Proosten op Hafid Bouazza in het StamCafé

Met alcoholvrij bier (haha nee grapje met absint)

We hadden vanavond natuurlijk Willie Nelson kunnen feliciteren met zijn 93e of een uitvoerig vertoog kunnen wijden aan de Dag van de Dans (hé macarena) maar dat zou een dans op het graf betekenen van Een Groot Schrijver: Hafid Bouazza - vandaag precies vijf jaar dood. Een warme week als deze is uitermate geschikt, om niet te zeggen ideaal om in zijn oeuvre te duiken en in vervoering te raken door die uit Bouazza's bijzondere bovenkamer ontsproten hypnotische zinnen en explosieve woordenschat. Meegezogen in de diepte van zijn taal en omarmd door de totale vrijheid van zijn zijn zie je een zwoele zomer lang op blote voeten voor je, met verschaald bier, bloedheet woestijnzand, drankzucht en deliria, vochtige ogen van sigarettenrook, dadels om de honger te stillen en een eeuwige nacht zonder rust maar met een voortdurend groot dromen. Ofschoon zijn poëtische, lyrische schrijfstijl niet zozeer toegankelijk is voor iedereen, verdient Bouazza's megatalent een veel prominentere plek in de literaire canon - zie ook zijn prachtige vertalingen.

Enfin, de liefhebber kan hem vanavond weer eens bewonderen of zijn islamkritieken doorspitten. Die trekt dan Paravion, De voeten van Abdullah, Momo, Meriswin, Spotvogel, De vierde grondslag, Niets dan zonde, Venus en Adonis of Othello (Shakespeare-vertalingen), Om wat er nog moet komen (yum), Salomon, De Akker en de Mantel, Heidense Vreugde uit de boekenkast of wacht op het Verzameld Proza dat in september verschijnt. Schrijven deed hij immers net zo goed als drinken, alleen komt aan alle goeds vroeg of laat een eind. En omdat het mooiste In Memoriam al is geschreven geven we de maestro snel zelf het woord, zijn magische woord en nemen we er vanavond een op hem. Of twee. Proost.