Even weg van het Safari-pad een uitstapje naar andere oorden. Denkt u wel eens aan migratie? Tuur denkt met u mee!

Ik ken veel Nederlandse mannen die dol zijn op Thailand, er jaarlijks vakantie vieren en er zelfs gaan wonen en trouwen. De laatste categorie is vaak het wat boertige type dat alle spaarcentjes onder het matras vervolgens kwijtraakt of er tijdens de huwelijksnacht achter komt dat het bruidje een pielemuis heeft. Mijn grote vriend Willem Hietbrink de duizenddichter, kwam er graag. De sympathieke Limburger vertelde mij dat hij in Pattaya ooit een Siamese tweeling in de sandwich had genomen (of vice versa, daar wil ik vanaf zijn). Dat is nog een enorme ruzie geworden omdat die krent slechts voor één persoon wilde afrekenen en niet voor twee.

Wat mij vooral is bijgebleven van Bangkok, is het wijkje waar het barst van hele enge Arabieren. In Sukhumvit Soi 3 zitten steevast allemaal vadsige theedoeken met minderjarige jongens en meisjes op schoot, lurkend aan waterpijpen. There goes the neighbourhood, dacht ik nog. Een normaal mens gaat naar Thailand om te neuken met alles wat los en vast loopt, voor de drugs, voor full moon parties of, zoals ik, voor yoga en het bestuderen van boeddhistische tempels, maar een Zweeds-Arabische mohammedaanse partypooper moest zonodig - uiteraard in opdracht van de Mossad - naar Bangkok om de boel op te blazen, en met name leden van het Oude Volk. 

Gelukkig werd de ploftoerist er al meteen uitgepikt op de koning Bummibollipol-luchthaven en is toen gelukkig getrouwd met Bubba in de Klong Prem Central Prison aka คลองเปรม, de bajes die gedetailleerd beschreven staat in de bestseller Damage Done van W. Fellows (niet te verwarren met The Beach van Alex Garland).  Niet alle Thai zijn blij met Arabieren maar ook niet met personen van kleur en Israëli’s, getuigde de alarmerende bordjes die hier en daar hangen. Ik heb bij ingangen van kroegen bordjes zien hangen met een waarschuwing in het Hebreeuws: niet met groepen, niet schreeuwen en niet afdingen bij de barjuffrouw. En verder doen de Thai niet zo moeilijk over Hitler.

Don Arturo wijkt even van zijn Eurabische bedevaartspad voor een uitstapje naar andere oorden. Denkt u wel eens aan migratie? Tuur denkt met u mee!

‘Wat zoudt u het liefste doen, indien u de keus had: in Nederland blijven of in een ander land gaan wonen?’ Deze vraag stelde het Nederlandse Instituut voor de Publieke Opinie in 1951 aan het volk. Uit het onderzoek bleek dat maar liefst een kwart droomde over emigratie. Zeventig jaar later wil iedere toetsenbordridder het zinkend schip der Nederland verlaten en emigreren naar Portugal, Spanje, Zuid-Amerika, Zuid-Afrika, Thailand of de Filipijnen, zo lijkt het tenminste als ik door cyberspace surf. 

Maar als puntje bij paaltje komt wordt toch gekozen voor de veiligheid van de zolderkamer en de bammies van mama en blijft de migratiedwang beperkt tot een polsbandjesvakantie van 10 dagen in Turkije met een collega van kantoor. 

Het legioen thuisblijvers heeft ongelijk want Nederland is verworden tot een heus apenland. Meneer Rutte en zijn handlangers van de pers lijken nog maar één echte missie te hebben: de burger stapelgek maken van angst. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel apocalyptische persberichten (lees: advertorials van de overheid die ongezien direct in de krant komen want gratis vulling) de vaderlandse hoernalistiek dagelijks uitpoept. 

Toen ik na zes tropenjaren in de Nieuwe Wereld (Paraguay en Rio de Janeiro) remigreerde naar het Avondland - mijn toenmalige Spaanse vriendin Paula wilde dichter bij haar ouders in Madrid wonen - maakte ik een lijstje welke landen in Europa in aanmerking kwam. Ik had enige ervaring met emigratie en vertrok reeds voorgoed naar Israël en Libanon.

