Die QRcode stinkt aan alle kanten

Eerst de persoonlijke noot. Schrijver dezes heeft zich laten vaccineren tegen het coronavirus. Want van het Chinese virus en varianten kun je hartstikke doodgaan en daar is het hier op de gracht nog veel te vroeg voor. Belangrijker; een ieder moet voor zichzelf beslissen om de vaccinatie te nemen. Het merendeel van de Nederlanders heeft inmiddels één of meerdere prikken genomen. Het andere deel doet dat dus niet. Het goed recht van de antivaxxers, gelovigen (veel moslims trouwens), wappies en de mensen wiens gezondheid er zo slecht aan toe is dat een vaccin zelfs te gevaarlijk zou kunnen voor het toch al zo broze lichaam.

Het kabinet wekt de indruk zich op te lijnen voor nieuwe maatregelen komende week. Het herinvoeren van de anderhalve meterafstand lijkt mij een uitstekende eerste zet. Het is inmiddels duidelijk dat Maurice de Hond het bij het rechte eind had over de aerosolen. Afstand houden en goede ventilatie liggen in de rede.

Het lijkt er ondertussen op dat de QRcode volgende week wordt opgeplust. Zelf doe ik daar niet aan mee: nul behoefte om aan wie dan ook te bewijzen of ik mij wel of niet heb laten vaccineren. Nadeel is dat ik niet meer naar het café kan en de geweldige restaurants die Utrecht rijk is. Eigen keuze jazeker maar het vasthouden aan principes toch gedwongen opgelegd.

Zaterdag meldde oud-Kamerlid en wethouder in Haarlem Michel Rog (CDA) dat hij opstapt vanwege zijn bezwaren tegen die QRcode. Staatssecretaris Mona Keijzer werd zelfs ontslagen vanwege diezelfde reden. Beiden zijn/waren prominente CDA'ers. Gelijk hebben ze.

Het werkelijke doel van het kabinet is hoogstwaarschijnlijk niet om totale controle over de samenleving krijgen. QRcodes zijn paardenmiddelen om de vaccinatiegraad op te krikken. Dat is wat er op het spel staat. Maar als die codes niet het beoogde effect hebben omdat een harde kern om uiteenlopende redenen niet wil prikken, hoe verstandig is het dan dat demissionair minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge (ook CDA'er) maatregelen overweegt die gevaccineerden minstens zo hard gaan treffen als ongevaccineerden - en derhalve de samenleving splijten. De solidariteit tussen de groepen geprikt en ongeprikt moet niet niet overschat worden, bewees EenVandaag afgelopen week. Datzelfde geldt voor het effect van deze maatregelen op de vaccinatiegraad.

Het wordt tijd dat ook niet-CDA’ers hun geweten laten spreken. Want hier stinkt iets.

In de film Nixon uit 1995 van regisseur Oliver Stone brengt Richard Nixon (gespeeld door Anthony Hopkins) samen met zijn butler Manolo Sanchez een nachtelijk bezoek aan het Lincoln Memorial in Washington D.C. alwaar de president in gesprek gaat met hippies die demonstreren tegen de Vietnam-oorlog. Een gebeurtenis die daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. In die scène vraagt een studente zich af of Nixon de overheid wel onder controle heeft, ze vergelijkt deze met een wild dier.

Daar moest ik aan denken toen ik zaterdag het interview met de burgermeester van Eindhoven John Jorritsma las (U weet wel, die hysterische burgeroorlog-roepende en snotterende VVD-burgervader). In dat gesprek met De Volkskrant zegt hij:

"De samenleving is in hoog tempo veranderd. En dat heeft zijn sporen getrokken. Tijdens corona hebben we 82 miljard euro geïnvesteerd om dit land overeind te houden. Het is tegenwoordig een megaklus om het veelkoppige monster Overheid te bedwingen."

De overheid als een veelkoppig monster, een wild dier.

In een interview decennia terug zegt Stone dat dat het centrale thema van zijn film over Nixon is:

"I see the Beast in its essence as a System ... which grinds the individual down ... it's a System of checks and balances that drives itself off: 1) the power of money and markets; 2) State power, Government power; 3) corporate power, which is probably greater than state power; 4) the political process, or election through money, which is therefore in tow to the System; and 5) the media, which mostly protects the status quo and their ownership's interests."

Wat ons brengt op Mark Rutte en de toeslagenaffaire. Afgelopen week was de demissionaire minister-president in Brussel op een Europese top.  De NOS stelde hem wat vragen over de  ruim 1000 kinderen die uit huis waren geplaatst. Maar Rutte was niet voornemens daarop in te gaan. Want in Brussel. Stel je voor! Kijk maar:

De vraag is nu vooral: heeft Mark Rutte Het Wilde Dier, het Veelkoppig Monster eigenlijk wel onder controle? Of is hij zelf het Ondier? De twijfel slaat even toe; zou Oliver Stone toch gelijk hebben, Rutte slachtoffer van een systeem wat hij niet onder controle heeft?   

