Opvoeding: mislukt

Dit wordt weer een stukje over 'wat deden wij toen we meisjes van dertien waren' maar toen wij meisjes van dertien waren hadden we een Droomtelefoon, belden we het fictieve nummer van ene 'Simon' uit Volendam, vroeg hij om onze cupmaat en toen hingen we geschrokken op, waarna we maar gingen springtouwen en in het vriendenboekje mochten schrijven van Denise, onze bestie in 1F. 'Tip tap top', dit staat op de kop, schreven we dan, en daarna hadden we paardrijles, ons paard heette Ed en dat was een lul. Enfin, dat waren wij, maar je hebt ook meisjes van dertien (en vijftien) die een vrouw opsluiten, een bezemsteel in haar mond douwen, haar tikken geven en het toestaan dat een zeventienjarige jongen het hoofd van de vrouw in een plee probeert te drukken - die heeft zeker te veel Rocco Siffredi gekeken. "De tieners zijn in de aanloop naar de rechtszaak alle drie onderzocht door een psycholoog, zo blijkt verder uit de uitspraak. Deskundigen concludeerden dat de jongeren verminderd toerekeningsvatbaar zijn en dat ze alle drie kampen met gedrags- en ontwikkelingsproblemen." GOH!

Worden die daders steeds jonger of worden wij steeds ouder

Dit verhaal speelt zich af in 2021. Piet* en Henk-Maurits** zijn straatjongens. Ze krijgen weinig ouderliefde. Hun vaders zijn zeemannen. Die zijn bijna altijd weg. Piet en Henk-Maurits wonen bij hun moeders, maar die moeders moeten niets van de knullen weten. Piet en Henk-Maurits worden telkens van school gestuurd. Toen scheurden de moeders van Piet en Henk-Maurits de boeken van hun vriendjes (genaamd Dorus) kapot. Dus Piet en Henk-Maurits steken natuurlijk! En toen moesten ze naar een kostschool. Pas nadat ze iemand hadden gered van de verdrinkingsdood mochten Piet en Henk-Maurits weer terug naar een normale school maar tot die tijd was de politie op zoek naar PIET EN HENK-MAURITS, DONKERGETINT, 13 À 14 JAAR, WEG OP FIETS, DONKERE HOODIE MET CAPUCHON. Krijg toch allemaal de klere.

* Niet de echte naam
** Ook niet

Nederland heeft een glasprobleem.

Zaten twee homo's in een kano. Zegt de een tegen de ander: ik hou van je en ik heb er geen woorden voor dat we in een tijd en stad leven waarin ik daar openlijk naar kan leven. Zeggen drie tieners op de kade: nou, daar denken wij het onze van. Kom eens hier, dan steken we je in je arm met een stuk glas. Dat zijn nog eens moppen. Een woordvoerder van de politie bevestigt aan AT5 dat "De twee vanwege hun geaardheid werden beledigd (...). Ze gingen daarna naar de kant om verhaal te halen, waarna er een schermutseling ontstond. Een van de mannen is aan zijn onderarm gewond geraakt door een stuk glas. Het slachtoffer is per ambulance overgebracht naar een ziekenhuis. De daders renden na het incident weg." Het geïsoleerde incident voltrok zich op de J.C. van Epenstraat op het Cruquiuseiland in Amsterdam Oost (maps). De drie tieners waren bekenden van de politie en niet door een snuffelstage. De glasdjoeker is veertien jaar oud, de anderen twee zijn veertien en vijftien. Nou, dan hebben de daders in ieder geval al twee dingen in gemeen met de onderstaande makker, hij was ook vijftien en kwam ook uit Oost.

Die tieners ook, tegenwoordig.

Vroeger. Vroeger hè, gingen we nog knikkeren, naar de leesclub, het hockeyveld of als het echt uit de hand liep de skatebaan. Maar toen kwamen de computerspellen en ging alles kapot. En zie hier: Generation Kill. Een Westerse generatie volledig gedesensitiseerd voor geweld en gespeend van elke empathie. En ja, je oogst wat je zaait! "De twee jongens van 13 en 14 jaar oud gingen zeer brutaal te werk. Een van hen slaat vlak nadat hij binnenkomt met een hamer de kassa kapot. Vervolgens wordt de winkelmedewerkster bedreigd met de hamer." Officier van Justitie Gabriëlle Hoppenbrouwers laat dan ook geen adjectief ongebruikt in haar veroordeling van het incident: "Dit is heel zorgelijk. Het zijn pubers. Hun hersenen zijn nog niet volledig volgroeid. Daardoor doen ze hele domme dingen. Maar dit gaat wel heel ver."