Het was januari 2013 en geruchten gingen rond dat hij in de race was als burgemeester van Utrecht om de noodlijdende Aleid Wolfsen op te volgen.

Enkele jaren geleden had journaliste Lise Witteman een aardig idee: Utrecht heeft een debatcentrum nodig, een beetje zoals De Balie in Amsterdam. Ze riep vervolgens wat mensen bij elkaar en na een diner met onder meer oud-Kamerlid Arjan El Fassed (GroenLinks, nu Google), Broos Schnetz (Leefbaar Utrecht, Leefbaar Nederland, ondernemer) en ondergetekende (stukjestikker) was Limes 030 een feit. Die club bestaat niet meer; we hebben het twee jaar volgehouden maar Utrecht is nu eenmaal niet zo van de debatcultuur. Anyhow, het leek ons leuk als D66-leider Alexander Pechtold als eerste langs zou komen. Het was januari 2013 en geruchten gingen rond dat hij in de race was als burgemeester van Utrecht om de noodlijdende Aleid Wolfsen op te volgen. 

Pechtold ontkende op die bijeenkomst en daarmee was de zaak afgedaan. Dacht ik.

Het is dinsdag D-Day voor minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok (VVD). Vanaf 16.00 valt dan het debat over ‘Nederlandse steun aan de gewapende oppositie in Syrië’ in de Nationale Vergaderzaal te aanschouwen.

Er heerst onmin binnen de coalitie over de opstelling van het CDA. Christendemocraat Martijn van Helvert kwam daar bijkans fysiek achter toen Blok tegen hem uitviel in de Ridderzaal tijdens Prinsjesdag.  Van Helvert en zijn collega Pieter Omtzigt bombarderen de minister voortdurend met vragen over de kwestie. In NRC Handelsblad viel zaterdag te lezen dat zelfs de doorgaans onverstoorbare Mark Rutte zich inmiddels ‘groen en geel’ ergert aan het CDA-duo. Er is van de kant van het VVD-smaldeel in het kabinet dus sprake van enige nervositeit in aanloop naar komende dinsdag. Dat roept de vraag op, waarom zijn de VVD’ers zo nerveus? Zou de Turkijedeal ermee te maken kunnen hebben?

Dinsdag 15 oktober 2002. Prins Claus wordt bijgezet in Delft. Het eerste kabinet Balkenende wankelt op dat moment, LPF-ministers Herman Heijnsbroek en Eduard Bomhoff gunnen elkaar het licht in de ogen niet. “In de Nieuwe Kerk waar de afscheidsdienst plaatsvindt, maken Kamerleden en ministers van de LPF openlijk ruzie met elkaar. Dat is ook voor mij en de andere genodigden hoorbaar en zichtbaar", schrijft toenmalig GroenLinks Kamerlid Femke Halsema in haar memoires. Natuurlijk, het voorlezen van de Troonrede in de Ridderzaal door de moedige vorst is minder sacraal dan de bijzetting van een lid van het Koninklijk Huis in de crypte maar toch: iets van decorum ligt in de rede. Daar dacht minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok (VVD) afgelopen dinsdag anders over. 

Citaat uit de Volkskrant van deze week over de problemen binnen de coalitie over Nederlandse steun aan Syrische jihadisten:  “Dinsdag, op Prinsjesdag, waren meerdere aanwezigen in de Ridderzaal getuige van een uitval van minister Blok naar het CDA-Kamerlid Martijn van Helvert. ‘Zullen we een paar VVD’ers ook wat kritische vragen laten stellen aan CDA-ministers?’, beet de minister Van Helvert toe. VVD-Kamerlid Bente Becker moest tussenbeide komen om de ruzie te sussen. ‘Niet hier! Er luisteren mensen mee’, zei ze.” 

“Zullen we een paar VVD’ers ook wat kritische vragen laten stellen aan CDA-ministers?” Gênant. Die ene zin zegt alles over hoe Stef Blok naar de parlementaire democratie kijkt. VVD Kamerleden zijn voor hem schijnbaar willoze vechthonden die hij op bevel op een aangewezen slachtoffer los kan laten gaan. Terwijl Van Helvert en zijn kompaan in dit dossier Pieter Omtzigt – beiden lid van dezelfde coalitie als Blok – slechts hun Grondwettelijke taak uitvoeren: het controleren van de regering. 