Tienduizenden gezinnen zijn kwaadaardig verneukt door de Belastingdienst, door de overheid. De slachtoffers is compensatie beloofd maar het drama blijkt iedere keer toch groter te zijn. Is het systeem groter en krachtiger dan de demissionair regeringsleider?

Nee, want dit is geen film. Bovendien geen Watergate, Rutte geen Nixon.

Dit tranendal is uiteindelijk de verantwoordelijkheid van Mark Rutte, 'the buck stopped in het Torentje'. De man is ruim tien jaar premier: Daar zal hij op moeten worden afgerekend.

Na vertrek Bart Snels kijkt ook zijn Chef Staf naar een functie elders

Ergens in de zomer van 2014 dronk ik een borrel met Bart Snels aan de Utrechtse gracht. Hij zat GroenLinks-technisch in een soort sabbatical, Snels had de fractie in 2011 als hoofd voorlichting en chef politieke coördinatie/strategie verlaten. Schreef daarna als ghostwriter voor D66-leider Alexander Pechtold een boek en werkte inmiddels als redacteur voor Buitenhof. Aanleiding voor het gesprek weet ik niet meer. Wel hadden we het uitgebreid over De wereld van gisteren, de autobiografie van Stefan Zweig (1881-1942) die Snels net had gelezen en ik niet. Een paar dagen later lag het boek in de brievenbus. Fideel.

Eind 2015 keerde Snels terug naar Den Haag als politiek adviseur en tekstschrijver van Jesse Klaver. In 2017 werd hij Kamerlid en deze week kondigde hij in een voor Klaver cum suis vernietigende verklaring zijn vertrek aan: Snels ziet die samenwerking met de PvdA niet zitten. Een afscheid van de wereld van gisteren inderdaad, voor Snels de hoogtijdagen bij GroenLinks (voor de tweede keer) voorbij.

Tijd voor functie elders

Demissionair minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren (D66) is in grote lijnen Chef Democratie van het huidige soort-van-kabinet. Het geld voor de begroting van de Tweede Kamer komt van haar ministerie, verkiezingen, referenda, gemeenten en provincies zijn allemaal haar verantwoordelijkheid. Afgelopen week werd er gedebatteerd over een nieuw stembiljet.

De bewindsvrouwe bood de Tweede Kamer (en de gemeenten die dit moeten uitvoeren) twee opties: Een biljet per partij met daarop alle namen van de kandidaten (Kiezer: "Hallo tot Stembureaugemaakte, mag ik alstublieft van u het stemformulier voor partij X." Daar gaat je stemgeheim!) of een biljet met de namen van de partijen met daaronder de nummers van de kandidaten en dus geen namen. Nog anoniemer kun je als politicus niet worden, de kiezer niet verder in verwarring worden gebracht.

Eén van de redenen voor Ollongren om het huidige stembiljet aan te passen is dat het document inmiddels zo'n beetje een vierkante meter papier beslaat. Stemmentellers hebben er naar eigen zeggen moeite mee dat allemaal te verhapstukken tijdens het tellen. Het terugvouwen van het biljet is ook redelijk ingewikkeld zoals de geoefende stemmer weet. Ollongren maakte tijdens het debat echter een cruciale denkfout.

Minister van Financiën Wopke Hoekstra (CDA) blijkt  voordat hij in 2017 verantwoordelijk werd voor de schatkist te hebben geïnvesteerd in een belastingparadijs

Een safaripark om precies te zijn. Hartstikke lollige dieren natuurlijk; giraffes, neushoorns en leeuwen. Kijk die koppies nou! Maar: die centen gingen dus via de Britse Maagdeneilanden. En dat riekt naar belastingontwijking. Weet u nog, de Panama Papers? Die kostten destijds een kandidaat-Kamerlid van GroenLinks de kop. Nu ja, Wopke duikt nu dus op in de Pandora Papers, onthult dagblad Trouw zondag*.* Zijne excellentie heeft keurig afstand genomen van zijn investering toen hij minister werd, maar  toen hij nog senator was heeft hij zijn investering niet gemeld. Rijk is Hoekstra er niet van geworden. Hij investeerde een schamele 26.500 euro, bij verkoop pakte hij wel een prettige 4800 euro winst. Die - weet RTL Nieuws - hij overmaakte aan een goed doel. Dat is wel een dingetje: waarom aan een goed doel? Nu ja, Jesse Klaver is on the case. Wordt vervolgd.

Laffe aanval op Johan Remkes kan niet onbestraft blijven...

