Dood aan het Boekenbal!

Soep van de Week in het StamCafé (Liveblog Iran hiero)

Mijn interviews met regisseur Martin Koolhoven (over funk) en met Tarik Sadouma (over de islam als doodscultuur, Allah in de Albert Heijn, Houellebecq, pooiers, geitenneukers) werden door de reaguurders afgeserveerd als je reinste Publikumsbeschimpfung. Ik genoot van de woedende reacties en mijn missie was dus geslaagd. En zo ontstond het idee van een zinderende kruisbestuiving tussen Sadouma’s The Unsafe House en uitgeverij Ezo Wolf: het Schaduwbal. Dat feestje - een geestig alternatief voor het officiële boekenbal, eveneens op aanstaande vrijdag 13 maart -  had al binnen 1 dag de cultstatus en inmiddels zijn toegangskaartjes alleen nog verkrijgbaar via duistere circuits. Met name het filmpje waarin Sadouma de Stadsschouwburg opblaast, viel in verkeerde aarde bij de goegemeente en de goedmoedige, vredelievende kunstenaar (met een heus diploma van de Rietveld Academie) werd voor de zoveelste keer tot terrorist gebombardeerd.

Ik ga er gevoeglijk vanuit dat geen enkele reaguurder ooit het Boekenbal bezocht. Ik was er twee keer en ik kan iedereen verzekeren dat je er dood noch levend gevonden op die braderie in de Stadsschouwburg met karrevrachten leeghoofdige tiepgeitjes van uitgeverijen, klapwiekend van de drank, als worstjes in veel te strakke gehuurde baljurken gepropt en hobbelend en strompelend op naaldhakken, met heel veel sneue soapies van campingzenders SBS en RTL en andere “influencers”, en met als enige literaire held de genderfluïde zondagsschrijver Adriaan “Kortjakje” van Dis die 40 jaar onze held Wim T. Schippers bedroog en daarmee de held werd van boomer-Nederland en de aanverwante gefossiliseerde systeemmedia.

Het eerste Boekenbal (dat toen nog Schrijversbal heette) vond plaats op 4 maart 1947 in het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam, georganiseerd door de Commissie voor Propaganda van het Nederlandsche Boek. Het thema was ‘Het boek en de muzen’ en het Handelsblad schreef:

Vijf van de zes composities, welke het programma vormden van het Gala-Concert door Willem v. Otterloo en het Utrechtsch Stedelijk Orchest ter gelegenheid van de Boekenweek, waren geïnspireerd door de Muze der Letteren. En van deze vijf telde men er vier, die een Nederlandsch gedicht tot uitgangspunt hadden: Diepenbrocks „Vondels Vaart naar Agrippine" (J. A. Alberdingk Thijm), Willem Landré’ s „Kinderkruistocht" (M. Nijhoff), Paaps „Muzyck ter Bruiloft" (Vondel) en de Vier Drinkliederen van Strategier (Nederlandsche Anonymi, van Duinkerken en Kelk). Aan het hoofd van dit programma ging een Divertimento van Willem van Otterloo voor koper, piano, celesta en slagwerk; het slot was de ouverture van Wagenaar voor „Cyrano de Bergerac". Aan de bedoeling van de organisatoren om aan te toonen, dat er verband bestaat tusschen literatuur en muziek is dus voldaan.

Holy moly, dat is zware kost, vrienden, en andere koek dat de freakshow van de Chabotjes die een vorige editie van een boekenbal teisterde. De zieltogende CPNB, een Tupperwareclubje van sherry slobberende D66-vrouwtjes uit Amsterdam-Zuid, kan al jaren geen thema meer verzinnen. Dit jaar spant de kroon qua absolute nietszeggendheid. Na een jaar vergaderen in cafe Welling in Oud-Zuid kwamen ze tot deze briljante tekst: Van boomer tot zoomer en alles daartussen: elke generatie staat op de schouders van de vorige. De perfecte plek om je af te zetten. Want jóúw generatie bepaalt zelf wel wat een boek goed maakt en welke taal je raakt. Die wisselwerking geeft literatuur steeds nieuw leven. Daarom is het thema van de 91e Boekenweek: Mijn generatie.

