het formuleerde. Laten we dat maar niet doen, besloten de overige fracties en masse. Van Klaveren droop af, maar niet voordat hij zijn collega’s – oh, hoe deftig - ‘een stel lafaards’ had genoemd. In 2002 – nu tien jaar geleden - schreef ik voor Panorama, het opinieblad voor de gewone man. Er was op de redactie enige discussie over de coverkreet van het nummer dat op woensdag 8 mei dat jaar zou uitkomen. Over de hele breedte stond in kapitalen ‘WIE STOPT DE MAROKKANENPLAAG?’ Een collega overwoog daarom zijn ontslag in te dienen. Ratten, sprinkhanen en kakkerlakken vormen een plaag maar niet mensen, was zijn redenering. Maar we werden door de actualiteit ingehaald. Vlak voor de deadline werd Pim Fortuyn vermoord, de cover gooiden we logischerwijze om.

Natuurlijk, het had wel iets verfrissends toen PvdA-Kamerleden Ahmed Marcouch en Jeroen Recourt begin deze week in de Volkskrant stelden dat ‘het roer om moet’ bij Justitie. Het crimefighters-duo Opstelten en Teeven had teveel de nadruk gelegd op repressie de afgelopen twee jaar, het moest ‘én-én’ aldus Recourt. “En het slachtoffer, en de dader.” Er moest met ‘een andere bril’ gekeken worden en ‘minder ideologisch’. Het had zowaar wat weg van dualisme. Want de mantra van Diederik Samsom dat hij en Rutte, de PvdA en de VVD, er sámen moeten uitkomen de komende periode werd een beetje sleets. Maar een beetje rellen in de krant is iets anders dan in de Kamer bleek al gauw. Marcouch en Recourt hadden beter een voorbeeld kunnen nemen aan oud-VVD fractievoorzitter Jozias van Aartsen. Ayaan Hirsi Ali, Hans van Baalen, Geert Wilders, allemaal mochten ze tijdens zijn bewind losgaan op het eigen kabinet. Bij het duo Marcouch/Recourt bleef het qua grote woorden slechts bij dat interview.

Integriteit en politiek, het lijkt zich de laatste tijd moeilijk met elkaar te verhouden. Na de aanhoudende stroom VVD’ers die afgelopen tijd de fout in gingen, werd deze week afgesloten met een PvdA’er. Staatssecretaris van Economische Zaken Co Verdaas om precies te zijn. De Volkskrant ruimde zaterdag twee pagina’s voor hem in. Dit keer geen vriendjespolitiek, grootschalige fraude of dubieuze geldstromen rondom bouwprojecten. Het gaat hier om een oud-gedeputeerde die de belastingbetaler liet opdraaien voor taxiritten, sigaren en cognac. Een relatief kleine krabbelaar dus. Maar dat is niet minder erg. Eén ding is zeker: Co Verdaas beschikt niet over de ‘Dreesiaanse uitstraling’ die premier Mark Rutte zijn kabinet toedicht. Verdaas liet zich als Gelders gedeputeerde tussen 2007 en 2012 met de dienstauto afzetten in Zwolle. Inderdaad, Zwolle ligt in Overijssel en is dus de verkeerde provincie.

“De taal van Timmermans is anders dan van zijn voorganger Uri Rosenthal”, constateerde een anonieme contentmanager van het van VARA-ledengeld betaalde opinieweblog Joop eerder deze maand. Dat Rosenthal enkele weken daarvoor tijdens het Vragenuur in de Tweede Kamer eveneens de bouw van Israëlische woningen in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever had veroordeeld liet het VARA-vehikel gemakshalve buiten beschouwing; dat past vermoedelijk niet in het ‘verschillige’ frame van de noodlijdende arbeidersomroep. Ondertussen blijkt kersvers minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) een trouw bondgenoot van Israël. Het kenmerkt de man, of het nou om de JSF gaat of een eventueel Palestijns lidmaatschap van de Verenigde Naties; u dient altijd onderscheid te maken tussen Het Kamerlid Timmermans en De Bewindspersoon Timmermans.