Knotsgek wijf SLAAT erop los in het OV

Oké, het is wel vervelend af en toe, alles staat vast tussen 7 en 10 en 4 en 7, en dan nog die manische weginspecteurtjes die Zaandam - Hoorn afkruisen omdat er bij Purmerend een spanband in de berm ligt, en natuurlijk al die mafklappers die denken dat autorijden wielrennen is en gaatjes dichtrijden om in een soort van peloton te zitten, verder nog die 70-invoegers, whatsappers, trouwstoeters, en randdebielen die denken dat de rotonde leeg moet zijn voor je erop mag rijden, maar voor de rest... is een zitplaats in een automobiel nog steeds 1000 x beterder dan het OV!

Femmie heeft er geen zin in, Hogescholen ook niet maar wachten wel op de handleiding en nu zien OV-bedrijven het vreemd genoeg niet zitten hun personeel op de richel van de culturele breuklijn te parkeren. Secretaris Arjan Vaandrager van Koninklijk Nederlands Vervoer (KNV): "Wij zijn voor handhaving afhankelijk van de politie. Wat als de politie hieraan geen prioriteit geeft, zoals burgemeester Halsema van Amsterdam nu al heeft gezegd? Wanneer de politie niet komt opdagen, kan dat gevolgen hebben voor de veiligheid van ov-personeel." Zeer begrijpelijk ja, lekker gewerkt Fem. FNV-woordvoerder Ron Sinnige: "Het is niet aan buschauffeurs om het boerkaverbod te handhaven. Zij zijn er om mensen van A naar B te vervoeren. Iemand aanspreken op het niet hebben van een kaartje is heel wat anders, dat gaat over je taak als vervoerder. Het boerkaverbod heeft daar niets mee te maken." Nja, okay, maar ho even. Als iemand met de eeuwige integraalhelm met gesloten vizier op de bus stapt dan zegt de chauffeur hier heus wel iets van. Al is het maar omdat hij niet aan kan tonen dat hij op z'n eigen OV-kaart rijdt. Hoe zit dat straks met boerka's dan? En wat als het verbod straks in juli van kracht is en ZE boerka-flashmobs gaan organiseren om het gezag van de koning te jennen? En dat is het mooie aan de islam, het zet je echt aan het denken.

We zijn allemaal tegen asielzoekers – totdat we er een in levende lijve tegenkomen.

In  de trein, van Groningen naar ergens; de man spreekt geen Nederlands. En waar er zelden kaartjescontrole plaatsvindt, is het binnen tien minuten raak: “vervoersbewijzen aub”. Zonder aarzelen overhandigt de man zijn ov-kaart aan de conducteur. Die een mededeling heeft: “U bent  vergeten uit te checken, heeft ook niet ingecheckt dus dat is een boete van… waar moet U heen?”. De asielzoeker snapt er niet veel van maar zegt ‘Zwolle’. “Dat is dan een tientje boete.”

Van een kale kip kan de NS best plukken vooral als blijkt dat de man niet naar Zwolle moet maar naar Rotterdam. “Dan wordt het 75 euro”.

De man snapt er niets van – begrijpt er niets van want verstaat de taal niet – en haalt papieren tevoorschijn. En nog meer papieren. Een IRL asielzoeker. Geen idee waar ‘ie vandaan komt, wat ‘ie in Groningen doet of waarom ‘ie naar Rotterdam moet, het enige wat duidelijk is, is dat hij niet heeft uitgecheckt. Dat is, naast door rood licht rijden natuurlijk, de allergrootste overtreding die je in Nederland tegenwoordig nog kunt begaan. De mensen in de coupé kijken beschamend toe – niemand die iets zegt. Niemand die helpt, de conducteur doet ‘slechts haar werk’. 

Daar behoort het stellen van vragen bij die niet begrepen worden en waar een standaardopmerking op volgt: “U hoeft deze vragen niet te beantwoorden”. De papieren met zijn adres komen tevoorschijn en of de man begrepen heeft dat hij wordt aangeslagen voor zwartrijden, is maar zeer de vraag. De conducteur heeft haar werk gedaan en loopt door. De jonge man naast de asielzoeker schudt zijn hoofd: “Dit kan écht niet”. Om vervolgens zijn pinpas te trekken en te gebaren dat de asielzoeker zíjn pinpas moet pakken. “Ik ga jou nú 75€ overmaken,” zegt hij. “Ik kan dat beter missen dan jij.” 

Mijn moeder vertelt het verhaal met tranen in haar ogen. Ze schaamt zich dat ze niet heeft ingegrepen. “Die conducteur had ook  kunnen zeggen dat hij de volgende halte moest uitstappen om uit te  checken en weer in te checken. Ze had ook behulpzaam kunnen zijn. Alsof de NS  zoveel beter wordt van 75 euro.” 

Ze prijst de jongen. Het doet haar goed dat er zulke behulpzame mensen bestaan. En hij was niet ouder dan dertig, zegt ze erbij. “Alsof zo’n jongen zwemt in het geld, dat is toch enorm lief.” Hoe ouder, hoe  sentimenteler. Maar inderdaad: enorm lief. 

“En heb jij toen de helft van de boete aan die jongen betaald mama?”

Mijn moeder kijkt verschrikt op. Ook dát had ze kunnen doen ja.