 We waren met vijf Paraguayaanse honden (het zijn toch je kinderen en die laat je niet achter in de jungle), hadden geen nagel om onze culo’s mee te krabben en wilden bovendien een fijn klimaat. In ieder geval minder heet dan de gemiddelde temperatuur in Paraguay waar de indianen wollen mutsen opzetten zodra het kwik onder de 20 graden daalt. Het werd dus de Algarve, waar ik inmiddels 11 jaar tot grote tevredenheid woon aan het strand, midden in een van de mooiste natuurgebieden van Europa. Daarover later meer in deze serie. Eerst Paraguay - nowhere and famous for nothing.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. Bekomen van de vorige verzoeking blijkt het bezoek aan Berlijn ook nog andere kanten te bieden

Wat is treuriger in Berlijn: het Bud Spencermuseum bezoeken; een David Bowie walking tour doen met aansluitend een junkiesafari in de voetsporen van Christiane Felscherinow; terwijl je al een doodswens hebt vijf keer achter elkaar Berlin van Lou Reed beluisteren in een slaapzaal op de bovenste verdieping van een goor hostel; je laten leegslobberen door een stokoude seropositieve travestiet met mondherpes in Berghain (als ze je daar tenminste binnenlaten) of een gratis islamvoetsafari door de mohammedaanse getto's van de stad? 

Ik kies vanzelfsprekend voor de laatste optie want ik ben van nature een vrolijk, opgewekt en optimistisch mens en bovendien dol op multikul. 

Het is steenkoud maar de zon schijnt en zelfs de meest treurige wijken van Berlijn - en dat zijn er nogal wat - krijgen iets exotisch als de hemel boven de stad knalblauw is. 

Ik begin bij de Kottbusser Tor, in de hoop een glimp op te vangen van Christiane F. die hier in de buurt woont. Die junkiesafari bestaat echt maar die rotdrugs hebben ook mijn leven verwoest en ik word liever niet herinnerd aan die inktzwarte periode uit mijn leven, al moet ik zeggen dat de bruin van Ali, die altijd voor de moskee aan de Rozengracht in Amsterdam postte, de allerbeste Turkse dope was ooit en bovendien altijd gunstig geprijsd: een geeltje voor een strakke bal. 

Rond de Kottbusser Tor, volgens iedereen de gevaarlijkste plek in Berlijn, scharrelen stoephoeren, Turkse, Arabische en Germaanse zombies maar daar gaat op dit vroege tijdstip nog minder dreiging van uit dan van Rob Jetten in een reetveter.  

Ik wandel door naar de Hermannplatz, waar de Sonnenallee begint. Die ooit prachtige straat eindigt vijf kilometer verder in Treptow-Köpenick, een goed geconserveerd oostblokpareltje.

In deze Kiez (stadswijk) rond de Sonnenallee vonden en vinden al decennia lang  complete veldslagen, afrekeningen en vendettas plaats tussen Arabieren, Koerden en Turken. De Allee werd door de pers al snel omgedoopt tot de Gazastrook. Uiteraard gingen deze interetnische oorlogen in Neukölln om territoriumdrift, drugs, wapenhandel en prostitutie (m/v), al zullen er ongetwijfeld Leolucassenoïden zijn die de spanningen tussen deze nieuwe Duitsers verklaren aan de hand van termen als Verelendung, Lumpenproletariat und Rassismus.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. In Berlijn blijkt hij toch nog te frivool voor een progressieve moskee

Een Berlijnse moskee waar ongesluierde vrouwen en LGBTQQIP2SAA'ers samen bidden: die moest ik zien! In Frankrijk bestaat zo'n regenboogduiventil al sinds 2012. Imam en aidsactivist Ludovic-Mohamed Zahed trouwde in Parijs in zijn moskee met zijn vriend en predikte dat de profeet Mohammed - als hij nu leefde  - homostellen in de echt zou verbinden want volgens imam Zahed druist homoseksualiteit niet tegen de islamitische wet in. 