Na de zoveelste fles sherry leek het de juffies een goed plan om roomblanke boomer Hendrik Groen het geschenk van de 91e Boekenweek te laten schrijven. En het kan nog spierwitter want de thema-uitgave ik zou uw dochter kunnen zijn werd geschreven door Doortje Smithuijsen. Het essay gaat niet over alle babyboomers, ook niet over alle millennials. Het gaat over een grote groep welvarende Nederlanders die elkaar beconcurreren vanwege hun verschillende vormen van welvaart. Het gaat over intergenerationele jaloezie tussen twee generaties die beide op hun eigen manier uitblinken in onuitstaanbaarheid.

Ons aller Doortje is een vriend van de GS-show want Schots, Scheef schreef: "In het universum van Doortje Smithuijsen staat elk incident voor een bredere trend en is geen plaats voor willekeur, alles is immers te herleiden tot de systemen die ze in het kader van haar propedeuse heeft leren herkennen. Illustratief voor Doortje Smithuijsen: te gast bij Nooit meer slapen vertelt ze over haar ex-vriend, die een broodje ging halen bij de bakker, dat betaalde van hun gezamenlijke rekening en het daarna uitmaakte. Haar enige verklaring daarvoor is dat mannen klaarblijkelijk dankzij ingesleten en door het kapitalisme gecultiveerde genderpatronen zichzelf meer ruimte durven toe te eigenen dan vrouwen. Veel voor de hand liggender is natuurlijk dat haar ex geen cent te makken had of gewoon een enorme zak hooi is, maar Doortje Smithuijsen is verslaafd aan haar eigen navel, en lijkt zich niet voor te kunnen stellen dat iemand anders dat niet is."

Ronaldo over Doortje: "Wij dachten dat Blahblah Tarawauwela de allerslechtste Trouw columnist ooit was, maar dat dachten wij fout. Er is nu namelijk Doortje Smitshuijsen. Doortje Smithuijsen 'houdt zich bezig met de mens en zijn digitale zelf' en schrijft ondertussen achterlijke columns in voorheen verzetskrant Trouw. Er zijn dus mensen die tijdens de bezetting met gevaar voor eigen leven de Trouw hebben rondgebracht opdat mevrouw Smithuijsen anno 2020 columns met logische lacunes ter grootte van het IJsselmeer a la Ik bekritiseer de systemen die ik zelf in stand houd, gelukkig ben ik niet de enige kan schrijven. Attenooie."

Waarom is de geniale spoken word artiest van kleur Bab Gons niet gevraagd om het geschenk te laten schrijven?  En waarom die keuze voor Hendrik Groen en niet voor een leuke non-binaire pimpelpaarse dwerg met vier piemels en drie voorbipsen en acht tieten, een en ander in een rolstoel? Een blik op het smoelenboek van het CPNB zegt genoeg. Die foto’s schreeuwen: GroenLinks 020.

Mocht er een reaguurder toch op de een of andere manier het inferno in de Stadsschouwburg willen bezoeken, dat zijn hier wat leuke tips van de Azijnbode, zoals deze: In 2020 werd een ladder tegen het balkon van de Stadsschouwburg geplaatst en klauterde de Propria Cures-redactie naar boven. Vorig jaar glipte de groep via de niet goed afgeschermde, externe rookruimte naar binnen. In 2018 kreeg een redacteur via haar strategisch gekozen stage bij de CPNB toegang tot de gastenlijst, het jaar daarvoor verkleedden twee PC’ers zich als beveiligers van boekenweekauteur Herman Koch en wandelden zo de dansvloer op.

Het Bal der Geweigerden is opgehouden met bestaan en voor de stakkers die geen kaartje voor de Stadsschouwburg wisten te bemachtigen, is er Het Alternatieve Boekenbal in Sociëteit De Kring, het voorportaal van het Rosa Spierhuis in Laren (een artistiek Huize Avondrood, bekend door zijn bewoners Henk Spaan en Bert Vuijsje). Het belooft een dolle avond te worden met Katie Crouwel als host en de volgende schrijvers zullen voorlezen uit eigen werk. Christine Brouwer-Dudok de Wit - Leven en borstkanker. Het vriendelijke handboek voor vrouwen en hun naasten; Marije van der Lee - De psychologische impact van kanker; Jeroen Bartels - Omgaan met piekeren, angst en depressie: Meer zelfacceptatie bij jongeren met autisme; Bianca van Moorst - Brein Hormonen Seks; Heleen Grandia - Schematherapie in de picture; en last not but least zal Debbie Been voordragen uit haar bestseller Slimmer dan je smartphone.