VVD-Kamerleden kunnen dat ook maar Blok ziet die mogelijkheid dus als een politiek instrument om te dreigen en intimideren. Dat zegt ook wat over de VVD-Kamerfractie zelf: Blok onderneemt niet zo’n actie als hij zich niet van hun steun weet verzekerd.

Geert Wilders had het eerder over een nepparlement, Thierry Baudet stelde vrijdagavond tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen in de Nationale Vergaderzaal: ‘heel veel wat hier gebeurt, is flauwekul’.

Het is in ieder geval Stef Blok die hun wantrouwen bevestigt.

Prinsjesdag is nakende dus afgelopen week werden beleidsplannen en cijfers gelekt. Het lekken van de Miljoenennota en dien omtrent is al decennia een geliefd spel tussen politiek en pers. SP-Kamerlid Ronald van Raak maakt zich daar al jaren druk over. Afgelopen week voer hij zoals vaker in september uit tegen een incontinent kabinet. Principieel heeft Van Raak gelijk: de Tweede Kamer zou als eerste moeten worden ingelicht over wat het kabinet doet of van plan is. De politieke realiteit is dat het lekken van de Miljoenennota ieder jaar plaats vindt. Dat Van Raak daar niet in berust valt te prijzen. In een ver, ver, ver verleden wist ik zelf voor De Krant de hand op het zo geliefde document te leggen (geen USB-stick zoals nu, ouderwets een stapel A4’s, overhandigd in een biljartzaal op het Noordeinde) en het was mieters. Maar strikt genomen is het een jaarlijks terugkerend evenement zoals het vlegelzwaaien in Bennekom of de schuttersfeesten in Haaksbergen: kapotgrappig, maar in de kern niet zo boeiend.

Ook de lokroep naar de dodenvloten op de Middellandse zee gaat een paar decibel harder klinken.

Mark Rutte was stellig: deze twee moeten weg. Staatssecretaris Asielzaken Mark Harbers (ook van de VVD) zei vrijdag na de Ministerraad hetzelfde: Pijnlijke zaak zeker maar Lili en Howick gaan zaterdag toch echt uitgezet worden Armenië. Maar toen – in de nacht van vrijdag op zaterdag – verdween het duo plotsklaps uit de grootouderlijke woning waar ze verbleven. In het pand waren zelfs medewerkers van de voogdijorganisatie die toezicht moest houden aanwezig maar *poef* like magic waren ze opgelost in de lucht. Nee hoor, niemand had iets gezien. En gij geleuft dat? 

Een ieder met beetje verstand richtte zaterdag natuurlijk zijn blik op dat dekselse Twitter. Het digitale onwelriekend riool leent zich op dit soort momenten perfect als thermometer in de bips van de Twittergemeenschap van BN’ers. De politie riep de hulp van de burger in om mee te zoeken naar het op de vlucht geslagen duo. Dat viel niet in goede aarde, Peter R. De Vries had het zelfs over NSB-praktijken en veel van zijn BN-collega’s vielen hem bij. Buitengewoon geestig was vervolgens dat toen stas Harbers (waarover later meer) bekendmaakte dat Lili en Howick mochten blijven het duo nog steeds spoorloos was. Hoe zou dat werken in de hoofden van die BN-deugers? Mochten de faksisten van de politie dan nu wél op zoek naar die koters? De Bekende Nederlanders zwegen in alle talen.

Terecht dat Ten Broeke opstapt? Hij kan niet anders, beeldvorming is alles.

Meest verdrietig aan de affaire Han ten Broeke is dat de Nationale Vergaderzaal een uitstekend Kamerlid gaat missen. Zelden een parlementariër ontmoet die zo goed in zijn dossiers zat als de VVD’er. Twee jaar geleden stampte hij bijvoorbeeld  eigenhandig een liberale visie uit de grond over hoe het Nederlands buitenlandbeleid eruit zou moeten zien. Een humorvolle en aimabele parlementariër  bovendien. En zoals nu blijkt behept met een verlangend oog naar het vrouwelijk schoon.

De kwestie is op zijn minst dubieus te noemen. De medewerkster om wie het draait voelde zich in 2013 blijkbaar onheus bejegend door het Kamerlid, toch kwam het tot een vergelijk – ‘agree to disagree’ - en bleef ze nog enige tijd werkzaam voor de fractie. 