Het Midden-Oosten en Noord-Afrika waren altijd populaire reisbestemmingen voor aanhangers van de Griekse beginselen, paradijzen voor de vleselijke herenliefde. Paul Bowles, André Gide, Jean Genet, Michel Foucault en de Nederlandse schrijvers Hans Warren en Jan Hanlo beleefden er gouden tijden. 

In 2005 verscheen in Beiroet het eerste tijdschrift voor Arabische homo’s, getiteld Barra (Arabisch voor buiten, naar buiten). Toen ik aan het begin van de jaren negentig correspondent was voor Het Parool in Beiroet, kreeg de stad na de verwoestende burgeroorlog langzaam maar zeker weer iets terug van zijn glamour en grandeur. De wilde feesten in de de hipste tent uit die tijd, de BO18, deden me erg denken aan de glorietijd van de IT - en Sylvana Simons -  in Amsterdam. 

Meer dan genoeg nostalgie uit opa's ouwe doos und jetzt tacheles, Von Amerongen ! 

Ik heb in de Ibn Rushd-Goethe-moskee afgesproken met Salima Essakkati alias Salima el Musalima. Ik kwam haar voor het eerst tegen tijdens het Boeckenbal in Zaandam, dat ik organiseerde met Rob Muntz. Een bonte verzameling mensen stond op de kansel in de Bullekerk, van Ebru Umar tot Martin Bosma en Stella Bergsma. Avantgarde imam Salima hield een wervelende preek over haar liefde voor Theo van Gogh en Pim Fortuyn. Ze studeerde rechten aan de Erasmus en volgde de opleiding Fine Arts aan de AKI- kunstacademie in Enschede. 

Salima is in Berlijn omdat ze dolgraag imam Seyran Ateş, de oprichtster van de moskee, wil ontmoeten. De omstreden Turkse imama was drie jaar geleden in de Rode Hoed en Salima schreef deze blog over die happening. Daarin beloofde onze avantgarde imam naar de moskee in Berlijn te reizen, om in haar "Avant-Garde-Piraten-Niqaab" mee te bidden na de vrijdagpreek.  

Salima: "Imam Seyran zegt dat ze heel inclusief is, en dat iedereen mee mag bidden in haar moskee, van ongesluierde vrouwen tot de LGTB-club. Mijn idee was: ik trek onder die boerka een super sexy zijden jurkje aan en dan mag de imam beslissen wat ze leuker vindt."

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. Na Spanje, België en Frankrijk is zijn trein nu aanbeland op het Keulse Hauptbahnhof

Net toen ik dacht: eigenlijk zijn die Duitsers best tof, gebeurt het. In de trein van Keulen naar Berlijn drink ik in de eerste klas een mok typische laffe Duitse filterkoffie. Ik doe het masker af en onmiddellijk beginnen drie kutmoffen hysterisch te schreeuwen: Masker op, masker op! Hoe kan ik dan koffie drinken, vraag ik verbijsterd, en of ze niet so laut willen schreien! Mijn oren werken prima, danke schön! Bij elk slokje even het masker af, luidt het Befehl. Ze willen de conducteur er bij roepen, en ik begin over de Stasi, wat niet goed valt. De oorlog hou ik er maar buiten vandaag. 

Het doet me denken aan dat weekeinde met mijn toenmalige schoonfamilie in het Zwarte Woud. We hadden een prachtige huis gehuurd en in het lommerrijke laantje stond nog één ander huis. We waren met drie auto's en stonden de bagage uit de auto's te halen, toen het buurvrouwtje uit het raam ging hangen en schreeuwde: BLEIBEN SIE DA NOCH LANGE STEHEN? Moet je voorstellen dat je op zo'n moment een neger, zigeuner of Tamil bent! 

De Duitsers zijn meesters in het corrigeren van anderen: niet door rood lopen, niet naast elkaar fietsen, niet met fiets over zebrapad und so weiter und so weiter. In de treinstations van Keulen en Dusseldorp wemelt het van de Sturmabteilungen die alleen maar in de gaten houden of de passanten hun masker wel goed op hebben. Een soort boa's maar dan echt eng. Ik was net in Frankrijk en Spanje waar ze veel relaxter zijn en sowieso bijna alle regels hebben laten schieten. Duitsland is volgens mij het laatste bastion van coronaparanoïa. 

