Toen SP-Kamerlid Ronald van Raak zaterdagochtend de Volkskrant dichtsloeg en keek naar zijn mobiele telefoon viel het socialistische kwartje. Vodafone werkt samen met de Britse inlichtingendienst GCHQ én is qua mobiele telefoonverkeer hoofdaannemer van de Tweede Kamer én de gehele Rijksoverheid. Van Raak is niet naïef en zijn Kamervragen dienen een zeker doel – hij is één van de aanjagers naar het onderzoek naar de PRISM-affaire en de Nederlandse betrokkenheid – maar er zullen ongetwijfeld Kamerleden zijn die nu net iets anders naar hun mobiele telefoon kijken. Ondertussen is Nederland zo’n beetje kampioen in het in de gaten houden van de eigen bevolking. Uw telefoon- en internetverkeer worden in gaten gehouden. Niet eens als er aanleiding toe is; de hele bulk wordt gemonitord. Zaterdag sprak ik een woordvoerder van de Amsterdamse politie over de kwestie van de cabaretier die een onwelgevallige tweet had geplaatst over de Gay Pride, die gisteren haar apotheose beleefde tijdens de jaarlijkse Canal Parade. We weten – terwijl ik dit tik that is - nog steeds niet of het een grap is of dat hij inderdaad door de politie gebeld is. Maar de woordvoerder vond het in ieder geval géén onwaarschijnlijk verhaal. Dit is dus hoe de politie inmiddels opereert: even bellen als ze een hun onwelgevallige tweet zien.

De eerste keer dat ik er serieus rekening mee hield dat Theo van Gogh zou worden afgeschoten door een gestoorde moslim-extremist was op donderdagavond 16 september 2004. Er werd toen in Amsterdam een debat georganiseerd over de vrijheid van meningsuiting. Volgens het internet was de maximum-temperatuur die dag 18 graden, in mijn herinnering was het veel warmer. Het werd in ieder geval erg benauwd in de Crea Theaterzaal waar het evenement moest plaatsvinden. De ruimte bleek te klein, iedereen stond zich te verdringen. Van Gogh stond achter mij in een nauwe gang en hij riep hij over mijn hoofd naar voren dat het wellicht beter zou zijn het evenement naar buiten te verplaatsen. En zo geschiedde, het debat werd op straat gevoerd. Toen ik daar slechts enkele agenten zag staan, realiseerde ik mij hoe makkelijk het zou zijn voor een islamitische terrorist Van Gogh uit te schakelen.

Grappig, denkt de oplettende lezer nu, deze kop ken ik al. Klopt, maar die gaat over Rusland en is zonder vraagteken. Het is in ieder geval evident dat er Timmerfrans-technisch iets schort aan de verhoudingen tussen de minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) en de grootmachten. Verzoekt de bewindsman niet te negatief te schrijven over het land van tsaar Poetin, van twijfels over samenwerking met spionerende Chinezen moet Timmermans al helemaal niets hebben. Kritische vragen worden namelijk niet op prijs gesteld. “U misbruikt doelbewust deze pagina in een poging uw werk op een andere manier te doen dan andere journalisten. Niet erg netjes.”, werd Bassiehof verstaan gegeven op de Facebook-pagina van de minister. Als u zin heeft moet u dat maar even teruglezen. Als u maar geen vragen stelt aan Timmermans, houdt ‘ie niet van. Belangrijker: waar gaat het over?

Dr. Evil heeft in de Austin Powers-trilogie maar één wens: sharks with frickin’ laser beams attached to their frickin’ heads. In deel één - Austin Powers: International Man of Mystery – lukt het zijn trawanten niet aan dit verlangen te voldoen omdat de haai een beschermde diersoort is. Het crimineel genie moet het met een ‘humeurige zeebaars’ doen. In deel drie – Goldmember – lukt het wel. Zijn zoon Scott Evil – met wie hij een problematische verhouding heeft – zoekt toenadering tot zijn vader en weet uiteindelijk Dr. Evil’s respect te verdienen door hem te verrassen met enkele frickin’ haaien met dito laserstralen. Aan die scene moest ik denken toen ik afgelopen week van de plannen hoorde om lasers te bevestigen aan 20 te bouwen windmolens op de zeewering van de Tweede Maasvlakte. U leest het goed: windmolens met laserstralen. Het project is van kunstenaar Daan Roosegaarde en de bedoeling is een lijnenspel met gekleurde laserstralen die worden aangedreven door de wieken. Hoe harder het waait, des te heftiger het licht. Roosegaarde zelf vergelijkt het effect met het Noorderlicht.

Deze vraag kreeg ik afgelopen week in de mail. Een eenvoudige vraag maar moeilijk te beantwoorden, bleek. Want Plasterk is alomtegenwoordig op een bepaalde manier. Je weet dat hij er is. Met z’n malle hoedje. Ome Roon. Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Maar er is wat aan de hand met de minister. Hij is er wel maar eigenlijk ook weer niet. Want zowel de Eerste- als de Tweede Kamer zijn zijn werk aan het overnemen bleek afgelopen week. Ronald Plasterk wordt gedold en niet zo’n klein beetje ook. In de Eerste Kamer werd namelijk een opmerkelijke motie van SP-senator Arjan Vliegenthart aangenomen. Plasterk is al enige tijd bezig voorstellen te formuleren om de lokale en regionale overheden aan te passen. Grotere gemeentes, de provinciefusie-plannen zijn u ook bekend. Maar hij moet zijn huiswerk overdoen.

Minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk (PvdA) heeft afgelopen maand alle declaraties die de bewindslieden uit de kabinetten Rutte I en II in 2012 indienden, geopenbaard. Daar zat een mooi bonnetje tussen. Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) moest als kersvers bewindspersoon twee tientjes lenen van zijn chauffeur om de pasfoto’s voor zijn diplomatiek paspoort te betalen. De MinFin die een beroep doet op de arbeidersklasse; doorgaans geeft hij ons geld ongezien aan de Grieken, zijn chauffeur betaalde hij wel netjes terug. Ik vond het een mooi beeld. Wiens bonnetjes ook online werden gezet, zijn die van de voormalig minister voor Immigratie en Asiel Gerd Leers (CDA). Hij was op missie in Angola. Kocht wat stripverhalen, dronk enorme hoeveelheden wijn en kreeg ook nog diarree.

Filip Dewinter van het Vlaams Belang heeft vaak naar de hand van PVV-leider Geert Wilders gedongen. Die laatste ging - in navolging van Pim Fortuyn - de Vlaamse politicus lange tijd uit de weg. Dewinter was ‘toxic’ voor beide partijleiders. Maar deze week was het dan toch zover: Wilders en Dewinter hebben elkaar getroffen. Een ‘fantastische ontmoeting’ twitterde Wilders enthousiast. De PVV en Europese samenwerking, wie had dat gedacht. De vraag is of die geestdrift lang houdbaar is. Het spook van antisemitisme waart namelijk rond binnen het Vlaams Belang. Zo werd deze maand bekend dat een ultra-katholieke gebedsgroep van de partij een jaar geleden een duiveluitdrijving-ritueel – ook wel bekend als exorcisme - georganiseerd heeft in de vergaderzaal van de Belgische federale Tweede Kamer te Brussel.

De grootste stunt die de duivel ooit uithaalde was de wereld laten geloven dat hij niet bestond. Deze vrij vertaalde strofe van de Franse dichter Charles Baudelaire slaat natuurlijk op de scheidend voorzitter van de Eerste Kamer Fred de Graaf. Want wat heeft hij het spel slim gespeeld, deze Raspoetin van de Polder. Fluisterend in het oor van het staatshoofd plantte hij een tijdbom onder de monarchie. De Graaf heeft zijn duivels plan jarenlang voorbereid. Eerst wist hij op slinkse wijze in 1984 voorzitter van de Federatie van Oranjeverenigingen te worden. Daarmee won hij niet alleen het vertrouwen van toenmalig koningin Beatrix en haar loyale onderdanen, maar ook dat van de alom geliefde prinses Juliana. Die lieve mevrouw viel namelijk in 1986 óók voor het doortrapte spel van de intrigant.

Vorig jaar zomer was ik bij mijn vrienden van BNR in debat met 'meester-interviewer' Frenk van der Linden. Hij pleitte voor meer transparantie in de parlementaire verslaggeving. Ik was en ben daar niet een groot voorstander van, maar de presentator van menig PvdA-lijstrekkersdebat zette mij wel aan het denken. De nieuwsconsument/reaguurder kan er namelijk baat bij hebben als parlementair verslaggevers en commentatoren meer open zouden zijn over de informatie die ze hebben, hoe ze er aan komen en hoe ze die verwerken in het eindproduct. Belangrijker: het inzicht in hoe die informatie het debat in de Nationale Vergaderzaal kan beïnvloeden. Ook al zijn we een jaar verder, laten we de daad bij het woord voegen. Enkele weken terug schreef ik in deze Bassiehof dat minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) twee weken lang een essentieel rapport voor de Tweede Kamer had achtergehouden. Met de kennis van nu - zeg ik Jan Peter Balkenende na – had ik dat niet zo moeten opschrijven. Leest wat Remco Dolstra – directeur Communicatie van het ministerie van Financiën - mij mailde en waarom ik dus hierbij rectificeer:

Wat bracht dat gekke, malle en rare Europa ons afgelopen maand? Golden boy Jeroen Dijsselbloem werd afgeserveerd (1) door de rest van Europa. Hij zou teveel een ‘Nederlands sausje’ over de besluitvorming in Brussel gieten. Doen we tenminste nog iets goed in Brussel. Voorts bleek dat we nog meer moeten bezuinigen (2). Gaat het al jaren over drie procent, nu willen de Europese hoge heren en dames dat we het begrotingstekort met een éxtra 0,2 procent van ons BBP terugbrengen. Een stevig LOLWUT? klonk in Den Haag. Dat LOLWUT was wel dubbelhartig: Nederland was namelijk één van de grootste pleitbezorgers voor de uitbreiding van de bevoegdheden van ‘supercommissaris’ Olli Rehn. Enfin, premier Rutte liet er vrijdag na de Ministerraad geen misverstand over bestaan: die vlieger gaat niet op. No way dat we extra gaan bezuinigen voor Brussel, leek de eerste minister te zeggen. Eerst zien en dan geloven. Deze maand werd namelijk ook nog eens bekend dat we tussen de 300- en 500 miljoen euro extra kunnen overmaken naar Brussel (3).