Extra verdrietig dat huidig fractievoorzitter Klaas Dijkhoff zijn voorganger deze week nog een mes in de rug stak door te stellen dat hij het heel anders zou hebben aangepakt. Triest, afgaande op de feiten zoals bekend valt toenmalig fractievoorzitter Halbe Zijlstra niets aan te wrijven: hij adviseerde het vermeende slachtoffer zelfs aangifte te doen, een weg die zij dus uitdrukkelijk niet wilde inslaan.

Uniek is de zaak niet naar Haagse begrippen. Begin dit jaar werd bekend dat een voorlichter van de GroenLinks-fractie een stagiaire daadwerkelijk had aangerand en dat de partij dit in eerste instantie in de doofpot wilde stoppen.

Zo ver is de VVD echter niet gegaan. Het advies van Zijlstra aan de dame in kwestie om aangifte te doen staat haaks op wegmoffelen.

Terecht dat Ten Broeke opstapt? Hij kan niet anders, beeldvorming is alles. Aanblijven had onvermijdelijk geleid tot een onverkwikkelijk welles-nietes spelletje. Bovendien waren ongetwijfeld meer verhalen opgedoken, het lot van de ladies man in deze tijden van #MeToo. Wat knaagt: waarom moet Ten Broeke nu opstappen voor iets dat vijf jaar geleden schijnbaar geen onoverkomelijk probleem bleek?    

Jammerlijke toestand. Han ten Broeke is hoe dan ook de beste minister van Buitenlandse Zaken die we nooit hebben gehad.

Juist politici dienen zich op te stellen als hoeder van de democratie en pal te staan voor het vrije woord.

Wie vrij kan denken en vrij kan spreken, is een vrij mens. Als de mensen van een land vrij zijn, dan pas is een land vrij. Dat is de essentie van de vrijheid van meningsuiting en de kern van onze democratie.

Cartoonisten en kunstenaars doen aan zelfcensuur of voelen zich in hun vrijheid belemmerd. Alleen al het gevoel niet alles te durven zeggen of schrijven, is een feitelijke inperking van de vrijheid van meningsuiting. Deze ontwikkeling mag de politiek nooit accepteren, laat staan bevorderen. Juist politici dienen zich op te stellen als hoeder van de democratie en pal te staan voor het vrije woord.

Want wie bepaalt wanneer iets ‘onnodig kwetsend’ is? De staat? Dat kan niet de bedoeling zijn. Natuurlijk kan pesten tot vervelende situaties leiden.

Is er dan geen enkele beperking aan de vrijheid van meningsuiting? Jawel. Die vrijheid wordt achteraf begrensd door de wet, bijvoorbeeld als het gaat om oproepen tot geweld. Maar vooraf is er alleen de persoonlijke verantwoordelijkheid.

Aan politici de taak het klimaat te scheppen waarin cartoonisten en opiniemakers het vrije woord daadwerkelijk vrij mogen uiten.

Daarom vind ik het goede zaak dat Geert Wilders in de Tweede Kamer - het hart van de vaderlandse democratie - een internationale cartoonwedstrijd over de profeet Mohammed organiseert. Dat dat in Pakistan tot scheve gezichten leidt: het zij zo. En daarom snap ik niet waarom minister-president Mark Rutte afgelopen vrijdag tijdens zijn wekelijkse persconferentie over de wedstrijd van Wilders zei: “Behalve de begrenzing in de wet is er ook je eigen beschaving, persoonlijke opvattingen. Niet alles wat gezegd mág worden, hoeft gezegd te worden. Feit is dat ik het niet zou doen, zo’n wedstrijd. Maar hij mag het doen.”

Ik snap de uitspraken van Rutte niet omdat de eerste vijf alinea’s van deze Bassiehof niet door mij zijn geschreven maar in mei 2008 door de toenmalig fractievoorzitter van de VVD. Ze werden destijds afgedrukt in de Volkskrant om te onderstrepen dat de liberalen een vrijdenkersruimte hadden geopend in het gebouw van de Tweede Kamer opdat kunstenaars, columnisten en cartoonisten die op de een of andere manier te maken krijgen met censuur daar hun werk konden tentoonstellen.

Zijn naam? Mark Rutte.

De Amerikaanse president Donald Trump maakte zaterdag op zijn geliefde Twitter enkele belangrijke opmerkingen over censuur op (sociale) media.