Het land was lang mijn grote liefde. De ouders van mijn schoolvriendje Bobbie baatten het Protestants Militair Tehuis (PMT) in Ede uit, een pretpark vol flipperkasten, biljarttafels en kaartende militairen. Ik heb daar leren zuipen, vloeken én de soldatentaal geleerd, met schitterende termen zoals achteruit eten (kotsen), rukbunker (slaapzak), nukubu (nutteloze kutburger), neukteugels (bretels), lulijzer (microfoon), loho (lompe hond) en kutsoppen (douchen). 

Een paar keer per jaar ging ik met het hele gezin van Bobbie naar het het PMT in het Duitse Blomberg, waar zijn vader eerder de scepter had gezwaaid. Ik sprak al een aardig mondje Duits, zoals iedereen in het grensgebied. We keken naar de Duitse tv, met Tarzan, die Sendung mit der Maus, Der Kommissar, Tatort en Klimbim (met heel veel tieten). Legerbasis Blomberg stond geheel in het teken van de Koude Oorlog en de Russen konden elk moment binnenvallen.

Ik luisterde naar Heintje, Rex Dildo en het Grote Rukken begon. Met Rob Muntz maakte ik voor de bekroonde serie De Inburgerking een nostalgische en vooral hilarische Duitsland-special, een hommage aan de door onze oosterburen verrijkte jeugd. Jaren later was ik als razende reporter voor de Groene Amsterdammer veel in Duitsland, met een bijzondere aandacht voor extreem-rechts en etnische minderheden. Ik interviewde veel neonazi's en was in Solingen, kort na de aanslag op de Turkse familie. Die aanslag had de meest bespottelijke collectieve verstandsverbijstering van het Nederlandse volk ooit tot gevolg: protestkaartenactie Ik Ben Woedend. 

Weer veel later woonde ik een paar maanden in Berlijn. Ik was in de ban van Egon Erwin Kisch, de razende reporter op wie Kuifje is gebaseerd en deed research naar Kisch, die er correspondent was. Een driedelige zeer scabreuze radioserie in zijn voetsporen, door zeven nieuwe Europese lidstaten, was het gevolg. Sindsdien was ik niet meer in Duitsland. Nu ben ik terug voor Safari Eurabia.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. Hij is aanbeland in het Toulouse van totale loser Mohamed Merah, die tien jaar geleden dood en verderf zaaide op een joodse school

Wat doet een normaal mens of een Viva-vrouwtje in het pittoreske Toulouse? Nou, dit dus. Mijn notoire Twittervriend Marcus alias @Echoduider woonde drie jaar in de stad en tipte het dakterras van Galeries Lafayette voor het prachtige uitzicht, waarvoor dank. Restaurant Ma biche sur le toit was mij echter te tragically hip, amigo. 

In het oude centrum van Toulouse heerst de terreur van de jeugd, de studenten, BCBG (Bon Chic Bon Genre) en BoBo (bourgeois-bohemian). In de Algarve ben ik een jonge God tussen al die veenlijken in hun campers, maar in Toulouse ben ik dor hout. Een Luftmensch. In het kader van mijn ramptoerisme verliet ik daarom rap de oude binnenstad en wandelde ik naar de Joodse school Otzar ha Torah (Schat der Tora) in de Rue Jules Dalou 33. 

De wijken achter het station zijn al meteen een rafelrand, met veel Algerijnse, Marokkaanse, Turkse, Libanese en Syrische toko's, halal-slagers, gokhuisjes, verbrokkelde kroegen als Le Jockey, clochards bij de supermarkt, antifakrakers met schurftige honden, rijen huizen waar alleen de gevel nog van staat en een kunstproject met grote foto's van buurtbewoners die moesten verhuizen door de sloop. Dit alles in het decor van spuuglelijke Plattenbau. Otzar ha Torah is een complex met onder andere een synagoge, scholen en een sportcentrum. Bij de ingang staan zes zwaarbewapende Franse soldaten. Een Israëlische beveiliger doet de poort open. Het is één van die schaarse keren dat ik profijt heb (buiten Israël en bij shoarmatenten in Europa) van mijn studie Semitische talen. 

