De beste belastingbetalers worden sneller dakloos

Een jaar minder WW, maar de WW-premies worden niet gehalveerd. Arbeiders gaan dat tweede jaar niet meer in de WW, en vanwege de vermogenstoets meestal ook niet in de bijstand. Na decennia werken en ruimhartig afdragen, eet je eerst maar je spaargeld, je auto en je huis op. Je koopkrachtplaatje is min tachtig tot min honderd procent.

Het was eerlijker geweest om deze pijn te verdelen over alle uitkeringstrekkers. Dat is pas echt een moeilijke keuze, want dat zijn veel meer kiezers. Kiezers die regelmatig meer vrij besteedbaar inkomen overhouden dan werkende minima. We vergeten onder andere de kosten die deze groep maakt om op hun werk te komen of om zich daar te kleden.

Dit zijn onze meest flexibele arbeiders die hun koppelbazen, detacheerders of uitzendbureaus er tussen uit willen halen. Ze willen of mogen niet in het huwelijksbootje met een vaste opdrachtgever, maar ze willen ook niet dat iemand achter een bureautje of in een villa de helft van hun omzet of loon afroomt. Onze politiek haat zulke mensen.

Mensen die langs de KvK gaan en factuurtjes sturen worden gedemoniseerd tot schijnzelfstandigen. Die eenmanszaken zitten in een verzekeringstechnisch, fiscaal en juridisch moeras, dat hun financieel kan vernietigen. 100.000 zijn gestopt. De meesten gaan stug door, want hun karakter past niet in de dwangbuis van een loonslaaf.

Je mag alleen nog in de zorg en het onderwijs werken zonder te kunnen onderhandelen over tarieven, tijden en taken. Meestal wordt dit geslikt, maar er is ook een groep die deze sectoren verlaat op zoek naar balans, inspraak en een kans op een woning. Alleen een wolk van dure consultants mag nog uurtje-factuurtje schrijven in deze sectoren.

Het lijkt wel alsof het politici ontgaat dat elk bedrijf ooit begonnen is met iemand met een idee. Zelfs de grootste multinationals hadden ooit maar een enkele directeur-eigenaar, eveneens enig werknemer, meestal in een garage. Als we die start-ups bij voorbaat vernietigen, dan slopen we de innovatiekracht van het midden- en kleinbedrijf.

Mensen die zichzelf verhuren en betrouwbare kwaliteit leveren, krijgen het vanzelf te druk. Ze zullen hun tarieven verhogen, werk uitzetten bij concullega’s en uiteindelijk misschien na een paar jaar zelf personeel aannemen. Helaas krijgt de onder- en middenklasse die kans niet meer. Ondernemen is alleen nog maar voor de rijken.

Rijken betalen met ingewikkelde constructies hele categorieën belasting niet meer. Het is voor de fiscus te arbeidsintensief en te risicovol om de strijd met legers van dure advocaten aan te gaan, dus verhuizen multinationals de winst en blijven wij met lege handen achter. Dezelfde fiscus verzuimt bij geknevelde arbeiders dossiers te delen.

Onze hoogovens behoren tot de drie schoonste ter wereld, toch volgen megaboetes. We zouden deze technologie wereldwijd moeten verkopen als we op gigantische schaal iets willen doen aan uitstoot. De EU zou alleen ons schonere staal moeten toelaten tot haar markt. We delen op deze planeet dezelfde atmosfeer, ons NIMBY-beleid is zinloos.

Onze boeren zijn per kilogram product de schoonste ter wereld, we moeten dat uitrollen, niet uitkopen. Ze produceren en exporteren vooral in het duurdere segment, in euro’s exporteren we meer dan we importeren. Mijn maag denkt in calorieën, dan is het precies andersom. Het lijkt wel alsof ze in de grote steden de laatste hongerwinter vergeten zijn.

We vergeten ook in de chemische industrie het belang om zelfvoorzienend te zijn en het belang het best mogelijke voorbeeld te geven. Dat is beter voor de natuur, het milieu, klimaat, werkgelegenheid, zorg en defensie. Ons voedsel, vrede, veiligheid en vrijheid zijn niet vanzelfsprekend, die moet je zelf maken of zelf afdwingen. Aan de slag!

D66, VVD en CDA hebben het nieuwe migratiebeleid van Faber openlijk en via bevriende bureaucratie gesaboteerd, gisteren zeiden ze het toch te omarmen en uit te voeren. Het is dezelfde luchtfietserij als tien nieuwe steden. Er zijn geen vergunningen of bouwvakkers, wel eindeloze bezwaarprocedures op zoek naar gratis geld.

Voor statushouders en ex-gedetineerden worden woningen geregeld, wie haar baan verliest en de overwaarde niet kan verzilveren, moet haar huis verkopen en dertien jaar wachten op een sociale huurwoning. Wat hebben arbeiders misdaan om niet hetzelfde serviceniveau te krijgen? Wanneer gaan statushouders aan het werk?

Alles leunt op de werkvloer.