De Leider van de Vrije Westerse Wereld sprak zich faliekant uit tegen censuur en brak zelfs een lans voor het door hem zo verfoeide CNN en MSNBC.

"Censorship is a very dangerous thing&absolutely impossible to police. If you are weeding out Fake News, there is nothing so Fake as CNN&MSNBC,&yet I do not ask that their sick behavior be removed. I get used to it and watch with a grain of salt, or don’t watch at all."

Drie journalisten van CNN stapten vorig jaar op omdat ze nepnieuws over Trump hadden verspreid, voor zover ik weet is MSNBC niet zo erg de fout ingegaan. En zo belangrijk is dat ook niet voor Trump. Hij neemt de berichtgeving van deze stations ‘met een korreltje zout of kijkt sowieso niet’.

De tweet die hij daarna verstuurde is belangrijker: “Too many voices are being destroyed, some good&some bad, and that cannot be allowed to happen.”

Hier breekt Trump een lans voor de persvrijheid. En de vrijheid van meningsuiting. Dus ook voor CNN en MSNBC.

En zo dwaalden mijn gedachten af naar Sybren Kooistra, de voormalig topadviseur van GroenLinks-leider Jesse Klaver, die nu is geparkeerd in de krochten van het Europees Parlement. Dat zit als volgt. Toen de Volkskrant een gestraalde PVV'er (Wilders gooide hem binnen 24 uur eruit toen bleek dat het mis was) die één dag lijsttrekker was in Rotterdam interviewde ging Kooistra los op Twitter.

Maar toen de Volkskrant voor dezelfde serie dit weekeinde twee links-radicalen interviewde schreef Kooistra:

Let op dat ‘vermeend’. Er is namelijk niets vermeends extreemlinks  aan de 'Geen 4 mei voor mij'-activist Rogier Meijerink  en de Grauwe Eeuw-activist Michael van Zeijl. Meijerink was verantwoordelijk voor de gewelddadige veldslag in de Utrechtse binnenstad in 2013 toen de autoriteiten een groep kraakpanden wilden ontruimen, Van Zeijl is degene die openlijk fantaseerde over het liquideren van de acteur die Sinterklaas speelde tijdens de intocht in Dokkum; ‘Kinderen massaal onder zijn hersenen en botsplinters bedekt’.

Het komt dus neer op Sybren Kooistra met z’n nepnieuws en onheuse aanvallen op Arthur van Amerongen versus Donald Trump.

Trump geeft alle media de ruimte te publiceren wat ze willen. Kooistra op zijn beurt juicht media alleen toe wanneer ze in zijn straatje publiceren. President Trump breekt een lans voor vrijheden waar Apple en Facebook getuige de zaak Alex Jones niet veel van moeten hebben. Het geeft te denken dat deze voormalig topadviseur van Jesse Klaver liever ziet dat rechts nieuws wordt onderdrukt en links nieuws gewhitewashed.

De boze witte man die woedend via Twitter eist dat de media naar zijn pijpen dansen, heet niet Donald Trump, maar Sybren Kooistra.

De zelfverkozen dood van het Haagse PVV-raadslid Willie Dille is uiteraard een drama op zich. Associatief doemde echter Jules Croiset op.

De acteur zette in 1987 een ontvoering in scene, hij zou gekidnapt zijn door fascisten. Nog kwalijker was dat hij tegelijkertijd dreigbrieven verstuurde naar onder meer Harry Mulisch en Freek de Jonge. 

Dille deed ook iets in die richting, door Arnoud van Doorn te beschuldigen van haar rampspoed. Natuurlijk, de van PVV’er tot salafist verworden Van Doorn is geen frisse vent, hij is niet voor niets veroordeeld voor het verkopen van softdrugs aan minderjarigen. Maar de beschuldiging van Dille dat hij opdracht zou hebben gegeven tot een groepsverkrachting in een busje is een stap verder.

De mededeling van burgemeester Pauline Krikke en de rest van de driehoek (Openbaar Ministerie en politie) vrijdag dat zij geen verdere aanleiding tot onderzoek zien is echter de verkeerde bestuurlijke reactie. De kern van de zaak is dat Krikke enige tijd geleden is benaderd door Dille en dat zij haar verhaal heeft gedaan aan het bureau van de burgemeester. Dat het PVV-raadslid zélf aangaf liever geen actie van de autoriteiten te zien mag voor Krikke geen excuus zijn.

