Tenenkrommend interview met minister-president Mark Rutte dit weekeinde in de Telegraaf. Denkt de premier nou echt dat hij met zijn Mea Culpa over de verbroken verkiezingsbeloften weer met een schone lei kan beginnen? Rutte noemde als voorbeelden de duizend euro voor werkend Nederland, het niet morrelen aan de hypotheekrenteaftrek en dat er geen cent meer naar de Grieken zou gaan. Daarmee zorgvuldig die andere verbroken verkiezingsbelofte vermijdend: geen proefverlof voor Fortuynmoordenaar Volkert van der Graaf. Het lijkt slim van Rutte’s team om de campagne op deze wijze af te trappen, maar trap er niet in. De obligate spijt over de verbroken beloftes een half jaar voor de verkiezingen dient louter ter afleiding. Sorry mijn grote witte behind. Want het gaat niet om wat de premier een eeuwigheid terug beloofde, brandpunt komende periode zal zijn handelen als Eerste Minister ná die beloftes zijn. Zoals de inmiddels traumatische afhandeling van de MH17-kwestie, een Koninklijk Huis dat keer op keer meer blijkt te kosten dan voorspiegeld (paleisje Huis ten Bosch dat 24 miljoen euro duurder uitvalt, containertjes in het koninklijke Wassenaarse tuintje, een telefooncentraletje van een half miljoen op Noordeinde, speedboatjes en steigertjes in Griekenland en natuurlijk het Gouden Koetsje en het Groene Draeckje), de Turk en de Vluchtelingen/Visa/Miljardendeal en niet te vergeten de afwikkeling van het GeenPeil-referendum. Het gaat hier niet om verbroken verkiezingsbeloften, het gaat om de moedwillige beleidskeuzes daarna die niet in het belang waren en zijn van de Nederlandse burger. De geloofwaardigheid van lijsttrekker Rutte staat niet op het spel maar zijn functioneren als premier is waar het werkelijk om draait.

Het was een onduidelijke primeur van de Duitse ARD afgelopen week. Uit een vertrouwelijk antwoord op Duitse Kamervragen zou blijken dat Turkije een ‘steunpilaar voor militante islamitische groeperingen’ is. Letterlijk werden Hamas en de Egyptische Moslimbroederschap genoemd. Dat is weinig opmerkelijk, Erdogan heeft er namelijk nooit een geheim van gemaakt Hamas als onderdeel van de oplossing te zien van het Midden-Oosten conflict. Tegelijkertijd heeft Ankara na lange onderhandelingen deze week de banden met Israël aangehaald die danig bekoeld waren nadat zes jaar geleden tien Turken werden neergeschoten die probeerden de Gaza-blokkade te doorbreken. Daarnaast heeft Erdogan herhaaldelijk het afzetten van de Egyptische Moslimbroederschap president Morsi veroordeeld. Van welke militante islamitische groeperingen Erdogan dan nog meer de ‘peetvader’ (dixit verschillende Duitse media) is blijft in het midden. Jammer, want dat is juist de hele crux. Al jaren doen de verhalen de ronde dat Turkse overheidsfunctionarissen en zelfs krachten binnen de hoogste leiding van het land banden hebben met ISIS. Keer op keer verschijnen er in internationale media artikelen over wapenleveranties, oliehandel en ISIS-strijders met Turkse paspoorten. Keer op keer ook worden in het Nederlandse parlement vragen gesteld en telkenmale komt minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders met hetzelfde antwoord: We weten het niet, kunnen het niet controleren en de Turk zegt dat er niets aan de hand is.

“Natuurlijk reikt de lange arm van Turkije tot in Nederland, zegt Tekir. Maar waarom wordt daar toch telkens een probleem van gemaakt? Er is ook een Israëlische lange arm, en een Amerikaanse lange arm - maar daar valt niemand over.” Was getekend: GroenLinks-raadslid Ilhan Tekir uit Gorinchem. Collega Van Rossem ontleedde zijn verhaal al eerder deze week. Dat zullen we niet overdoen. Bovenstaande uitspraak blijft echter opmerkelijk. Er is dus wel degelijk sprake van Turkse aansturing van de Nederlandse politiek; ‘een lange arm’ uit Ankara. De Turkse GroenLinkser zegt het zelf. Uit ervaring ben ik bekend met lobbyisten en diplomaten uit Israëlische en Amerikaanse hoek. Proberen ze de Nederlandse politiek te beïnvloeden; jazeker, zoals de lobbyist eigen is. Is het een lange arm die Nederlandse volksvertegenwoordigers aanstuurt, neen. Waarom is dat niet zo: het afbreukrisico is te groot. Full disclosure: in mijn Haagse tijd lurkte ik in mijn stamcafé aan het Noordeinde weleens aan de waterpijp met een diplomaat uit Saoedi-Arabië. Ik ben te gast geweest op de Israëlische ambassade, borrelde met Amerikaanse diplomaten. Maar nog nooit heb ik iets dergelijks meegemaakt als een lange arm van Ankara die dus wél wordt bevestigd door een GroenLinks-raadslid!