Nou, dat belooft nog een leuke swingers afterparty te worden. Attenooie.

Eigenlijk ging het vanaf 1947 al bergafwaarts met het boekenbal want door de jaren heen werden gerenommeerde auteurs door het vermaledijde CPNB als asielzoekers van hot naar her gesleurd. Zo vond het boekenbal plaats in Uilenstede-Buitenveldert, in Lelystad, in een manege in het Brabantse dorp Diessen, in de Utrechtse Jaarbeurshallen en in de decorhallen van de NOS. Veel schrijvers hadden er op een gegeven moment ook geen zin meer in op te komen draven. Het boekenbal in discotheek Escape was het absolute dieptepunt en de kans om op die avond te sneuvelen in een shoot out tussen rivaliserende Marokkaanse en Surinaamse drugsbendes in de tent en voor de ingang, was aanzienlijk groot.

Nog een dieptepunt was de seniele circusaap Freek de Jonge die in 2019 de opening van het Boekenbal in de Stadsschouwburg verstoorde met een luidruchtig protest tegen Thierry Baudet. De gefossiliseerde aandachtsjunk klauterde over de stoelen in de bomvolle zaal en brulde: "Ik vind dat we aan het begin een statement moeten maken over de toespraak die Thierry Baudet heeft gehouden." Freek verwees naar de overwinningsspeech van Baudet, waarin die zei dat 'onze boreale wereld wordt kapotgemaakt en ondermijnd door onze universiteiten en onze journalisten'.

De hele zaal vol roomblanke Gutmenschen en de reeds genoemde van de drank klapwiekende uitgeverij-chickies stond vervolgens op, begon te applaudisseren en scandeerde 'Freekie, Freekie, Freekie' en 'zo’n goeie hebben wij nog niet gehad'. Vervolgens werd eregast Michel Houellebecq toegejuicht en ik weet zeker dat de door Houellebecq zo gehate pseudo-intellectuele bourgeois-bohème & gauche caviar van Amsterdam nog nooit een boek van hem  heeft gelezen, want dan zouden ze weten dat hij Trump een topper vindt, dat hij zijn lezers adviseerde om op Marine Le Pen te stemmen én bovendien heeft de beste man weinig op met de islam (understatement van het jaar). Ook wil hij dat Frankrijk de NAVO en de Europese Unie verlaat, heeft hij weinig op met “queers”, loopt hij hoeren, rookt hij ketting en eet hij bergen rood vlees. Wist u dat Houellebecq ook nog eens een geweldige chansonnier is? Luister hier, en hier met Iggy Pop.

Ik sluit toepasselijk af met de gevleugelde woorden van mijn jonge vriend Arie Storm, de briljante romancier en de gesel van literair Nederland. Hij schreef in zijn pageturner Het horrortheater van de Nederlandse literatuur: "Leuk is het niet, maar ik moet het even over het fascisme hebben, opdat we niet vergeten. Het is nu januari en de Boekenweek en het Boekenbal naderen snel. Elk jaar zijn dit terroristische activiteiten waar je u tegen zegt, maar elk jaar ben je ook weer blij dat je het allemaal achter de rug hebt en nog leeft. Je schudt het van je af, je veegt de braakselresten van je schoenen, en je gooit de geschenken en de goedkope boekenweekessays de deur uit, want die waren immers ook deze keer waardeloos. Kortom: je probeert het te vergeten en over te gaan tot de orde van de dag. Maar dat is niet goed, dat is de verkeerde instelling: zo blijft dat tuig aan de macht. Je leest na die (ruime) week vol tumult eens een boek, een góed boek, en dat is wat het CPNB in de kaart speelt: wederom kunnen ze omdat jij niet oplet een programma samenstellen waarin vredelievende mensen worden beledigd, goede schrijvers in het gezicht worden gespuugd, volksartiesten optreden, iedereen die van literatuur houdt voor rotte vis wordt uitgemaakt en pogingen worden ondernomen nietsvermoedende mensen leesbagger in de maag te splitsen. De Boekenweek is het feest van de boekennazi’s, de mensen met een zwak moreel kompas, de pr-fundamentalisten, de strijd tegen de elite, het vieren van de wansmaak en het oplichten van de consument."