En toen hadden we opeens een traditie te pakken: Bassiehof’s Politicus van het Jaar. Wie zijn de stijgers in de Nationale Vergaderzaal en wellicht belangrijker: de dalers? De koninklijke NOS presenteert vanmiddag de Politicus van het Jaar, EenVandaag doet dat maandagavond nog eens dunnetjes over. Maar zoals gebruikelijk zit de Geenstijl-lezer weer op de eerste rij. Wie slepen de John Leerdam-beker voor meest nutteloze politicus, de Perfide Partijprijs en ’t Loden Dalertje in de wacht? De Lijst der Lijsten, na de breek.

De opiniepagina’s van de kranten staan bomvol met meningen over de kwestie, domlinks en domrechts slaan elkaar op Twitter - volstrekt voorspelbaar - de virtuele hersens in en de KNVB doet iets met een poster. Maar toen PVV-Kamerlid Joram van Klaveren afgelopen dinsdag een debat aanvroeg over de dood van de Almeerse grensrechter bleef het doodstil in de Nationale Vergaderzaal. Stel je voor, een debat over het ‘Marokkanenprobleem’ zoals Van Klaveren het formuleerde. Laten we dat maar niet doen, besloten de overige fracties en masse. Van Klaveren droop af, maar niet voordat hij zijn collega’s – oh, hoe deftig - ‘een stel lafaards’ had genoemd. In 2002 – nu tien jaar geleden - schreef ik voor Panorama, het opinieblad voor de gewone man. Er was op de redactie enige discussie over de coverkreet van het nummer dat op woensdag 8 mei dat jaar zou uitkomen. Over de hele breedte stond in kapitalen ‘WIE STOPT DE MAROKKANENPLAAG?’ Een collega overwoog daarom zijn ontslag in te dienen. Ratten, sprinkhanen en kakkerlakken vormen een plaag maar niet mensen, was zijn redenering. Maar we werden door de actualiteit ingehaald. Vlak voor de deadline werd Pim Fortuyn vermoord, de cover gooiden we logischerwijze om.

Natuurlijk, het had wel iets verfrissends toen PvdA-Kamerleden Ahmed Marcouch en Jeroen Recourt begin deze week in de Volkskrant stelden dat ‘het roer om moet’ bij Justitie. Het crimefighters-duo Opstelten en Teeven had teveel de nadruk gelegd op repressie de afgelopen twee jaar, het moest ‘én-én’ aldus Recourt. “En het slachtoffer, en de dader.” Er moest met ‘een andere bril’ gekeken worden en ‘minder ideologisch’. Het had zowaar wat weg van dualisme. Want de mantra van Diederik Samsom dat hij en Rutte, de PvdA en de VVD, er sámen moeten uitkomen de komende periode werd een beetje sleets. Maar een beetje rellen in de krant is iets anders dan in de Kamer bleek al gauw. Marcouch en Recourt hadden beter een voorbeeld kunnen nemen aan oud-VVD fractievoorzitter Jozias van Aartsen. Ayaan Hirsi Ali, Hans van Baalen, Geert Wilders, allemaal mochten ze tijdens zijn bewind losgaan op het eigen kabinet. Bij het duo Marcouch/Recourt bleef het qua grote woorden slechts bij dat interview.

Integriteit en politiek, het lijkt zich de laatste tijd moeilijk met elkaar te verhouden. Na de aanhoudende stroom VVD’ers die afgelopen tijd de fout in gingen, werd deze week afgesloten met een PvdA’er. Staatssecretaris van Economische Zaken Co Verdaas om precies te zijn. De Volkskrant ruimde zaterdag twee pagina’s voor hem in. Dit keer geen vriendjespolitiek, grootschalige fraude of dubieuze geldstromen rondom bouwprojecten. Het gaat hier om een oud-gedeputeerde die de belastingbetaler liet opdraaien voor taxiritten, sigaren en cognac. Een relatief kleine krabbelaar dus. Maar dat is niet minder erg. Eén ding is zeker: Co Verdaas beschikt niet over de ‘Dreesiaanse uitstraling’ die premier Mark Rutte zijn kabinet toedicht. Verdaas liet zich als Gelders gedeputeerde tussen 2007 en 2012 met de dienstauto afzetten in Zwolle. Inderdaad, Zwolle ligt in Overijssel en is dus de verkeerde provincie.

“De taal van Timmermans is anders dan van zijn voorganger Uri Rosenthal”, constateerde een anonieme contentmanager van het van VARA-ledengeld betaalde opinieweblog Joop eerder deze maand. Dat Rosenthal enkele weken daarvoor tijdens het Vragenuur in de Tweede Kamer eveneens de bouw van Israëlische woningen in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever had veroordeeld liet het VARA-vehikel gemakshalve buiten beschouwing; dat past vermoedelijk niet in het ‘verschillige’ frame van de noodlijdende arbeidersomroep. Ondertussen blijkt kersvers minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) een trouw bondgenoot van Israël. Het kenmerkt de man, of het nou om de JSF gaat of een eventueel Palestijns lidmaatschap van de Verenigde Naties; u dient altijd onderscheid te maken tussen Het Kamerlid Timmermans en De Bewindspersoon Timmermans.

