TERUGKIJKEN. Jeroen Pauw laat charlatan Jona van Loenen wegkomen met charlatanerie

Het blijft een talkshow

Toch aardig van Jeroen Pauw. Omdat zijn redactie nu eenmaal graag een beetje linkse praatjes in de uitzending wil (of het dan klopt, maakt niet zoveel uit), mocht charlatan Jona van Loenen gisteren zijn boekje over babyboomermiljoenen komen promoten. En voor het eerst in de geschiedenis van de talloze media-optredens van Jona van Loenen werd hij geconfronteerd met zijn naar plagiaat stinkende reputatie. Maar ja. Bij het doorvragen ging het een beetje fout. 

Zoals het charlatans betaamt heeft Jona van Loenen namelijk al een verdediging gepland (zie ook: dit interview bij het lokale sufferdje) voor de aanval dat hij zijn take in dit boek compleet heeft gejat van de Britse schrijfster Eliza Filby. En over zijn ontslag bij EW vanwege zelfplagiaat had hij bedacht om te beweren dat er 'mensen tegen hem zeggen' dat die straf 'te streng was', maar dat hij het daar niet mee eens is. Nobel hoor. Echt nobel. Maar waarom heeft hij ondanks die 'fout' de column dan alsnog op zijn eigen Substack gezet (en stiekem weer verwijderd)? En die fout met die gejatte grap over blacka poenie bij WNL dan? Of die gejatte anekdote over poep? En van wie was eigenlijk de 'bruiloft in Italië' waar hij op LinkedIn precies dezelfde vraag hoorde stellen als de titel van een boek met exact dezelfde boodschap als zijn LinkedIn-post? En hoe toevallig is het dat hij in Italië daarna opnieuw iets meemaakte wat al door iemand anders is bedacht?

Die vragen werden niet gesteld door Jeroen Pauw, net zomin als de vraag waarom het boek van Jona van Loenen dat "geïnspireerd" zou zijn door Inheritocracy eerst 'Erfocratie' heette, maar nu niet meer, of hoe het komt dat Jona van Loenen zo'n gladde huid heeft. Die hele discussie over het belasten van vermogen hebben we trouwens gemist, maar voor een recensie daarvan kunt u bij de op dit punt immer scherpe Volkskrantcolumnist Sander Schimmelpenninck op BlueSky terecht.