Soep van de Week in het StamCafé

En toen was ik helemaal klaar met de zogenaamde social media. Op X maakte ik een onschuldig grapje over Lidewij de Vos - ze kondigde aan dat ze in blijde verwachting was en ik identificeerde mij als de gelukkige dader, met een romantische foto als bewijs -  en het riool begon te kolken en te schuimen dat het een aard had. Tweeps op X, skeeps op Bluesky en Facebook-vrienden waren woedend omdat ik mij vleselijk had geëncanailleerd met het boegbeeld van het extreemrechtse Forum voor Democratie en weer anderen vonden het juist verschrikkelijk voor moeder en kind: “Je zal dat zwijn van een Van Amerongen maar als echtgenoot en vader hebben." 

Mijn levensmotto is dat ik lach om niet te huilen, en zelfs in een onschuldig en best wel geestig grapje over Lidewij de Vos zit onbeschrijfelijk veel pijn en verdriet. Ik ben namelijk onvruchtbaar en dat is het grote drama in mijn leven. Want ooit koesterde ik de wens om leuke zonen te hebben waarmee ik kon voetballen in het park en bier mee kon drinken en om misschien zelfs een jointje mee te roken, ook al haat ik softdrugs. 

Het zit zo: ik was een jaar of twintig toen ik van een goede vriend hoorde dat hij regelmatig naar de spermabank in Amsterdam ging om zijn kwakje doneren. Hij ontving 25 gulden per geslaagde ejaculatie en in die tijd van de harde gulden was dat een enorm bedrag. Nooit vergeet ik die meewarige laborant. Ik heb met tranen in mijn ogen gevraagd of ik nog eventjes afscheid mocht nemen van mijn afgekeurde zaadjes onder de microscoop. Die hadden allemaal gebroken staartjes en ze waren gescheurd, het was een soort mongolenorkest in wording, mocht het mij toch gelukt zijn om mij op miraculeuze wijze voort te planten. Maar ik ben dus geen Douwe Bob die alleen maar naar een meisje hoeft te kijken en dan is ze al zwanger. Ik zag Douwe - vroeger zette men zo’n gedrocht in een kooi op de kermis neer - bij Jinek, die hem enorm woest en geil knuffelde toen hij de studio binnen waggelde en hem vervolgens feliciteerde met de drie kinderen die hij bij drie vrouwen had verwekt op dezelfde braderie in Delfzijl. Tot zover het feministische gehalte van La Jinek. De enige reden dat deze inktvlek op pootjes bij Jinek zat, was omdat hij “anti-zionistisch” is, en uiteraard tegen Trump. En niet vanwege zijn stomme liedjes. In Amerika heb je ongeveer een miljoen van deze non-descripte fletse singersongwriters, al dan niet met een drugsprobleem, maar in Nederland is schraalhans keukenmeester en komen dit soort arbeidsvitaminenmuzikantjes boven drijven.