Jarenlang deden we het zonder L'HOMO's

Heugelijk nieuws om van te juichen, te wenen en te stralen: L'HOMO LEEFT! Terug van zeven jaar weggeweest. En mensen, u weet het, dat waren zeven ontiegelijk lange jaren. Wat er in die tijd allemaal wel niet is gebeurd waarbij we toch telkens dachten: wat zou de L'HOMO erover schrijven? Tijdens Corona zochten we als dolle hondjes naar onze houvast L'HOMO, tevergeefs. Toen George Floyd stierf smeekten we om duiding in L'HOMO. Het Capitool werd bestormd, maar waar was L'HOMO die ons wel gerust zou stellen door Douwe Bob met zijn zwoele smoel op de cover te plakken? Of neem de Russische oorlog tegen Oekraïne: we snelden naar kiosk en speurden alle covers af terwijl de L'HOMO er doorgaans juist meteen uitspringt. Niks. Gaza, Israël... de genocide op ons lijfblad L'HOMO was alreeds gepleegd. TRUMP DEEL II. Zelden snakten we zo naar L'HOMO's, gewoon om te zien hoe het wél moet: Arie Boomsma halfnaakt op de cover! Eat that Joe Rogan. Maar gelukkig, de nieuwe tijd net wat u zegt: Jetten wordt premier en de L'HOMO ligt vanaf 23 april weer in de schappen om richting te geven aan dit verdeelde land. Geleid door onverzettelijke kanjer van het eerste uur Stijn de Vries en de laatste hoofdredacteur Iebele van der Meulen, die in Het Parool vast een tipje van de sluier oplicht over hoe het bestaansrecht, van het in 2021 wegens 'ach wat jammer geen lezers' doodverklaarde L'HOMO, te bewijzen: “Van dat soort targets heb ik geen idee."