Djiezes

Niet in de OneWorld, niet in Het Parool, niet in de Volkskrant, niet in de Kijk, niet in de Zo Zit Dat, niet in de Quest, niet in The Guardian (zeker niet in The Guardian, daar nemen ze de waarheid serieus) maar in Nature, het meest prestigieuze wetenschappelijke tijdschrift ter wereld, staat nu een HOOFDREDACTIONEEL COMMENTAAR (dus geen ingezonden brief of een door onder werkdruk bezwijkende peers gereviewd artikel) waar de honden echt geen brood van lusten. Onder de kop 'The death of Jason Arday must prompt deep reflection' staat een letterbrij met van alles, behalve diepe reflectie. 

Geen enkele diepe reflectie over hoe het kan dat iemand die over van alles en nog wat liegt hoogleraar in Cambridge kon worden. Geen enkele diepe reflectie over waarom iemand die alleen maar platitudes uitkraamde door de internationale media als een academische held werd gepresenteerd. Geen enkele diepe reflectie over waarom Jason Arday de politie en een duur advocatenkantoor afstuurde op de journalist die netjes onderzoek deed naar zijn plagiaat. Geen enkele diepe reflectie over de verzinsels van Arday over zogenaamde racistische aanvallen die hij te verduren kreeg. Geen enkele diepe reflectie over waarom het nota bene die rare engnek Nathan Cofnas was die de academische omerta over Arday doorbrak. Geen enkele diepe reflectie over de zelfmoord van de Japanse wetenschapper Yoshiki Sasai na terechte kritiek op zijn artikel in nota bene Nature. Niks. Nakkes. Nada. 

Wat er wel staat is modieuze bagger over hoeveel aandacht er in de media (overigens zou Matt Walsh, de schrijver van deze parodie op een wetenschappelijk artikel die door Nature wordt aangehaald, ook met pek en veren van de universiteit gejaagd moeten worden) was voor Arday en over de rol van racisme bij de kritiek op een hoogleraar aan een van de meest prestigieuze universiteiten ter wereld die een rare lulmeier blijkt te zijn. Dat is leuk voor een verontwaardigde influencer die wat likes op Instagram wil scoren. Dat is voor een eminent wetenschappelijk tijdschrift echt ver beneden de maat.   

En nogmaals, dit is Nature hè, niet de Donald Duck (of Science, dat is ook een niet te harden lifestyleblaadje geworden, red.). Je zou trouwens verwachten dat er in Nederland kwaliteitskranten zich bezighouden met deze reflectie, maar bij de Volkskrant hadden ze tot voor kort geen idee wie 'die Ardy' is en bij NRC zijn ze te druk met zichzelf. Dus hee. Dan stellen wij de vraag toch gewoon: waarom zou de Nederlandse belastingbetaler in vredesnaam instellingen financieren die meedoen aan een rat race waarin de hoogste beloning een publicatie in dit door volkomen geschifte idioten geleide vuilnisvod is? Minister Letschert? KNAW? Robbert Dijklul? Iemand die daar een antwoord op weet?

Postdoc in de postbus. Reaguurder Wetenschopper las scienceblaadje Nature en volgde hun oproep op om de waarden van de wetenschap te helpen bewaken. En dat leidde tot onderstaande mail:

Beste redactie,

Even in mijn lunchpauze een (niet zo gepolijst) berichtje voor jullie. Als wetenschapper grasduin ik met enige regelmaat in het toonaangevend wetenschappelijk tijdschrift Nature, en zojuist heeft Nature (weer eens) een tendentieus artikeltje geplaatst over de boze slechte enge Donald Trump, die de wetenschap de nek om zou draaien. Dit is niet de eerste keer, en als wetenschapper walg ik van de subjectiviteit die op een respectabel wetenschappelijk platform als Nature weer uitgebraakt wordt. De aangedragen argumenten zijn niet alleen hopeloos subjectief, ze hebben vaak geen klap met wetenschapsbeleid te maken. Een korte analyse van de "argumentatie":

- Trump trekt de VS terug uit het klimaatakkoord van Parijs. Dit is een beleidsmatige beslissing, niets meer, niets minder, en geen directe aanval op wetenschapsbudgetten of de onafhankelijkheid van wetenschappelijke instituten.

- In lijn met het loslaten van de verplichtingen van het klimaatakkoord van Parijs, worden ook de politieke lijnen uitgezet door Obama herzien. Ook hier gaat het om (het ongedaan maken van) beleid om CO2-emissies terug te dringen, geen beleid om wetenschap te censureren of financiëel uit te kleden.

- Trump heeft er langer over gedaan dan welke president ook om een scientific advisor aan te stellen. Traag, jazeker. Laks? Misschien. Of gewoon voorzichtig zorgvuldig? Misschien. En  misschien is het door de breedgedragen antipathie in de wetenschappelijke commune tegen Trump ook wel moeilijk om een scientific advisor te strikken? Wie zal het zeggen. Maar deze vertraagde aanstelling van een scientific advisor zorgt er echt niet voor dat Amerikaanse professoren en universiteiten nu vleugellam zijn en het wetenschappelijk werk stil ligt.

- Trump loopt nogal te snijden in funding van diverse (inter)nationale clubs die zich bezig houden met gezondheidsproblematiek, o.m. HIV/AIDS. En het snijden in dit soort budgetten zal ongetwijfeld indirect ook de funding van medisch onderzoek aantasten. Maar hoe, in welke mate, dat wordt in de editorial in Nature niet uitgespeld (de voorgaande speculatieve zin is mijn eigen redenering, niet wat de editorial ons vertelt, of beter nog bewijst of onderbouwt; het blijft bij een zinnetje of twee suggestief roeptoeteren).

- De travel ban onder Trump weert wetenschappelijk talent en bemoeilijkt het functioneren van wetenschappers. Ongetwijfeld, maar om hoeveel getroffen wetenschappers (in spe) het gaat in vergelijking met het totale leger van wetenschappers in de VS wordt niet duidelijk, en dus is ook de werkelijke wetenschappelijk impact van de travel ban op de scientific output van de VS niet te meten (en meten is weten).

- Ook al zouden sommige van de bovenstaande punten (indirect) een negatieve impact (kunnen) hebben op de wetenschap, of zijn ze misschien verwerpelijk vanwege hun geanticipeerde negatieve effecten op bijvoorbeeld volksgezondheidsproblemen, dan nog is er onder Trump wel één vreselijk belangrijke wetenschappelijke overwinning geboekt: klimaatwetenschappers die uit de ruif van de overheid eten, mogen niet meer in commissies deelnemen die over de ruif gaan. Uitermate logisch en transparant toch? Maar hier zet Nature zich totaal voor schut: zij zien deze beslissing als een aanval op de kwaliteit van het onderzoek. Onpartijdigheid en objectiviteit zijn het fundament van goede wetenschap: hoe is het mogelijk dat de scheiding van het verstrekken en het ontvangen van subsidies niet toegejuichd wordt door Nature? Ironisch genoeg sluit de editorial of met de oproep: "Those who cherish the values of science should keep fighting". Ik neem die oproep ter harte, en voelde me dus genoodzaakt jullie op de hoogte te stellen van de onwetenschappelijke subjectiviteit van deze Nature editorial.

Groeten van reaguurder Wetenschopper