De kwestie is: een gemeenteraadslid maakte melding van groepsverkrachting en wijst een mogelijke opdrachtgever aan uit eigen kring. Krikke had vervolgens direct moeten staan voor haar raadsleden, zowel voor Dille als Van Doorn, en een onderzoek moeten instellen. Het is nu aan de Haagse gemeenteraad een oordeel te vellen over de handelswijze van de burgermoeder en de gezagsdragers onder haar. Er gaan inmiddels stemmen binnen het lokale CDA en de PvdA op om de volledige driehoek te horen. 

Zelfmoord is de meest particuliere kwestie denkbaar. Tegelijkertijd draait deze affaire om het handelen van de voorzitter van de gemeenteraad. Krikke heeft haar functie meermaals verzaakt,  of het nou om de communicatie rondom een tasjesdief ging of een Allahu akbar-roepende ‘verwarde’ man.

Raadsleden moeten zich - ook als zij beschuldigd worden van een misdrijf - gesteund weten door hun burgemeester. Ook na hun dood.

Nog niet eens zolang geleden zei toenmalig minister van Justitie Piet Hein Donner (CDA) dat als twee derde van alle Nederlanders morgen de sharia zou willen invoeren, die mogelijkheid moet bestaan. Hij noemde dat 'de essentie van democratie'. Donner noemde verder de reactie van veel mensen op de komst van de islam 'extreem' en zei een nieuwe, islamitische zuil met open armen te zullen ontvangen. De steile christendemocraat kreeg daar terecht veel kritiek op. Ook uit zijn eigen partij, Sybrand Buma kwam in het geweer.

Fast forward. Zaterdag werd bekend dat ze in Groot-Brittannië de shariawetgeving inmiddels hebben geïncorporeerd in de eigen wetgeving. Het Londense gerechtshof heeft voor het eerst in een scheidingprocedure een traditioneel islamitisch huwelijk erkend. Sommigen zien het als een overwinning. De dame in kwestie was namelijk getrouwd onder een zogenaamde nikah, een islamitisch huwelijk onder sharia-wetgeving maar geen burgerlijk huwelijk. Ze wilde van haar man af maar dat kon niet onder de regels van het woestijngeloof. Daar de rechter het islamitische huwelijk nu heeft erkend kan ze toch formeel scheiden en aanspraak maken op alles wat daar bij hoort.

Dat is goed nieuws voor mevrouw maar in de kern is het een buiging voor de islam. Want wat heeft het Vrije Westen te schaften met die sharia? Niets natuurlijk. Volgende stap van dit erkennen van een parallel rechtssysteem is het bericht: “Een jonge dief bleef een schande voor zijn gemeenschap, ook al was hij berecht volgens het Brits recht, bespaard. Het afhakken van een hand bood uitkomst.” U begrijpt:  het Verenigd Koninkrijk is het spoor bijster.

Of zoals mijn ladyfriend Annabel Nanninga de hele kwestie puntig samenvatte op dat dekselse Twitter:

Bovendien staat de uitspraak haaks op het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Dit mensenrechtenverdrag, dat in heel Europa geldig is, bevat onder meer de gelijkheid tussen man en vrouw en het recht op geloofsafval. Die twee zaken staan haaks op de sharia. Dat oordeelde het Europees Hof van de Rechten van de Mens ook in een Turkse zaak: de sharia is simpelweg incompatibel met de Europese mensenrechten. Derhalve kan en moet het Verenigd Koninkrijk teruggefloten worden.

Wat ons brengt op de Verklaring van Caïro. Deze verklaring van islamitische landen over ‘de mensenrechten in de islam’ stelt dat de sharia hoe dan ook leidend moet zijn en boven andere wetten staat. Dit zeer onfrisse document is mede ondertekend door EU kandidaat-lidstaten Turkije en Albanië.

Alleen al het tekenen van dit document zou moeten betekenen dat deze landen helemaal geen EU lid kunnen en mogen worden: ze zweren hiermee Europese waarden af.

Geert Wilders’ PVV en Forum voor Democratie willen graag af van het EVRM en dienen daar motie op motie over in. Zij steken daarmee zelf de sterkste dijk tegen de invoering van de sharia door. 

Dat is onverstandig.