Normaliter zijn dit soort gastjes van de bitachon (de beveiliging) terecht paranoïde als Gordon op crack en crystal meth, maar mijn Hebreeuws doet wonderen. Ik hoef alleen maar achi, te zeggen, broertje. En altijd de klemtoon op de a van Shaloom en nooit Shalooooom want dat klinkt als als een stomdronken Nederlander in Salou die ooolé ooolé brult. Ik maak een praatje met de jongen, die de volgende naar huis vliegt voor vakantie. Hij lijkt niet echt blij, hier in het steenkoude Toulouse, op deze macabere plek. 

Op 19 maart 2012 parkeerde Mhamed Merah omstreeks 08.00 zijn gejatte scooter (goh) en voor de poort van Otzar ha Torah. De aanslag was niet gepland want hij had opnieuw een soldaat op het oog, die hem wist af te schudden. Gewapend met een pistool en een mini-Uzi-machinepistool, opende hij het vuur op een groepje mensen bij de poort en vermoordt een leraar en diens twee kinderen.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. Vandaag flaneert hij (nogmaals) over de beruchte boulevard van Nice, Europees knooppunt tussen rubber boten en lange messen

De vraag die mij het meest gesteld is sinds het verschijnen van Brussel Eurabië, is ook meteen de domste: wanneer komt er een islamitische terreuraanslag in Nederland? Men vraagt dan nog net niet om hoe laat en waar precies. De op één na domste vraag kwam van een juffie - pumps, leren rok, zijden blouse met drie knopen los - van de radionieuwsdienst van het ANP: "Goh, wat leuk, je hebt een boek geschreven! Waar gaat het over?"

In Frankrijk kan een willekeurige pershorzel beter vragen: wanneer is de vólgende islamitische terreuraanslag, want de lijst van mohammedaanse massakers is duizelingwekkend. Vrijwel altijd waren de slachtoffers soft targets: kinderen, huisvrouwen, geestelijken en gelovigen. Kerkgangers staan hoog op de hitlist van de dappere jihadisten. Op 29 oktober 2020 werden in de Notre-Dame de Nice de 60-jarige Nadine Devillers, de 44-jarige Simone Barreto Silva en Vincent Loquès, de koster van de basiliek die op het punt stond zijn 55ste verjaardag te vieren, afgeslacht door Brahim Issaoui. 

In de basiliek is het business as usual zoals in de meeste kerken in Frankrijk: leeg dus, op een scharrelend omaatje na, en een klerk die heel boos wordt omdat ik op een stoeltje van de curie ben neergeploft. In een hoek van de kerk staat een monument voor Nadine, Simone en Vincent. Op de gedenksteen wordt nadrukkelijk vermeld dat ze de slachtoffers waren van een islamitische terrorist. In Nederland zou er in zo'n geval staan: vergeef het hem, Heilige Vader, want de arme stakker wist niet wat hij deed en ook hij is een slachtoffer. 

De 21-jarige Issaoui werd op 29 oktober om 06:47 uur gezien in het station van Nice-Ville. Hij ging nog even bidden in een gebedsruimte achter het station en begon aan de wandeling van ongeveer 400 meter naar de basiliek Notre-Dame de Nice, waar hij in koele bloede met zijn slachtpartij begon. De politie maaide hem neer terwijl hij nog eventjes voor de volledigheid "Allahu akbar" riep. 