Bijna op de kop af verliet ik drie jaar geleden tegen mijn zin dit geweldige nieuws- en opinieblog. Kwaadaardige krachten zorgden er destijds voor dat Geenstijl zich moest herbronnen en eenvoudige zzp'ers als ondergetekende kostte dat de kop. Terwijl er met wederzijdse weemoed afscheid werd genomen, was ik er van overtuigd dat de roze jongens en meisjes het zouden overleven. "Losgerukt van de grillen van bangige Vlaamse investeerders, rekenend op de gunst van de lezer en die van de wel moedige adverteerder", schreef ik in die 389ste en laatste Bassiehof. En zo geschiedde (en rommelde ik hier lekker verder).

Afgelopen week ging de deurbel op de gracht. Toen ik op het CCTV-scherm keek, zag ik Bart Nijman voor de poort staan. Op de achtergrond een woest nawalmende bolide van een Duits automerk zichtbaar. "Moment!", riep ik door de intercom. Nadat ik mijn grote witte behind toonbaar had gemaakt door wat kleding aan te trekken, piepte ik de deur open en even later zat Nijman tegenover mij in de werkkamer. Lang verhaal kort: dit is Bassiehof numero 390 op GeenStijl. Plezierig gevoel, gelijk Vijf Reeten.

Wat ons brengt op Sjoerd Sjoerdsma. Het D66 Kamerlid - tevens campagneleider, vice-fractievoorzitter én vertrouweling van Sigrid Kaag - heeft misschien wel de meest smerige streek uitgehaald in de geschiedenis van de parlementaire democratie. Hij heeft actief de roddel verspreid dat informateur Johan Remkes tijdens de onderhandelingen dronken zou zijn geweest.

Na 389 zondagen komt er een einde aan Bassiehof.

Het avontuur begon op zondag 8 mei 2011 en ruim zeven jaar later - geen dag overgeslagen, want je moet werken voor je geld - is dit mijn laatste bijdrage. Mijn makkers Marck Burema en Bart Nijman verwijt ik niets. Wie ik wel iets verwijt, zijn de adverteerderbellers die - in een gecoördineerde actie van de Volkskrant en NRC Handelsblad - hebben geprobeerd GeenStijl ten gronde te richten. Haha, dat is ze overduidelijk niet gelukt! Vanaf donderdag 1 november gaat het roze weblog op eigen kracht verder. Losgerukt van de grillen van bangige Vlaamse investeerders, rekenend op de gunst van de lezer en die van de wel moedige adverteerder. En zo hoort het ook.  

Het is alleen jammer dat ik als eenvoudige freelance-zzp'er slachtoffer ben geworden van een krimpende begroting. Het slachtoffer van een politiek-correcte volkswoede. Ik vraag mij af of de aanstichters van deze hetze wel hebben begrepen waar ze mee bezig waren. Hoe voelt dat nou, een eenvoudige zzp' er de vernieling in helpen? Wees er maar trots op!

Alsof de duvel ermee speelt, roept iemand zojuist op De Gracht: "Bassiehof will rise again!" Ik weet niet of dat gaat gebeuren. Maar maakt u zich geen zorgen over mij. Ik blijf mijn stukjes tikken op ThePostOnline.

Ik ben nooit een werkelijk onderdeel geweest van dit fenomenale Roze Keurkorps. Als zondagse bijdrager is er nu eenmaal teveel afstand. Wel kreeg ik wekelijks de kans mijn grote blanke behind in het gezicht van progressief Nederland te duwen.

Ook ben ik trots op wat GeenStijl de afgelopen jaren heeft bereikt. Continu het oog op de bal sinds 2003: hypocriete politici van links tot rechts ontmaskeren, de oprukkende islam aan de kaak stellen en somtijds gewoonweg schijtlollige stukjes tikken omdat het kan. En als laatste hulde aan Bart Nijman, die persoonlijk parlementaire geschiedenis schreef met zijn referendum over het Associatieverdrag met Oekraïne. It was a hell of a ride.

Ik eindig met een gedichtje.

I am a part of all that I have met
Too much is taken, much abides
That which we are, we are
One equal temper of heroic hearts
Strong in will
To strive, to seek, to find, and not to yield.

Geachte redactie, lieve lezers: Nu doorrammen!

(Ga met uw muis over de foto voor bijschrift)

Daar ik eind 2002 mijn eerste stappen op het Binnenhof zette, heb ik de zaterdag overleden Wim Kok als minister-president nooit ontmoet. Op een enkel handje op een of andere inmiddels vergeten post-premierborrel en een kort telefoongesprek over iets anders na heb ik dus het hele feest van een PvdA-premier in het Torentje gemist. Toch bleef de geest Kok over het Binnenhof hangen vanwege de nasleep van de moord op Pim Fortuyn.

