Dr. Evil heeft in de Austin Powers-trilogie maar één wens: sharks with frickin’ laser beams attached to their frickin’ heads. In deel één - Austin Powers: International Man of Mystery – lukt het zijn trawanten niet aan dit verlangen te voldoen omdat de haai een beschermde diersoort is. Het crimineel genie moet het met een ‘humeurige zeebaars’ doen. In deel drie – Goldmember – lukt het wel. Zijn zoon Scott Evil – met wie hij een problematische verhouding heeft – zoekt toenadering tot zijn vader en weet uiteindelijk Dr. Evil’s respect te verdienen door hem te verrassen met enkele frickin’ haaien met dito laserstralen. Aan die scene moest ik denken toen ik afgelopen week van de plannen hoorde om lasers te bevestigen aan 20 te bouwen windmolens op de zeewering van de Tweede Maasvlakte. U leest het goed: windmolens met laserstralen. Het project is van kunstenaar Daan Roosegaarde en de bedoeling is een lijnenspel met gekleurde laserstralen die worden aangedreven door de wieken. Hoe harder het waait, des te heftiger het licht. Roosegaarde zelf vergelijkt het effect met het Noorderlicht.

Deze vraag kreeg ik afgelopen week in de mail. Een eenvoudige vraag maar moeilijk te beantwoorden, bleek. Want Plasterk is alomtegenwoordig op een bepaalde manier. Je weet dat hij er is. Met z’n malle hoedje. Ome Roon. Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Maar er is wat aan de hand met de minister. Hij is er wel maar eigenlijk ook weer niet. Want zowel de Eerste- als de Tweede Kamer zijn zijn werk aan het overnemen bleek afgelopen week. Ronald Plasterk wordt gedold en niet zo’n klein beetje ook. In de Eerste Kamer werd namelijk een opmerkelijke motie van SP-senator Arjan Vliegenthart aangenomen. Plasterk is al enige tijd bezig voorstellen te formuleren om de lokale en regionale overheden aan te passen. Grotere gemeentes, de provinciefusie-plannen zijn u ook bekend. Maar hij moet zijn huiswerk overdoen.

Minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk (PvdA) heeft afgelopen maand alle declaraties die de bewindslieden uit de kabinetten Rutte I en II in 2012 indienden, geopenbaard. Daar zat een mooi bonnetje tussen. Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) moest als kersvers bewindspersoon twee tientjes lenen van zijn chauffeur om de pasfoto’s voor zijn diplomatiek paspoort te betalen. De MinFin die een beroep doet op de arbeidersklasse; doorgaans geeft hij ons geld ongezien aan de Grieken, zijn chauffeur betaalde hij wel netjes terug. Ik vond het een mooi beeld. Wiens bonnetjes ook online werden gezet, zijn die van de voormalig minister voor Immigratie en Asiel Gerd Leers (CDA). Hij was op missie in Angola. Kocht wat stripverhalen, dronk enorme hoeveelheden wijn en kreeg ook nog diarree.

Filip Dewinter van het Vlaams Belang heeft vaak naar de hand van PVV-leider Geert Wilders gedongen. Die laatste ging - in navolging van Pim Fortuyn - de Vlaamse politicus lange tijd uit de weg. Dewinter was ‘toxic’ voor beide partijleiders. Maar deze week was het dan toch zover: Wilders en Dewinter hebben elkaar getroffen. Een ‘fantastische ontmoeting’ twitterde Wilders enthousiast. De PVV en Europese samenwerking, wie had dat gedacht. De vraag is of die geestdrift lang houdbaar is. Het spook van antisemitisme waart namelijk rond binnen het Vlaams Belang. Zo werd deze maand bekend dat een ultra-katholieke gebedsgroep van de partij een jaar geleden een duiveluitdrijving-ritueel – ook wel bekend als exorcisme - georganiseerd heeft in de vergaderzaal van de Belgische federale Tweede Kamer te Brussel.

De grootste stunt die de duivel ooit uithaalde was de wereld laten geloven dat hij niet bestond. Deze vrij vertaalde strofe van de Franse dichter Charles Baudelaire slaat natuurlijk op de scheidend voorzitter van de Eerste Kamer Fred de Graaf. Want wat heeft hij het spel slim gespeeld, deze Raspoetin van de Polder. Fluisterend in het oor van het staatshoofd plantte hij een tijdbom onder de monarchie. De Graaf heeft zijn duivels plan jarenlang voorbereid. Eerst wist hij op slinkse wijze in 1984 voorzitter van de Federatie van Oranjeverenigingen te worden. Daarmee won hij niet alleen het vertrouwen van toenmalig koningin Beatrix en haar loyale onderdanen, maar ook dat van de alom geliefde prinses Juliana. Die lieve mevrouw viel namelijk in 1986 óók voor het doortrapte spel van de intrigant.