Daar er geen fuck gebeurt in Holland wilde ik dit weekeinde grijpen naar de beproefde techniek van de zomercolumn (een onderwerp bespreken waar de auteur in kwestie de ballen verstand van heeft) en daarom iets tikken over Donald Trump, de flamboyante New Yorkse vastgoedbaron die een gooi doet naar het Amerikaanse presidentschap. Ik had willen opschrijven dat veel Amerikaanse media de afgelopen dagen analyses publiceren die suggereren dat Trump aan Alzheimer zou lijden (Google maar). En dat dat mij doet terugdenken aan dat geweldige spannende en wervelende voorjaar van 2002 toen Pim Fortuyn in opmars was en niemand nog van Volkert van der Graaf had gehoord. Na Fortuyn’s Rotterdamse overwinning bij de gemeenteraadsverkiezingen in maart verschenen er namelijk opeens overal artikelen dat er in de kokosnoot van de Goddelijke Kale iets mis zou zijn: hij zou psychopathische kenmerken vertonen. (Google ook maar).

Eén van de twee terroristen die deze week een aanslag pleegden op de kerk in het Franse Saint Etienne du Rouvray droeg een enkelband. Adel Kermische stond onder elektronische observatie omdat hij onvrijwillig was teruggekeerd van een reis naar het Kalifaat, de Turk (doen ze toch nog iets goed) wist de tiener aan de grens tegen te houden. Die enkelband weerhield hem echter niet de 86-jarige rooms-katholieke geestelijke Jacques Hamel de keel door te snijden. In bepaalde kringen maakt die daad hem een held dan wel martelaar. Vooral blijken Adel Kermische en zijn broeder Abdelkrime Petitjean hele miese mannetjes te zijn. Met je Ik-heb-de-islamitische-waarheid-in-pacht-vingertje, je vlassige baard op de wangen, de obligate video en het malle moslim-hoofddeksel. Een bejaarde die zich niet kan verweren, kelen. Stelletje laffe sufferds.

De gevolgen van de mislukte staatsgreep in Turkije zijn inmiddels ook in Nederland voelbaar. Erdogan-adepten liggen in de clinch met de Gülen-achterban in onder meer Rotterdam en Arnhem. Het is wachten op het moment dat deze twee groepen elkaar gewapenderhand gaan bestrijden op Nederlandse pleinen en dat er onschuldige slachtoffers gaan vallen, gelijk in de immer voortdurende hoofdstedelijke oorlog van de Mocro Maffia. Erdogan kennen we, maar wie is die Gülen? Korte samenvatting: De geestelijk islamitisch leider Fethullah Gülen leeft sinds 1999 in de Verenigde Staten maar heeft een enorme invloed in Turkije. Hij is het gezicht van een moeilijk in kaart te brengen internationale organisatie die deze leek nog het meest doet denken aan Scientology met vertakkingen over de hele wereld. Kern is dat die meneer Gülen Turkije graag zou zien ontwikkelen tot een islamitische staat. Erdogan wil dat ook. Dus begin deze eeuw begonnen ze samen te werken, iets wat zeer tegen de zin van het Turkse leger was. Krachten binnen het leger moesten derhalve buitenspel worden gezet waarop honderden militairen, rechters en journalisten in het gevang werden gezet. Allen zouden onderdeel zijn van Ergenekon, een stiekeme groep die Erdogans AKP-partij ten val zou willen brengen.

Met vier geslaagde staatsgrepen in ruim vijftig jaar zou je denken dat het Turkse leger voldoende ervaring zou hebben opgedaan qua het succesvol plegen van deze vijfde putsch. De gebeurtenissen in de nacht van vrijdag op zaterdag wijzen echter anders uit. Op het moment dat de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan de natie via CNN Turkije toesprak, was de coup d'état feitelijk mislukt. De president bleek in charge, de coupplegers hadden verzuimd de media het zwijgen op te leggen. Graaf Claus von Stauffenberg overkwam hetzelfde op donderdag 20 juli 1944: na zijn aanslag op Adolf Hitler smoorde een radiocommuniqué die avond dat de Führer nog leefde de laatste illusie van een succesvolle staatsgreep. Natuurlijk, Erdogan is geen Hitler die zijn tegenstrevers aan pianosnaren en vleeshaken laat ophangen, tegelijkertijd vinden dit weekeinde lynchpartijen in Istanboel en Ankara plaats: er zou zelfs sprake zijn van onthoofdingen van militairen die zich tegen het Erdogan-regime hebben gekeerd.