De commissie die onder leiding van Harry van den Haak - voormalig president van het Gerechtshof in Amsterdam - onderzoek deed naar de moord kwam namelijk eind dat jaar naar buiten met zijn conclusies. En die waren niet mals.

Zo bleek dat Fortuyn tot zijn dood 25 keer was aangetast ‘in zijn fysieke integriteit’. De overheid wist ondertussen van 14 dergelijke gevallen of had daarvan moeten weten. De incidenten waren niet ernstig, maar voldoende reden om de lijsttrekker van passende beveiliging te voorzien. Wat dus niet was gebeurd.

Wat was de rol van toen nog minister-president Wim Kok daar in? Het rapport is daar erg summier over en het lijkt er op dat de commissie de rol en verantwoordelijkheid van Kok bewust in het midden laat. Dat zit zo.  

VVD-lijsttrekker Hans Dijkstal heeft onder meer in de Commissie voor de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten (de Commissie Stiekem) meermaals gezegd zich zorgen te maken over de veiligheid van Fortuyn. Ook heeft hij Wim Kok gevraagd actie te ondernemen. Kok zou volgens Dijkstal hebben geantwoord dat minister van Binnenlandse Zaken Klaas de Vries (PvdA) contact had opgenomen met de politie in Rotterdam. 

Kok zelf echter, stelt in het rapport zich tegenover Dijkstal alleen in algemene termen te hebben uitgelaten over de beveiliging van Pim Fortuyn. Van den Haak heeft vervolgens niet de moeite genomen uit te zoeken wie nou de waarheid sprak: Dijkstal of Kok? Maar zo wel de pijnlijke vraag ontweken over hoe het nu precies zat met de verantwoordelijkheid van de minister-president.

Enfin, over de doden niets dan goeds, nietwaar?

Omdat een beetje politicus tegenwoordig een verhaal moet hebben, heeft D66 bedacht: laten we dan maar dat robotachtige van kersvers fractievoorzitter Rob Jetten uitventen.

Want echt lekker loopt de introductie van de opvolger van Alexander Pechtold niet, met name op televisie. Tekstvast zijn is voor een politicus een handig instrument maar Jetten maakt er een cynische karikatuur van, zoals afgelopen week Jeroen Pauw en Frits Wester al vaststelden. Daarom leek iemand uit een team van D66-whizzkids het een goed idee de voorlopig nog interim-leider deze schijtlollige tweet eruit te laten gooien. Tja.

Eerder deze week ging het ook al mis op Jetten’s microblog: het bleek niet eens mogelijk een nieuw D66 Kamerlid op een normale manier te verwelkomen. Overleg bleek gewenst, gezien het ‘zoiets?’      

Toch wist Jetten dit weekeinde in gesprek met Nu.nl een menselijke toets aan te brengen. We weten daarom nu dat hij met zijn vriend samenwoont in een dorpje buiten Nijmegen, een hond uit Kosovo heeft geadopteerd, graag mag hardlopen, zich ontspant door de kroeg in te duiken met vrienden en een huis uit de jaren vijftig bewoont waarin hij dubbelglas heeft aangebracht. In een knap staaltje D66-nuance enerzijds/anderzijdst hij over zijn duurzame kant:: “We gaan binnenkort proberen helemaal van het gas af te gaan en we willen in ieder geval wel gasloos gaan koken. Daarnaast probeer ik ook zoveel mogelijk dagen in de week vegetarisch te eten. Heel af en toe vind ik het wel lekker om een stukje vlees te eten.”

Het was januari 2013 en geruchten gingen rond dat hij in de race was als burgemeester van Utrecht om de noodlijdende Aleid Wolfsen op te volgen.

Enkele jaren geleden had journaliste Lise Witteman een aardig idee: Utrecht heeft een debatcentrum nodig, een beetje zoals De Balie in Amsterdam. Ze riep vervolgens wat mensen bij elkaar en na een diner met onder meer oud-Kamerlid Arjan El Fassed (GroenLinks, nu Google), Broos Schnetz (Leefbaar Utrecht, Leefbaar Nederland, ondernemer) en ondergetekende (stukjestikker) was Limes 030 een feit. Die club bestaat niet meer; we hebben het twee jaar volgehouden maar Utrecht is nu eenmaal niet zo van de debatcultuur. Anyhow, het leek ons leuk als D66-leider Alexander Pechtold als eerste langs zou komen. Het was januari 2013 en geruchten gingen rond dat hij in de race was als burgemeester van Utrecht om de noodlijdende Aleid Wolfsen op te volgen. 

Pechtold ontkende op die bijeenkomst en daarmee was de zaak afgedaan. Dacht ik.