Vorig jaar zomer was ik bij mijn vrienden van BNR in debat met 'meester-interviewer' Frenk van der Linden. Hij pleitte voor meer transparantie in de parlementaire verslaggeving. Ik was en ben daar niet een groot voorstander van, maar de presentator van menig PvdA-lijstrekkersdebat zette mij wel aan het denken. De nieuwsconsument/reaguurder kan er namelijk baat bij hebben als parlementair verslaggevers en commentatoren meer open zouden zijn over de informatie die ze hebben, hoe ze er aan komen en hoe ze die verwerken in het eindproduct. Belangrijker: het inzicht in hoe die informatie het debat in de Nationale Vergaderzaal kan beïnvloeden. Ook al zijn we een jaar verder, laten we de daad bij het woord voegen. Enkele weken terug schreef ik in deze Bassiehof dat minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) twee weken lang een essentieel rapport voor de Tweede Kamer had achtergehouden. Met de kennis van nu - zeg ik Jan Peter Balkenende na – had ik dat niet zo moeten opschrijven. Leest wat Remco Dolstra – directeur Communicatie van het ministerie van Financiën - mij mailde en waarom ik dus hierbij rectificeer:

Wat bracht dat gekke, malle en rare Europa ons afgelopen maand? Golden boy Jeroen Dijsselbloem werd afgeserveerd (1) door de rest van Europa. Hij zou teveel een ‘Nederlands sausje’ over de besluitvorming in Brussel gieten. Doen we tenminste nog iets goed in Brussel. Voorts bleek dat we nog meer moeten bezuinigen (2). Gaat het al jaren over drie procent, nu willen de Europese hoge heren en dames dat we het begrotingstekort met een éxtra 0,2 procent van ons BBP terugbrengen. Een stevig LOLWUT? klonk in Den Haag. Dat LOLWUT was wel dubbelhartig: Nederland was namelijk één van de grootste pleitbezorgers voor de uitbreiding van de bevoegdheden van ‘supercommissaris’ Olli Rehn. Enfin, premier Rutte liet er vrijdag na de Ministerraad geen misverstand over bestaan: die vlieger gaat niet op. No way dat we extra gaan bezuinigen voor Brussel, leek de eerste minister te zeggen. Eerst zien en dan geloven. Deze maand werd namelijk ook nog eens bekend dat we tussen de 300- en 500 miljoen euro extra kunnen overmaken naar Brussel (3).

Het is vrijdagavond rond half elf, doorgaans hardwerkende Utrechters genieten van hun vrije avond op het terras. Opeens klinkt geschreeuw, het blijkt een onverstaanbare strijdkreet. In het zwart geklede krakers stormen het plein voor het Utrechtse stadhuis op. Het rapaille gooit ruiten in en bekladt het statige pand, de zetel van de Utrechtse democratie ligt onder vuur. Een ooggetuige rept van ‘zwart geklede ninja-types’. Een grimmig beeld: op het dak van de kraakpanden genaamd ‘Ubica’ staan krakers, hun gezichten verhuld door bivakmutsen. Wanneer de politie arriveert worden de dienders bekogeld met verfbommen, glas en zwaar vuurwerk. De uitgelokte confrontatie was overduidelijk voorbereid, gelijk een militaire operatie. Het zijn de bekende gereedschappen van de kraakbeweging: vernielingen, intimidatie en geweld.

Zelden iemand zo opgelucht gezien als Frans Weekers (VVD) afgelopen dinsdag. Het debat was koud begonnen of daar lag de vraag op tafel: had de staatssecretaris het politieonderzoek naar de Bulgarenfraude gefrustreerd door een interview aan Brandpunt te geven? De Limburger zweette peentjes, dit zijn de mededelingen die een carrière in de politiek doen knakken. Weekers wist het zelf niet maar hij ging ervan uit dat de FIOD het wel in het snotje had. Even later kreeg hij een briefje: zijn persvoorlichter had op de dag van het interview de FIOD ingeseind. Zover zijn we al: persvoorlichters als liaison tussen het ministerie van Financiën en de FIOD. Dat deugt niet. Wat ook niet deugt is dat minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) twee weken een rapport voor de Tweede Kamer heeft achtergehouden. In de begeleidende brief aan de Kamer schreef de minister dinsdag dat hij het rapport waar het AD over berichtte 14 (schrijve: veertien) dagen geleden al naar de krant had gestuurd. Leer mij journalisten kennen: alle ballen moesten op Weekers, dat Dijsselbloem een rapport achterhield past dan niet in het verhaal.

Het was eind 2005 dat ik bijdragen leverde voor een tijdschrift dat ‘Papa’ heette. Een blad voor bakfietsvaders, het bestaat niet meer. Frans Weekers was toen nog Kamerlid, twee jaar daarvoor was hij gescheiden. Ik interviewde hem over hoe hij zijn Kamerlidmaatschap combineerde met het vaderschap. “Politiek is hard werken en legt een ongelooflijke druk op je privéleven. Toch was mijn ideaal een liefdevol en bloeiend gezinsleven. Door de scheiding was dat in één klap voorbij. Als advocaat heb ik veel echtscheidingen begeleid en daardoor weet ik dat het heel makkelijk is om de kinderen de dupe te laten worden. Daarom ben ik zo blij dat we goede afspraken hebben kunnen maken. Toen we nog getrouwd waren zorgde ik dat ik iedere ochtend met het gezin kon ontbijten. Nu blijf ik de hele week in Den Haag, maak werkweken van 70 uur. Thuis wacht toch niemand op mij.” Gevoelige jongen als ik ben, moest ik even slikken bij die laatste zin. “Thuis wacht toch niemand op mij.” Een drama in zes woorden. ‘Staatssecretaris had van fraude Bulgaren kunnen weten’ schreef de Volkskrant in het chapeau afgelopen vrijdag boven het artikel over dat de Rekenkamer Weekers meerdere malen heeft gewezen op de fraude met zorg- en huurtoeslagen. Helaas werd niet in het artikel uitgelegd hóe Weekers dat van die Bulgaren had kunnen weten. Chef politieke redactie Kees Berghuis van RTL Nieuws, GeenStijl-redacteur Van Rossem en gisteren Bas Heijne nog in NRC Handelsblad gaan ondertussen vol op het orgel: Weekers moet weg want hij had het kunnen weten van de Bulgarenfraude. Het is self fulfilling prophecy wat de klok slaat.