Wat alles extra macaber maakt voor de nabestaanden, is dat de islamitische moslimterrorist van plan was naar Parijs - hét eldorado voor zijn species -  af te reizen om een aanslag uit te voeren op de Eiffeltoren maar de stakker had niet genoeg geld voor een TGV-kaartje. De Tunesiër kwam als "asielzoeker" met een bootje naar Italïe, madame Sargentini. De aanslag volgde dertien dagen na de onthoofding van Samuel Paty en tijdens het het proces tegen de medeplichtigen van de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo. Zoals gezegd: allemaal soft targets.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. Vandaag flaneert hij over de beruchte boulevard van Nice. In de regen

Het regent nooit in Nice, zeggen ze. Behalve als ik er ben. De zondvloed is uitgebroken en verzuipt het carnaval, dat in één adem wordt genoemd met dat van Rio de Janeiro, Venetië en Mardi Gras in New Orleans. Overal door de stad staan metershoge doorweekte poppen. Het reuzenrad bij de tribunes waar de optocht voorbij komt, is buiten werking. 

Mijn hotelletje ligt aan de Promenade des Anglais, waar de Tunesische islamterrorist Mohamed Salmene Lahouaiej-Bouhlel op 14 juli 2016 in naam van Allah, diens Profeet en in naam van Islamitische Staat met een vrachtwagen dood en verderf zaaide. Op 14 juli dit jaar wordt het beeld ter nagedachtenis aan de slachtoffers na lang geharrewar, eindeloze discussies en bureaucratische rompslomp eindelijk onthuld, tegenover Le Palais de la Méditerranée. Het proces tegen de handlangers van meneer Bouhlel staat gepland van 5 september tot 15 november 2022. Nu al. 

Eind jaren zeventig kwam ik voor het eerst in Nice. Het was hartje augustus en toen regende het niet. Ik vond de stad vunzig, woest en exotisch, met zijn couscous, merguez, uitgewoonde hoeren en het permanente pastisgeslobber in gore kroegjes vol Pépé le Moko-achtigen en Noordafrikaanse boeventronies. De kiem voor mijn Oriëntalisme was gelegd en kort daarna reisde ik naar Marokko. Een beetje Nice vond ik later terug in Beiroet en Rio de Janeiro.

De Gitanes die ik destijds kettingrookte gelijk mijn idool Serge Gainsbourg, kosten tegenwoordig een godsvermogen.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. Wie dacht dat Molenbeek getekend werd door tragiek (en tikkende tijdbommen), heeft Roubaix nog nooit bezocht

Ik heb een zwak voor Algerijnen en wellicht daardoor voel ik mij zeer op mijn gemak in hellegat Roubaix, de meest berberse stad van Frankrijk. Noord-Afrikanen worden vaak Arabieren genoemd maar dat is onzin want in Algerije bestaat 95 procent van de bevolking uit etnische, gearabiseerde Imazighen en in Marokko uit driekwart. Een naffer die zichzelf een Arabier noemt, is een domme berber, zo luidt een Noord-Afrikaanse tegelwijsheid.

Ik ben veel in Algerije geweest. Mijn doctoraalscriptie ging over het FIS, het Islamitische Heilsfront, en de moeder van mijn joodse ex komt er vandaan. Mijn eerste literaire poging ooit - tevens mijn laatste - handelt over de noodlottige rootsreis die we maakten naar Tlemcen, op zoek naar haar geschiedenis. Ik won meteen de tweede prijs bij een reisverhalenwedstrijd van de Arbeiderspers. De eerste was ene Arthur Japin waar we nooit meer iets van gehoord hebben.

Mettertijd verdween Algerije naar mijn onderbewustzijn maar hier in Roubaix komt het land als een boemerang terug, net als mijn relatie met de joods-Algerijns-Frans-Nederlandse, die achttien jaar duurde. 

Roubaix stond de afgelopen weken in het nieuws vanwege een televisiedocumentaire over de islamisering van de stad, en met name over de sharia’isering van de rue Lannoy, op een steenworp afstand van de spookachtige McArthurGlen in het hart van de stad. Die outlet is een vlag op een strontschuit, zou ik heel flauw kunnen schrijven. 

Presidentskandidaat Éric Zemmour was er als de kippen na de uitzending van de docu op M6 bij en repte over Afghanistan op twee uur van Parijs. Mijn safari door Roubaix duurde bijna drie etmalen en ik moet concluderen dat Roubaix Kaboel noch Molenbeek is. Ik ben in deze geen advocaat van de duivel: satan kan zichzelf wel verdedigen.