Mark, heb je tegen ons gelogen, luidde de vraag eind vorige maand. Of hij gelogen heeft of niet maakt nu niet meer zoveel uit. De Telegraaf is namelijk een meer dan beeldschone campagne tegen ‘Marx’ Rutte begonnen. Polarisatie, luidt gelijk het verwijt uit de links angehauchte kelen. Tja, De Krant neemt nooit een blad voor de mond - na een kleine onderbreking - sinds 1949. Om daar nu tegen te hoop te gaan lopen is gratuit. Zo rolt de Telegraaf nu eenmaal, actiejournalistiek at its best. Zorgelijker is dat de premier, de VVD en coalitiegenoot PvdA nu worden afgerekend omdat ze de voorgenomen maatregelen in het kader van de inkomensafhankelijke zorgpremie vermoedelijk hebben teruggedraaid. Een ‘blamage’, noemde NOS-verslaggeefster Dominique van der Heyde het donderdagavond live op de Nationale Televisie. Nu moet u weten dat Dominique van der Heyde te gek is. Een stoere vrouw is in Bassiehofs boekje nu eenmaal meer waard dan tien Obama’s bij elkaar.

“Marx Rutte.” Het is vermoedelijk de eerste keer dat een VVD-premier zo hard werd aangevallen door de Telegraaf. De vorige VVD-premiers hebben nog nooit zo’n slechte pers gehad. Oh wacht, er zijn geen vorige VVD-premiers. Er is er maar één en die heet Mark Rutte. Goeie start, Mark. De Telegraaf tegen je in het harnas jagen! Gekkigheid natuurlijk. Enfin, als iets bleek uit de formatie-reconstructie in de Volkskrant van zaterdag is het wel dat Mark Rutte en Diederik Samsom over schaduwen zijn heen gesprongen, Wouter Bos’ KPMG-kaartspel een louterende werking heeft gehad op het voorheen zo gepolariseerde politieke speelveld en dat we eindelijk eens uitzicht hebben op een stabiel kabinet. Alle seinen staan op groen: geen D66’ers die roet in het eten gooien, het CDA doet ook niet meer mee. En al helemaal geen malle gedoogconstructie meer met PVV (en SGP). Hoop en optimisme waren rond door het land. We hebben ons in deze kolommen al eerder lovend uitgesproken over Diederik Samsom. Een bedreven redenaar bleek zaterdag ook weer op het PvdA-congres. De man schrijft zijn eigen speeches, vertrouwde hij uw scribent eens toe. En dat werkt dus, hij kreeg gisteren in Brabant de hele club mee. Van de aanwezigen stemden twee (aldus embedded voormalig VVD-Kamerlid Arend Jan Boekestijn) of vier (volgens embedded VVD-Kamerlid Ton Elias) PvdA-leden tegen de nieuwe constellatie. Doet Didi goed, maar er is een probleem.

Is de ‘sociaal-liberaal Rutte’ teruggekeerd zoals Bert Wagendorp gisteren in zijn kolom op pagina twee van de Volkskrant schreef? Is het waar dat de man die in 2010 vol overtuiging een gedoogvehikel optuigde met het CDA en de PVV soft is geworden? Wat is er overgebleven van dat kabinet waar rechts zijn vingers bij kan aflikken? Klopt het dat de hypotheekrenteaftrek niet meer onaantastbaar is, zijn de bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking van de baan, gaan we sowieso nog bezuinigen? Nou nee, de sociaal-liberaal Rutte heeft namelijk nooit bestaan. “De staat is geen geluksmachine,” zei Rutte in 2010. “Een weinig stimulerend vangnet van sociale regelingen houdt mensen vaak definitief aan de kant,” schreef hij het jaar daarvoor in NRC Handelsblad. Wie Rutte écht wil begrijpen moet dit verhaal uit Vrij Nederland lezen. Over zijn soepelheid en pragmatisme om met iedereen, van links tot rechts, zaken te doen.

We hadden het er vorige week al over: het stinkt bij de VVD. Naar rotte vis. Het Openbaar Ministerie heeft dat inmiddels ook door: afgelopen vrijdag werd VVD Eerste Kamerlid Jos van Rey door de Rijksrecherche ‘meegenomen voor verhoor’. De verdenking? Corruptie. Hij was niet gearresteerd, benadrukten de VVD-spindoctors. Het zal wel, de inval in het stadhuis van Roermond spreekt boekdelen. De man waande zich de koning van Limburg en kreeg vervolgens het lid op de neus. “Satan, your kingdom must come down. I’m gonna pray until they tear your kingdom down,” dichtte Robert Plant.

Twee prominente VVD’ers die binnen één maand in opspraak komen. Tenlastelegging: corruptie, fraude, omkoping en wat dies meer zij. Hoofdpersonen: oud-gedeputeerde Ton Hooijmaijers en de geschorste advocaat-generaal Van Sint Truiden. De één was gedeputeerde in Noord-Holland, de ander voorzitter van de landelijke VVD-partijcommissie politie en justitie. Het is niet voor het eerst dat VVD-politici bij kwade zaken betrokken zijn of daarvan verdacht worden. Rondom VVD-senator Jos van Rey speelde zich een complete soap af, ook zijn collega-senatoren Loek Hermans en Anne-Wil Duthler zijn niet van onbesproken gedrag. Misschien is het een idee dat de VVD eens schoon schip gaat maken?