Door omstandigheden stuitte ik in de zomer van 2011 op een Hotmail-account gebruikt door een groep topambtenaren rondom toenmalig minister van Economische Zaken Maxime Verhagen (CDA). Verhagen was eerder dat jaar bezig zijn – oh ironie - Telecommunicatiewet door de Tweede Kamer te loodsen, zijn mensen gebruikten het account om tijdens debatten over de kwestie vanuit de Tweede Kamer met het ministerie verderop te communiceren. Zo vroegen ze informatie op die vervolgens - dat ging niet per mail - aan Verhagen in Vak K werd doorgegeven. Vreemde zaak dat ambtenaren (destijds) op die manier communiceren. Probeer als journalist maar eens een Wob-verzoek op de overheid los te laten als je niet eens weet dat ze naast hun werkmail ook nog eens via Hotmail de minister ondersteunen. Bovendien is het niet erg slim 1. Niet uit te loggen als je klaar bent. 2. Als wachtwoord “tweedekamer” te gebruiken 3. De naam van je minister te gebruiken als het antwoord op de Geheime Vraag. Vijf jaar later is de overheid weinig opgeschoten. Ging het in deze casus om ambtenaren gebruikmakend van een privé-mailaccount, Verhagens opvolger Henk Kamp (VVD) onthulde afgelopen week dat zo’n beetje het hele kabinet zélf gebruik maakt van privémail om met ambtenaren te communiceren.

CDA-leider Sybrand Buma pleit dit weekeinde in het Algemeen Dagblad voor herinvoering van de dienstplicht. Buma wil beginnen met de krijgsdienst verplicht te stellen voor ‘raddraaiers die met stenen gooien’. Ook doet de christen-democraat de suggestie dat dit tuig de diensttijd misschien ook wel kan vervullen ‘bij de politie of in de zorg’. Een onbegrijpelijk voorstel daar het stenen smijtend rapaille maar op één plek thuishoort en dat is in de gevangenis. De militaire vakbond VBM liet direct weten het CDA-voorstel een slecht plan te vinden. Voorzitter Jean Debie zei tegen de NOS: “Het leger is geen jeugdbegeleidings- of jeugdzorgorganisatie, maar gewoon een professionele militaire organisatie.” Bovendien gaat herinvoering van de dienstplicht volgens Debie 5 tot 7 miljard euro kosten. Dat is een boel geld voor een organisatie waar al jarenlang op gekort wordt. Buma laat zich daar echter weinig aan gelegen. Terwijl beroepsmilitairen tijdens oefeningen 'pang pang' moeten roepen wegens een gebrek aan munitie, de uitgeklede cavalerie het moet doen Duitse lease-tanks en er flink is gekort op het budget van de Nationale Reserve (militairen die in tegenstelling tot stenengooiers wél inzetbaar zijn, ook voor buitenlandse missies) wil deze CDA’er van de krijgsmacht een soort jeugdhonk maken voor moeilijk opvoedbare kinderen. De opmerkingen van Buma zijn des te schrijnender omdat Nederland zich al jaren niet houdt aan de afspraken met de NAVO om twee procent van het bruto binnenlands product aan de Defensie-begroting te besteden. Nederland zit daar ver onder met een schamele 1,13 procent. Beter die benodigde miljarden te besteden aan een volwaardige krijgsmacht.

Al te blij was mijn vrouw niet toen ze vrijdagochtend bruut ontwaakte door mijn applaus en gejoel. Een paar uur eerder was ik gaan slapen met de verwachting dat het Remain-kamp zou winnen, groot was de verrassing dan ook toen ik op mijn iPhone keek. De zure reacties van de eurofielen maakten mijn glimlach alleen maar breder: de Brit had geschiedenis geschreven en niet zo’n klein beetje ook. Leedvermaak, jawel meneer. Dit komt er nu eenmaal van als je je in je Brusselse ivoren torens doof en blind houdt voor een al jarenlang groeiende onvrede over het Europees Project. De Brexit is wellicht de laatste wake up-call voor Brussel. Commissievoorzitter Juncker is echter nog niet wakker: hij wil dat het Verenigd Koninkrijk zo snel mogelijk opsodemietert. Grappig die roep om snelheid, na het GeenPeil-verdict van 6 april was het volgens Brussel juist zaak uitgebreid de tijd te nemen de gevolgen van het NEEN tegen het associatieverdrag met Oekraïne te wegen, op te kauwen en te overdenken. Opmerkelijk, nietwaar? In Nederland riep PVV-leider Geert Wilders vrijdag ogenblikkelijk op tot een Nexit. Dat is een ander uiterste. Beter eerst de gevolgen van de Brexit afwachten. Twee jaar onderhandelen ligt in het verschiet. Wat als de Brit én de EU daar nou eens heel mooi uit zouden komen? De Brexit is de ideale testcase voor een mogelijke Nexit maar dan moet je wel even geduld hebben. Bovendien valt er nú wellicht meer te halen voor de euroscepticus.