De Profeet van Molenbeek is op bedevaart voor Safari Eurabia. In deze episode keerde hij terug naar zijn bakermat, Brussel Eurabia, waar hij voorgoed van de bidmat genas.

Na onze wittebroodsweken in Portugal en Spanje volgde de harde landing in Brussel, kunstbroeder Bart. De ellende begon al meteen in Frans Baskenland: eindeloos plankgas zoeven door een zelfmoord opwekkend landschap, opgevrolijkt met windmolens, tolpoortjes, graansilo's en benzinestations. De overnachting in het oude kasteeltje van Martha (wat happens chez Martha, stays in Martha) en onze super haraame zuurkool in die Elzasser vreetschuur was een pleister op de wonde. 

We maakten onderweg naar Brussel een tussenstop bij Poitiers, waar een educatief monument staat op de plek waar de legendarische veldslag begon die volgens Geert Wilders de Reconquista inleidde.  Ik kreeg net een mailtje van onze goede vriend Arie Pos, de biograaf van Gerrit Komrij en een van de grootste denkers die ik ken. 

Tuurtje,
Wilders heeft bij mijn weten nooit iets rechtstreeks over Roncesvalles gezegd – alleen over Karel Martel en Poitiers. *Verder is er deze quote uit zijn Kopenhagen speech: *

"Ladies and gentlemen, make no mistake: Islam has always attempted to conquer Europe. Spain fell in the 8th century, Constantinople fell in the 15th century, even Vienna and Poland were threatened, and now, in the 21st century, Islam is trying again. This time not with armies, but through the application of Al-Hijra, the Islamic doctrine of migration and demography." (zie: Gates of Vienna: The Text of Geert Wilders’ Speech)

Het is allemaal historisch onjuiste onzin, gerecast voor de transatlantische anti-jihad. Spanje bestond nog helemaal niet en er bestond geen islamitische aanval op Europa. Een paar Noord-Marokkaanse legertjes van elkaar al snel bestrijdende moslimleidertjes (geen geestelijke maar militaire leiders) kwamen in ‘Spanje’ eten en eigen Lebensraum zoeken en sloten pacten met ‘Spaanse’ proto-koninkjes, tot vanaf Covadonga de Reconquista begon. De invallen in Frankrijk kwamen van moslimlegertjes die op voet van oorlog leefden met hun vijandige geloofsgenoten in ‘Spanje’ en geen overwicht konden krijgen via pacten met christenen. Ze trokken Frankrijk in op zoek naar eigen ruimte en gebieden die ze konden onderwerpen om belastingen van christen-kafirs af te dwingen. ‘De islam’ die eeuwen later voor Constantinopel en Wenen stond waren ook belligerente facties, die niets te maken hadden met de clubjes uit Marokko. Er was geen plan, er was geen band en er was geen anti-Europa strategie. Tuurtje leg je dat even uit aan Wilders, of aan je goede vriend Martin Bosma?

Je vroeg aan mij of het weerzien met Brussel heftig was. Nou ik had effekes best wel zin om mij te verhangen aan de klokkentoren van de Sint-Katelijnekerk (op een boogscheut van ons hotel) maar het rare is dat ik ook mooie herinneringen koester omdat ik tijdens het schrijven van Brussel Eurabia zwaar verliefd was op Paula (ach, we hadden ons waarschijnlijk ook vermaakt in Pyongyang of in Zoetermeer want verliefd neuken is overal en altijd lekker, zelfs met Bubba in de bajes). 

Maandagavond maakten we daarom een sentimental journey langs de kroegen waar ik altijd met haar kwam, zoals de Roskam en Monk. De Daring Man, waar ik graag een pintje dronk met de geweldige zanger Arno, is helaas dicht op maandag. In die caféś op en nabij de Vlaamsesteenweg houdt de Nederlandstalige gemeenschap zich op. Ik meen dat nog maar vijf procent Nederlands spreekt in de totaal verpauperde hoofdstad van Europa, de rest brabbelt Frans en takkietakkie.